Μήπως πρέπει να τυφλωθείς για να δεις το φως σου;

«Μήπως πρέπει να τυφλωθείς για να δεις το φως σου;«,
μου έγραψε ο φίλος μου ο Νίκος στο Twitter,  προφανώς σχολιάζοντας αυτή την είδηση:

Με 155  «ναι » και 138  «όχι » υπερψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο. Έκπληξη από τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Π. Κουρουμπλήπου καταψήφισε, ενώ διαγράφηκε από τη ΚΟ του ΠΑΣΟΚ.  «Ναι» από την Ε. Παπαδημητρίου της ΝΔ.  [μόλις τώρα είπε η ΝΕΤ ότι κι αυτή διαγράφηκε].

Περισσότερα εδώ
Published in: on 29/06/2011 at 16:42  Σχολιάστε  

Δημήτρη Γιαννακόπουλου,To μεσοπρόθεσμο της χρεοκοπίας και το πατριωτικό καθήκον

Δημήτρη Γιαννακόπουλου,To μεσοπρόθεσμο της χρεοκοπίας και το πατριωτικό καθήκον

Published in: on 28/06/2011 at 23:46  Σχολιάστε  

ΣΥΝΤΑΓΜΑ LIVE- ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΑΙ…ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=84660&catid=30
LIVE ΕΔΩ
Published in: on 28/06/2011 at 21:18  Σχολιάστε  

ΣΥΝΤΑΓΜΑ LIVE (28-6-2011)-ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΞΑΝΑ

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Η’ ΕΔΩ

Η’ ΕΔΩ

Published in: on 28/06/2011 at 14:26  Σχολιάστε  

Νικόλας Σεβαστάκης, Δυο καλοκαίρια: 2004/2011

To καλοκαίρι του 2004, το μεγάλο γεγονός των Ολυμπιακών Αγώνων επιλέχτηκε ως σύμβολο της δημοκρατίας του επιτεύγματος, ως ενσάρκωση της ιδέας της ισχυρής Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη, ένα σημαντικό τμήμα των ελίτ έσπευδε να χαιρετήσει την «ωρίμανση» του έλληνα πολίτη, τη συμφιλίωση ανάμεσα στις εμπειρίες της υλικής ευημερίας και σε μια νέα αίσθηση ευθύνης η οποία, λεγόταν, κλείνει τους λογαριασμούς με την κουλτούρα των διχασμών και των «παράλογων» φόβων. Το καλοκαίρι του 2004 ήταν, θα μπορούσε να πει κανείς, η υλική και πολιτιστική προέκταση της φασματικής ύπαρξης του λεγόμενου μεσαίου χώρου. Και συγχρόνως συμπύκνωνε τους κοινούς τόπους του εκσυγχρονιστικού «νέου πατριωτισμού».
Το καλοκαίρι του 2011, η επίκληση της συναίνεσης έχει αλλάξει τελείως πρόσημο και χαρακτήρα. Ό, τι έχει απομείνει από το μπλοκ της ορθοφροσύνης του 2004 ανακαλύπτει τώρα το μεγάλο κακό: ότι ο πολίτης δεν έχει ωριμάσει, ότι ο διεκδικητικός «παιδισμός» δεν έχει κατανικηθεί, ότι, κοντολογίς, ο λαός παραμένει ανεπίτρεπτα λαϊκιστής. Η παλιά σύνθεση δημοκρατικού ηδονισμού και εκσυγχρονισμού μοιάζει πλέον με ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Η (ψευδής) θετικότητα, μαραζωμένη ήδη εδώ και χρόνια, καταπλακώθηκε απότομα από την επίγνωση της αμαρτίας, της πτώσης και της ανάγκης για εξιλέωση. Για αυτό και οι νέοι τόνοι της ορθοφροσύνης δεν περιγράφουν κάποια χώρα μεταλλίων αλλά έναν τόπο μαρτυρίου. Από την Ελλάδα μεγάλο θεματικό πάρκο περάσαμε στην Ελλάδα σωφρονιστική αποικία. Από τις ρητορικές της αυτοπεποίθησης φτάσαμε σε έναν, σχεδόν σαδιστικό, στιγματισμό του Έλληνα ως ανερμάτιστου απατεωνίσκου.
Το 2004, ο τόνος ήταν ευφορικός, αντι-απαισιόδοξος, φιλικός προς τον χρήστη, όπως εκείνα τα καταιγιστικά διαφημιστικά μηνύματα των τραπεζών και της κινητής τηλεφωνίας της εποχής. Ήταν ο «φιλελευθερισμός» της χορηγίας, της προσδοκίας για success stories, της επιδεικτικής γαλανόλευκης κατάφασης. Το 2011 ο καθώς πρέπει δημόσιος λόγος αρχίζει με αυστηρές προειδοποιήσεις και καταλήγει στις ανοιχτές απειλές. Σα να λέει: τέρμα πια τα δημοκρατικά σας παραμύθια, τέλος πια με τα δικαιώματα· ήλθε η ώρα της «υποχρέωσης». Κάποια χρόνια μετά τον εξαναγκασμό στην ευωχία βρισκόμαστε στην απηνή καταδίωξη της χαράς, στην επικυριαρχία των θλιμμένων παθών, στην ιερή επιταγή για θυσία και πόνο. Και η οικονομική των Μνημονίων γίνεται ένα είδος πρακτικής θεολογίας για ένα έθνος ασώτων και παραπλανημένων. Στη θέση της «ματαιωμένης» καταναλωτικής θετικότητας υψώνεται μια θεολογική κακεντρέχεια σύμφωνα με την οποία κάθε ατομική επιθυμία και κάθε κοινωνικό συναίσθημα είναι πλέον ύποπτα πράγματα απλώς και μόνο επειδή εξακολουθούν να υπάρχουν. Η αναζήτηση των ανθρώπων στις πλατείες για υλική αξιοπρέπεια, για μια αξιοβίωτη ζωή δίχως οικονομική βία εκλαμβάνεται ως κάποια ανάρμοστη επιθυμία για «βόλεμα», αν όχι ως υπεράσπιση των παλιών προνομίων.
Τόσο όμως το θριαμβικό καλοκαίρι του 2004 όσο και η σημερινή στιγμή της «τιμωρίας» αντλούν από το ίδιο ιδεολογικό πεδίο. Στην πρώτη περίπτωση τα πλήθη προσκαλέστηκαν σε μια μειλίχια χαζοχαρούμενη συναίνεση. Τώρα το πλήθος εγκαλείται να αποδεχτεί την καταθλιπτική πραγματικότητα της αυτοτιμωρίας του. Εις το διηνεκές ή για απροσδιόριστο διάστημα. Ο νέος τόνος αποστρέφεται έτσι την παλιότερη εμφάνισή του. Γίνεται αντι-φιλελεύθερος, ελάχιστα ανεκτικός, θυμωμένος με τον τρόπο που ήταν από πάντα οργισμένος ένας Γιάννης Μαρίνος και ένας Αλέκος Παπαδόπουλος. Δεν συνομιλεί πια με το κοινό του -αυτό το κοινό που είχε καλεστεί στο πανηγύρι του 2004- αλλά βρίζοντας το κοινό του όπως στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Πέτερ Χάντκε. Ορκίζεται στις θυσίες, όπως την περίοδο 2000-2004 ορκιζόταν στις ευκαιρίες και στα «ανοίγματα» εναντίον όλων όσων δεν μάθαμε ποτέ να απολαμβάνουμε τη στιγμή.
Η στροφή αυτή δεν συνιστά όμως μια απλή αλλαγή διάθεσης στον λόγο των ελίτ. Δεν έχει σχέση με τις ιδιοσυγκρασίες κάποιων αρθρογράφων και σχολιαστών. Αντίθετα στεγάζει κάτι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο. Η όψιμη επίκληση των αξιών της «εργασίας», της «αριστείας», της «σοβαρότητας» κλπ. καλλιεργεί την ιδέα μιας δημοκρατίας χωρίς ίχνος χαράς, μιας ζωής χωρίς γενναιόδωρα ανοίγματα, μιας καθημερινότητας συρρικνωμένης σε άθλιες «στρατηγικές επιβίωσης». Αν σταθούμε για λίγο στο γλωσσάρι της τωρινής ορθοφροσύνης βλέπουμε άλλωστε ότι στερείται παντελώς οποιασδήποτε θετικής υπόσχεσης. Από τις ανταμοιβές στις ποινές, από την απόλαυση στην καταστολή της. Και το πνεύμα είναι ένα: «Θα δείτε τι θα πάθετε αν…». Προειδοποίηση, κλήτευση, καχυποψία. Σαν το πνεύμα που διαπότιζε τις εγκυκλίους τις οποίες έστελνε καθημερινά στα πανεπιστήμια ο απελθών υφυπουργός Παιδείας.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις προτείνουν τον εξορθολογισμό ως γενική αστυνόμευση των συμπεριφορών. Πριν από δέκα-δεκαπέντε χρόνια με την ίδια ένταση εγκωμίαζαν την απενοχοποίηση της μεσοαστικής ευημερίας. Το ζητούμενο για ένα κίνημα «πραγματικής δημοκρατίας» είναι στο εξής να υπερβεί και τα δυο παραδείγματα. Και αυτό διότι η στιγμή του 2004 -ύστατη κορύφωση του κύματος ρηχού ευημερισμού- και η αντιδημοκρατική υστερία των σημερινών καλόγερων της «εθνικής ανάνηψης» συνιστούν δυο όψεις της ίδιας αυταπάτης: ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με υπαγορευμένη «ευθυμία του κοινού» ή επιβεβλημένη «μιζέρια» μπορεί να εξασφαλιστεί η συναίνεση. Αυτή η αυταπάτη δεν είναι άλλο από την κατάργηση της πολιτικής ως υπόθεσης όλων· μια κατάργηση της πολιτικής που μπορεί να λαμβάνει διαφορετικές μορφές μέσα στο χρόνο: από τη φαντασμαγορία των Ολυμπιακών Αγώνων του χθες μέχρι τις επιτροπές σοφών για το «δημοψήφισμα» του ερχόμενου Σεπτέμβρη.
Published in: on 26/06/2011 at 14:28  Σχολιάστε  

Ανθολόγιον 67: Μητροπολίτης πρώην Κισσάμου & Σελίνου π.Ειρηναίος

Εκείνο που παρατηρώ είναι ότι, όταν ομιλούμε για τα ελληνικά πράγματα όλοι αναφέρονται στα οικονομικά. Σπάνια ομιλούν οι άνθρωποι αυτοί για την πνευματική κατάσταση ενός τόπου. Διότι ένας λαός ο οποίος είναι ηθικά χρεοκοπημένος, και οικονομικά είναι χρεοκοπημένος. 
Θα έπρεπε οι πολιτικοί μας να πούνε, καλά, ν’ ανεβάσομε το μεροκάμματο, αλλά πρέπει να μάθουμε να είμεθα και τίμιοι άνθρωποι, να είμεθα εργατικοί άνθρωποι. Δεν μπορούμε να παιδαγωγούμε έναν λαό δίνοντάς του μονάχα χρήματα.
Μητροπολίτης πρώην Κισσάμου & Σελίνου π.Ειρηναίος

πηγή

Published in: on 26/06/2011 at 11:21  Σχολιάστε  

O CHARLES TAYLOR ΓΙΑ ΤΑ «ΑΘΕΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ»

Ο παγκοσμίου φήμης φιλόσοφος Charles Taylor δήλωσε τα εξής   για την κίνηση των «άθεων λεοφορείων» στην Αγγλία:

Έμαθα γι’ αυτές τις διαφημίσεις! Είναι εξαιρετικά αστείο. Δεν είναι  παράξενο; Προσπαθώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό στην εποχή μας. Αυτό το νέο φαινόμενο είναι αινιγματικό -άθεοι που θέλουν να διαδώσουν το δικό τους ευαγγέλιο και είναι μάλιστα θυμωμένοι. Νομίζω ότι μοιάζει με την αντίδραση ορισμένων επισκόπων απέναντι στο Δαρβίνο τον 19ο αιώνα. Οι επίσκοποι είχαν μια αίσθηση ότι ο κόσμος πήγαινε προς μια ορισμένη κατεύθυνση -όλο και περισσότεροι μεταστρεφόταν κλπ -και μετά ανακαλύπτουν ότι οι προσδοκίες τους ανατρέπονται, και αναστατώνονται και θυμώνουν. Παρομοίως, βλέπουμε τώρα τους εκκοσμικευμένους διανοούμενους -φιλελεύθεροι που αισθάνονταν ότι ο κόσμος πήγαινε προς μια ορισμένη κατεύθυνση, σύμφωνα με το σχέδιο- και μετά, όταν φαίνεται πως αυτό δεν ισχύει, αναστατώνονται. Έτσι εμφανίζονται αυτά τα μάλλον αξιολύπητα φαινόμενα. Να βάζεις φράσεις πάνω σε λεωφορεία, λες και αυτό θα κάνει τους ανθρώπους να αλλάξουν τις απόψεις τους για το Θεό, το σύμπαν, το νόημα της ζωής κλπ. Ένα σλόγκαν στο λεωφορείο! Δεν πρόκειται να προκαλέσει τίποτε το θεμελιώδες σε  οποιονδήποτε.

Απόσπασμα από συνέντευξη του Charles Taylor στο Philosophy Now, τ. 74/ Ιούλιος-Αύγουστος 2009. Μετάφραση αποσπάσματος: περιοδικό Cogito, τεύχος 10, Ιούλιος 2010, σελ.5.

Published in: on 25/06/2011 at 22:31  Σχολιάστε  

Protestë e Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë. – Διαμαρτυρία της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας

Protestë e Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë. – Διαμαρτυρία της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας

Published in: on 25/06/2011 at 16:48  Σχολιάστε  

“48 ώρες στο δρόμο! Όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα 28-29.6.2011, για να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο”

 

“48 ώρες στο δρόμο! Όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα 28-29.6.2011, για να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο”

Published in: on 24/06/2011 at 14:57  Σχολιάστε  

Ο ένθερμος Γάλλος Ορθόδοξος ασκητής της Μαρτινίκας

Ο ένθερμος Γάλλος Ορθόδοξος ασκητής της Μαρτινίκας

Published in: on 23/06/2011 at 15:04  Σχολιάστε  

Στο Διαδίκτυο η Εθνική Βιβλιοθήκη

Στο Διαδίκτυο η Εθνική Βιβλιοθήκη

Published in: on 23/06/2011 at 14:59  Σχολιάστε  

πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ 

Published in: on 23/06/2011 at 14:54  Σχολιάστε  

π. Ιωνάς Μούρτος,Ο ΦΟΒΟΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, Ο ΛΑΟΣ Ο ΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΕΝ ΣΚΟΤΕΙ ΚΑΙ ΣΚΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Πηγή: Λόγος και Αντίλογος, τεύχος 10

Ζώντας στην Ταϊβάν στο ξεκίνημα της ορθόδοξης εκκλησίας, η αγάπη μου για τους Κινέζους έγινε μεγαλύτερη. Βέβαια είχε αρχίσει από τα φοιτητικά χρόνια και τώρα έδωσε η χάρη του Θεού να βρίσκομαι εδώ να τελώ την Θεία Λειτουργία και έτσι η χάρη και η αγάπη του Θεού να γίνονται αισθητά στην Ταϊβάν.

Η συνέχεια εδώ.

 

Published in: on 23/06/2011 at 14:52  Σχολιάστε  

Πνευματισμός στην Αγία Γραφή;

Πνευματισμός στην Αγία Γραφή;

Published in: on 23/06/2011 at 14:47  Σχολιάστε  

Η μορφή της Παναγίας στην ποίηση του Κωστή Παλαμά

Η μορφή της Παναγίας στην ποίηση του Κωστή Παλαμά

Published in: on 23/06/2011 at 00:17  Σχολιάστε  

Σύγχρονος Τρόπος Εκφοράς του Εκκλησιαστικού Λόγου – Εκκλησιαστικά ΜΜΕ

Σύγχρονος Τρόπος Εκφοράς του Εκκλησιαστικού Λόγου – Εκκλησιαστικά ΜΜΕ

Published in: on 22/06/2011 at 23:38  Σχολιάστε  

Ανθολόγιον 66: Κώστας Βάρναλης

(…)Γιατί και η φιλοσοφία δεν έχει άλλο αντικείμενο από το Θεό: είναι μια θεολογία λογική· είναι μια αδιάκοπη λατρεία της θεότητας με τη μορφή της Αλήθειας.

Κώστας Βάρναλης, Σολωμικά, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1980, σελ.60
Published in: on 22/06/2011 at 19:49  Σχολιάστε  

Διαπιστώσεις…

Στο ιδεολόγημα της «πεφωτισμένης ολιγαρχίας» μόνο ο λαός μπορεί ν’ αντισταθεί και οι διανοούμενοι με κριτική σκέψη. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που διαθέτουν αρκετή.
Published in: on 22/06/2011 at 19:20  Σχολιάστε  

Δυσφορία στη Δημοκρατία

Απόσπασμα από το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 18 του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ

 

Του Πέτρου Θεοδωρίδη

Πηγή: http://nosferatos.blogspot.com/2010/11/18.html

αναδημοσίευση: ΑΠΟΙΚΙΑ ΟΡΕΙΝΩΝ ΜΑΝΙΤΑΡΙΩΝ

 
Ως ο τελευταίος κρίκος της μακραίωνης δημοκρατικής  περιπέτειας θεωρήθηκε η Μόδα που με την επιλογή και τη συνεχή αλλαγή μας εκπαιδεύει στην ελευθερία. Όμως σ’ έναν κόσμο με τη μόδα ως αρχή, έχουμε περισσότερα κίνητρα αλλά και περισσότερη βαρεμάρα, μεγαλύτερη χειραφέτηση αλλά και αντίστοιχα μεγαλύτερη σκλαβιά, μεγαλύτερη εξατομίκευση αλλά και αποπροσωποποίηση.

Στις μελαγχολικές μετά Δημοκρατίες μας ο Δήμος διατήρησε την δυνατότητα επιλογής. Έχασε την δύναμη και την ικανότητα της απόφασης. Διακρίνουμε μια μάρκα ρούχων από μια άλλη, ένα τύπο ουίσκι από κάποιον άλλο, μια σεξουαλική στάση από μια άλλη. Ψάχνουμε απελπισμένα για διαφορές. Αυτό που μετρά είναι η διάκριση, όχι το περιεχόμενο, καθώς η ύπαρξη τέτοιων διαφορών μας κάνει να ελπίζουμε ότι υπάρχουν ακόμη  στον κόσμο ιδιότητες[i]:

Μάταια συγκαλύπτουμε – μας λέει ο Ζίζεκ – τον βαθιά ανορθολογικό χαρακτήρα της αποκαλούμενης «τυπικής δημοκρατίας» Μόνο η αποδοχή μια τέτοιας διακινδύνευσης, να παραδώσουμε τη μοίρα μας στην «ανορθολογική τυχαιότητα  καθιστά δυνατή την Δημοκρατία[ii]

Και ο Γιάννης Σταυρακάκης  μας προτείνει μια νέα δημοκρατική ηθική μια ηθική χωρίς ιδεώδη: την θέση του ιδεώδους καταλαμβάνει η αναγνώριση της ανταγωνιστικής φύσης της καταστατικής διαίρεσης στη καρδιά της κοινωνίας[iii].

O Σταυρακάκης προτείνει να στραφούμε στην ηθική τη ψυχανάλυσης  ώστε να βρεθεί το έρεισμα για μια νέα ηθική της Δημοκρατίας .Και αναφέρει ως παράδειγμα αυτής της ηθικής την φροϋδική έννοια της μετουσίωσης καθώς «η μετουσίωση δημιουργεί έναν δημόσιο χώρο». Το έργο τέχνης είναι καταρχήν ατομικό συνδέεται με τη λίμπιντο του καλλιτέχνη. Αλλά απευθύνεται επίσης στο κοινό: παράγει ένα διαφορετικό είδος δεσμού μεταξύ μας που συνδέει το ατομικό και το κοινό: αναγνωρίζει την έλλειψη  καθώς η ίδια η έλλειψη λειτουργεί ως οργανωτική αρχή  του δημόσιου, κοινού χώρου που παράγει η μετουσίωση[iv].

Μπορούμε όμως να αντικρίσουμε κατάματα την έλλειψη; Είναι σαν να αντικρίζαμε το ίδιο μας το Τραύμα  Προτού ο Περσέας αντιμετωπίσει τη Μέδουσα, η Αθηνά τον προειδοποίησε να μη κοιτάξει ευθέως τη γοργόνα. Στον μύθο  οποιοσδήποτε κοιτούσε την Μέδουσας κατάματα μεταμορφωνόταν σε πέτρα..

 

 

Και μπορούμε να μη διακρίνουμε την προϊούσα σήμερα εμπορευματοποίηση της Τέχνης; Τι άλλο είναι σήμερα ο Δημόσιος  χώρος που παράγει υποτίθεται η Τέχνη  παρά μια αισθητική Ουτοπία που συγκαλύπτει σε δεύτερο βαθμό τον φετιχισμό του εμπορεύματος;

Τι άλλο θαυμάζει σήμερα το κοινό του καλλιτεχνικού έργου παρά  την μυστική ουσία του σύγχρονου καπιταλισμού δηλαδή αυτή που παράγει πλεόνασμα, υπεραξία;

Ο Zizek μας θυμίζει :το σοκολατένιο αυγό Κίντερ – έκπληξη: όταν ξετυλίγεις το σοκολατένιο κέλυφος, βρίσκεις στο εσωτερικό του ένα μικρό πλαστικό παιχνίδι. Το παιδί συχνά το ξετυλίγει νευρικά, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να φάει τη σοκολάτα, ενδιαφερόμενος μόνο για το παιχνίδι στο εσωτερικό του. Έτσι «το αυγό της Κίντερ μας παρέχει τη φόρμουλα για κάθε προϊόν που υπόσχεται «περισσότερα». Γιατί «το εμπόρευμα είναι ένα συγκεκριμένο αντικείμενο που ικανοποιεί  μια συγκεκριμένη ανάγκη, αλλά ταυτόχρονα υπόσχεται και «κάτι περισσότερο» μια απύθμενη απόλαυση που ο αληθινός της τόπος είναι η φαντασίωση»[v].

«Τι μας υπόσχονται οι δημοκρατίες μας; – αναρωτιόταν ο Πασκαλ ΜπρυκνέρΤην ευτυχία τον πλούτο την προσωπική ολοκλήρωση. Με άλλα λόγια, το αδύνατο. Γι’ αυτό και αποτελούν το κατ’ εξοχήν  πολίτευμα των παραπόνων, της διαμαρτυρίας του ατόμου για την τύχη του. Θα έπρεπε μάλιστα να ιδρύσουμε στις χώρες μας ένα υπουργεία της Δυσαρέσκειας που θα έστελνε  προς όλες τις κατευθύνσεις Μεγάλους Παρηγορητές επιφορτισμένους να ακούν τα παράπονα μας  και ιδιαίτερα  αυτό που λέει  κατ ¨ιδίαν ο καθένας μας με σιγανή φωνή: « Αξίζω περισσότερα»[vi].

Όμως σήμερα οι παγκοσμιοποιημένες Δημοκρατίες  μας σε συνθήκες οικολογικής και οικονομικής Κρίσης απειλούνται  από ολοκληρωτικές αλλά και παρτικουλαριστικές τάσεις: Οι δυο απειλές για τη δημοκρατία διαμορφώνουν ένα φαύλο κύκλο: η απειλή του κατακερματισμού προκαλούνται αισθήματα μνησικακίας η εξάρθρωση ανοίγει επίσης το δρόμο για κύματα παρτικουλαρισμου που αντιτίθενται σε τάσεις ενοποίησης. Ο Ολοκληρωτισμός κατηγορεί την δημοκρατία ότι διαλύει την κοινωνική ενότητα, ο παρτικουλαρισμός της προσάπτει ότι προσπαθεί να αρθρώσει μι ενότητα που θεωρεί ολοκληρωτική[vii].

Και τι θα απογίνει τώρα, στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής και οικολογικής κρίσης  η διεκδίκηση του δικαιώματος  της απόλαυσης δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν ή νομίζουν ότι ζουν στην πλανητική δημοκρατία;

Η δεκαετία του 90 φαινόταν να είναι η δεκαετία του θριάμβου της Φιλελεύθερης Δημοκρατίας σφραγίσθηκε από την lingua franca της παγκόσμιας ηθικής σκέψης την «παγκόσμια κοσμική θρησκεία» των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, (το 1999) αποκάλεσε την Διακήρυξη το «μέτρο σύγκρισης με το οποίο μετρούμε την ανθρώπινη πρόοδο». Και η νομπελίστρια Ναντίν Γκόρντιμερ την περιέγραψε ως «το ουσιαστικό ντοκουμέντο, τη Λυδία λίθο, το πιστεύω της ανθρωπότητας»[viii].

Όμως όπως έγραφε (σχεδόν προφητικά) ήδη από το 1991 ο Π. Κονδύλης «Τα ανθρώπινα δικαιώματα θα μπορούσαν να γίνουν υπόθεση εκρηκτική, αν π.χ. κάτω από δύσκολες οικολογικές συνθήκες εμπεριείχαν και το δικαίωμα για αέρα και νερό.»[ix]

Η ανεκτικότητα, η πίστη στα δικαιώματα γίνεται σχεδόν αβάσταχτη. στις συνθήκες παγκοσμιοποιημένης  ύστερης Δημοκρατίας. Συχνά τα άτομα μπροστά στη διαρκή κατάσταση αμφιθυμίας και αγωνίας, βρίσκουν  καταφύγιο στην »κατασκευασμένη, ενεργητική, συνειδητή εγκατάλειψη της αμφιβολίας»[x] εγκαταλείπονται στη θαλπωρή ενός κόσμου αμυντικής αναδίπλωσης στην ψυχαναγκαστική παραγωγή  ταυτότητας: «η γειτονιά μου, η κοινότητα μου η πόλη μου, το σχολείο μου το δέντρο μου, ο ποταμός μου, η παραλία μου, το εκκλησάκι μου, το περιβάλλον μου»[xi]. Μιας και   το «να ζεις ως άτομο σε αυτόν τον συγκεχυμένο κόσμο είναι ένας ατέλειωτος εφιάλτης»[xii].

O σύγχρονος  μετανεωτερικός  πολίτης της Ύστερης παγκοσμιοποιημενης δημοκρατίας «ταλαντεύεται συνεχώς ανάμεσα στις παντόφλες και το οδόφραγμα»[xiii] και, ίσως, να νοσταλγεί την ‘’εποχή των άκρων‘’, όπως θα προτιμούσε κάποιος να ενθυμείται την Δημοκρατία ως Τραγωδία παρά την ατέρμονη επανάληψη της ως Φάρσα ή να «τελειώσει ο κόσμος με μια έκρηξη παρά με ένα άθλιο μικρό λυγμό»[xiv].

 

 

 


[i]  lars svendsen ο.π. σελ. 65, σελ. 67-68.

[ii] Ζιζεεκ, Το υψηλό αντικείμενο 2006: 243.

[iii] Γιάννης Σταυρακάκης, Ο Λακάν και το Πολιτικό, (1999), Εκδόσεις Ψυχογιός  Αθήνα 2008 σελ. 232 250, 268.

[iv] Γιάννης Σταυρακάκης  ο.π. σελ. 258.

[v] Zizek, η μαριονέτα και ο Νανος, ο.π. σελ. 218-219.

[vi] Πασκάλ Μπρυκνέρ Η Μελαγχολική Δημοκρατία, (1990), μτφ Μαρίνα Λώμη, Αστάρτη, 1990 σελ. 160.

[vii] Γιάννης Σταυρακάκης  ο.π, 248.

[viii] Αναφορά στο Μαικλ  Ιγκνατιεφ, Τα ανθρώπινα δικαιώματα  ως πολιτική και ως ειδωλολατρία, μτφ Ελένη Αστερίου, εκδ.  Καστανιώτη, (2001) 2004 σελ. 100.

[ix] Παναγιώτης Κονδύλης. Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού, Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα  εποχή  κι από τον φιλελευθερισμό στη μαζική Δημοκρατία, Θεμέλιο, 1991 σελ. 333, 334.

[x] Beck, U.1996: 142.

[xi] ΡΕΥΣΤΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, 2008 σελ. 142.

[xii] Αλέν Μπαντιού (συνέντευξη): Η συνάντηση ως αρχή μιας πιθανής περιπέτειας, Ελευθεροτυπία  11-8 2010.

[xiii] Πασκάλ Μπρυκνέρ, Η Μελαγχολική Δημοκρατία, (1990), μτφ Μαρίνα Λώμη, Αστάρτη, 1990 σελ. 161.

[xiv] lars Svendsen  Η φιλοσοφία της βαρεμάρας σελ. 56.

Published in: on 20/06/2011 at 20:39  Σχολιάστε  

Πρόδρομος Μάρκογλου, Διατηρώ το δικαίωμα

Πρόδρομος Μάρκογλου, Διατηρώ το δικαίωμα

Published in: on 20/06/2011 at 16:18  Σχολιάστε  
Αρέσει σε %d bloggers: