Η συνέντευξη του Π.Κονδύλη στον Marin Terpstra

Η συνέντευξη του Π.Κονδύλη στον Marin Terpstra

Published in: on 28/08/2011 at 14:47  Σχολιάστε  

Ανυπότακτοι και αντάρτες στην απελευθερωμένη Κρήτη (1920-1922)

Ανυπότακτοι και αντάρτες στην απελευθερωμένη Κρήτη (1920-1922)

Published in: on 28/08/2011 at 14:45  Σχολιάστε  

Michel Foucault, Η γέννηση της βιοπολιτικής, διάλεξη 7/3/1979 (δεύτερο μέρος)

Michel Foucault, Η γέννηση της βιοπολιτικής, διάλεξη 7/3/1979 (δεύτερο μέρος)

Published in: on 27/08/2011 at 13:55  Σχολιάστε  

Michel Foucault, Η γέννηση της βιοπολιτικής, διάλεξη 7/3/1979 (πρώτο μέρος)

Στο Radical Desire. Κλίκ εδώ:

Michel Foucault, Η γέννηση της βιοπολιτικής, διάλεξη 7/3/1979 (πρώτο μέρος)

Published in: on 26/08/2011 at 10:16  Σχολιάστε  

Μπράβο!

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις…
Μπράβο!
Μπράβο!
Κοιμηθείτε ήσυχοι…
Τα καταφέρατε!
Χίλια μπράβο!
Η εικόνα από εδώ:
http://nosferatos.blogspot.com/2010/05/blog-post_6531.html
http://www.globalschoolnet.org/gsnabout/images/applause.gif

Στην Δ’ Εθνική Καβάλα και Ολυμπιακός Βόλου

Στην Δ’ Εθνική Καβάλα και Ολυμπιακός Βόλου(SPORT24)

Published in: on 23/08/2011 at 19:53  Σχολιάστε  

Νικόλας Σεβαστάκης,Η ενάρετη επιφοίτηση των ελίτ ή για την ελαφρότητα της νέας ηθικοφροσύνης

Πηγή: Red NoteBook, 17-8-2011

Μέρες μετά τις «οχλοκρατικές» ταραχές στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον μίλησε όπως θα μιλούσε ένας  αυθεντικός Τόρυ, ένας Βρετανός συντηρητικός πολιτικός. Τα όσα είπε έχουν ειπωθεί αναρίθμητες φορές από τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα. Το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποίησε είναι επίσης οικείο και στους Έλληνες αναγνώστες πολλών από τις επιφυλλίδες και αναλύσεις που γράφτηκαν με αφορμή τον δικό μας Δεκέμβρη του 2008. Η μεγάλη κρίση αξιών – η οποία υποτίθεται ότι τροφοδότησε τις «εγκληματικές συμμορίες» των πλιατσικολόγων- συνδέεται με μια κοινωνική κουλτούρα της ελαστικότητας απέναντι στην ανομία, με την έλλειψη πειθαρχίας και τις εύκολες ανταμοιβές. Πολλές ανταμοιβές και λίγες ποινές, υπερβολικό κανάκεμα και πλημμελείς κυρώσεις. Η λαϊκότροπη μετάφραση της άποψης αυτής είναι η εκτίμηση περί μπαχαλοποίησης ή περί της χαλάρωσης του κράτους και των μηχανισμών που θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους «αληταράδες», στα μικρά καθάρματα, όπως είχε αποκαλέσει ο Νικολά Σαρκοζύ τους ταραξίες των γαλλικών προαστίων.

Δεν είναι βέβαια παράδοξη αυτή η προσέγγιση στα πράγματα από μια ορισμένη δεξιά και τους θεσμικούς εκπροσώπους της. Η μετατόπιση των παθολογιών από τους θεσμούς και τις κοινωνικές πρακτικές στα ήθη ή στις ατομικές συμπεριφορές είναι, όπως είπαμε, μια πολύ παλιά ιστορία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την μετάθεση της αιτίας των κοινωνικών ρηγμάτων στο επίπεδο μιας νεφελώδους διαταραχής του πολιτισμού που εμφανίζεται μετέωρη και μυστηριώδης. «Χάσαμε την κοσμιότητα», οι «νέοι που τα θέλουν όλα και γρήγορα», η επικράτηση του «υλισμού», όλα αυτά τα θέματα μπορεί να επανέρχονται στην επικαιρότητα κατά τακτά διαστήματα.

Το αξιοθαύμαστο δεν είναι η περιοδική επιστροφή της ηθικοφροσύνης στον δημόσιο λόγο και στις προσφιλείς εξηγήσεις των κρότων της επικαιρότητας. Αξιοθαύμαστο είναι ότι αυτή η ηθικοφροσύνη διαδίδεται και γιγαντώνεται εν μέσω του πολιτισμού των διαφόρων Μέρντοχ, εν μέσω της κουλτούρας των οίκων αξιολόγησης και των  πιο κυνικών κερδοσκοπικών παιχνιδιών ανά την υφήλιο. Ο λόγος περί ηθικής κρίσης εκπορεύεται κυρίως από φωνές οι οποίες συμμετέχουν ευθέως στην εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου οικονομικού δεσποτισμού ο οποίος δεν έχει προηγούμενο στο παρελθόν των φιλελεύθερων ή «κοινωνικών» καπιταλισμών.

Και αυτό δεν είναι το μοναδικό θαύμα. Υπάρχει και το αξιοπερίεργο που αφορά την αβάσταχτη ελαφρότητα κάποιων που δεν είναι δεξιοί αλλά μιλούν από τη σκοπιά της προόδου και της σύγχρονης κεντροαριστεράς. Δεν υπάρχει ίσως πιο τρανή απόδειξη για την απόλυτη παρακμή αυτού του χώρου από τις αφοριστικές δηλώσεις ενός Άντονι Γκίντενς περί εξέγερσης του shopping ή από επιχειρήματα του τύπου: «αν έκλεβαν ψωμί μπορεί να τους συμπαθούσαμε, αλλά αυτοί ήθελαν τηλεοράσεις plasma και αθλητικά παπούτσια». Mε άλλα λόγια: η νοσταλγία για τους γαβριάδες και τον Γιάννη Αγιάννη ως τελευταία λέξη της φωτισμένης κοινωνικής ανάλυσης.

Σε αυτή την περίπτωση, η φωνή των “προοδευτικών” δανείζεται εξολοκλήρου το πνεύμα της πιο συντηρητικής ηθικοφροσύνης. Η ανάλυση φοράει ξαφνικά το φωτοστέφανο μιας νέας νόστιμης εγκράτειας που σκανδαλίζεται από τον χυδαίο υλισμό των ταραχοποιών. Θεωρητικοί όπως ο Γκίντενς έχουν επιπλέον τεράστια προσωπική πολιτική ευθύνη για την «αριστερή» προώθηση των νεοφιλελεύθερων ιδεών και αξιών. Τώρα όμως, επειδή έχει έλθει η ώρα κάποιων αναγκαίων αναθεωρήσεων και αναπροσαρμογών, προβάλλουν το προσωπείο του επικριτή του «άγριου» καταναλωτισμού των νέων.

Στην ουσία το μοναδικό στοιχείο διαφοροποίησης μεταξύ του Κάμερον και τέτοιου τύπου προοδευτικών βρίσκεται στο περίφημο μίγμα πολιτικής: περισσότερη αστυνόμευση λέει ο πρώτος, δεν αρκεί αυτό από μόνο του συμπληρώνουν οι δεύτεροι: χρειάζονται και ‘ευκαιρίες’, ‘εκπαίδευση’ , ‘ανάπτυξη’.

Ποινικός κολασμός και δακρύβρεχτος παιδαγωγισμός, αστυνομική πυγμή και κενή θεραπευτική ρητορεία πορεύονται μαζί και ανταγωνίζονται για το ποιος θα είναι περισσότερο αποτελεσματικός απέναντι στην απειλή του όχλου. Επειδή δεν διανοούνται καμιά πραγματική αναδιανομή, μπορούν να σκανδαλίζονται, με όλη τους την άνεση, όταν αυτή η αναδιανομή πραγματοποιείται άτακτα και χαοτικά από κομμάτια της κοινωνίας. Επειδή δεν πιστεύουν στην ηθική αντίσταση στις κανονικότητες της «δημοκρατίας των αγορών», συνηθίζουν να μειώνουν απλώς ηθικά τους εκάστοτε εξεγερμένους ως μια απολίτιστη υπο-τάξη ή ως λούμπεν μικροαστικό κατακάθι…

Το πρόβλημα φυσικά υπερβαίνει το παράδειγμα της Βρετανίας του 2011. Είναι ένας οιωνός για τη γενικότερη στάση των ελίτ απέναντι σε όλους τους κοινωνικούς σπασμούς, στις παραδοσιακές και στις «βρώμικες» μορφές αντίδρασης, στις διεκδικητικά προσανατολισμένες και στις δίχως αιτήματα κοινωνικές ταραχές. Η στάση άλλωστε είναι μία και απαράλλαχτη από χώρα σε χώρα: μετακύλιση της ηθικής ενοχής σε όλη την κοινωνία και ακόμα γενικότερα στον σύγχρονο πολιτισμό ή στους εγωιστικούς τρόπους της ζωής των μεν και των δε. Και έπειτα έρχεται η στιγμή του ιδιαίτερου στιγματισμού των αντιδρώντων ως των κατεξοχήν αντιδραστικών, των φορέων μιας ψυχοκοινωνικής παρέκκλισης η οποία χρειάζεται την κινητοποίηση των υγιών δυνάμεων.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, με ανανεωμένες ψυχολογίες του όχλου ή πρόχειρη κοινωνιολογία των “υποτάξεων”, με ανακύκλωση της βικτωριανής φιλοσοφίας περί κοινωνικής αλητείας ή με την λεπτή ειρωνεία περί shopping, ο αναλυτικός ορίζοντας των ελίτ φαίνεται να ξορκίζει τα κοινωνικά φαινόμενα: μπροστά στη σκληρότητα των καιρών η “έγκριτη γνώμη” στρέφεται σε δοκιμασμένα και μάλλον ατυχή υλικά του παρελθόντος. Περιμένοντας να εφαρμόσει ξανά και ξανά τις ίδιες λέξεις της ατίμωσης και της φτηνής διακωμώδησης σε κάθε νέα ευκαιρία…

Περί της φιλοσοφίας του Dasein

Περί της φιλοσοφίας του Dasein

Published in: on 21/08/2011 at 13:10  Σχολιάστε  

Λαοκράτης Βάσσης, Τι πρέπει να κάνουμε;

Πηγή: tvxs & Αντίφωνο

Α. Τα αίτια

Η βαθύτερη ρίζα της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας βρίσκεται στην ίδια τη λογική του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, όπως αυτή παγιώθηκε ήδη από την πρώτη πασοκική διακυβέρνηση.

Ξεκίνησε με τον Καραμανλή, ως λογική δικομματικής διαχείρισης της εξουσίας, κατά τα δυτικά πρότυπα, που στόχευε όμως πιο πολύ στο δημοκρατικό έλεγχο της ελληνικής κοινωνίας παρά στη δημοκρατική της διακυβέρνηση. Αυτή η λογική του ελέγχου, στα χρόνια του Πα.Σο.κ μετεξελίχτηκε πολύ γρήγορα σε λογική (άγριας) νομής της εξουσίας, που αντέστρεψε πλήρως τη σχέση κοινωνίας – πολιτικού συστήματος, έτσι ώστε, αντί να υπάρχει το πολιτικό σύστημα για την κοινωνία, να υπάρχει η κοινωνία για το πολιτικό σύστημα.

Και αυτό γιατί, τα κόμματα εξουσίας άλωσαν το κράτος και έθεσαν υπό ομηρία την ελληνική κοινωνία…δια της εκμαυλιστικής εκπόρνευσής της, με συνακόλουθη την αμοιβαία διαφθορά και μοιραία τη χρεοκοπία μας.

Η εκμαυλιστική όμως εκπόρνευση της κοινωνίας μας απ’ το πολιτικό της σύστημα δεν γίνεται…παρά τη θέλησή της. Η πολιτική ενοχή συμβαδίζει με την κοινωνική συνενοχή, που οδηγεί στο πολιτιστικό βάθος της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας (στην κυριαρχία δηλαδή του καταναλωτικού προτύπου και στη συνακόλουθη αποσύνθεση της αξιακής βάσης του ελληνικού πολιτιστικού προτύπου ζωής).

Ο κατήφορος ήταν και πολιτικός και πολιτιστικός, αν όχι πάνω από όλα πολιτιστικός, έτσι που κανείς δεν μπορεί να αποφανθεί πόσο οι ηγήτορες «χάλασαν» την κοινωνία και πόσο η κοινωνία «χάλασε» τους ηγήτορες, που σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να αποσείουν τις ευθύνες τους επικαλούμενοι το: «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» ή φωνάζοντας με κυνισμό: «μαζί τα φάγαμε».

Η αλήθεια πως για να υπάρξει «Αλκιβιάδης» πρέπει να υπάρχει αντίκρυσμα «Αλκιβιάδηδων» στην κοινωνία, όπως και για να υπάρξει «Αντρέας» η «Πάγκαλος», καθόλου δεν απαλλάσσει τον «Αλκιβιάδη», τον Αντρέα ή τον Πάγκαλο από τις πολιτικές τους ευθύνες.

Β. Η διέξοδος

Και τώρα τι γίνεται και πολύ περισσότερο πώς γίνεται. Ως προς το «τι», θα έλεγα, πολύ απλά, πως πρέπει να αποκατασταθεί η λογική στη σχέση: κοινωνίας – κράτους – κομμάτων εξουσίας. Που σημαίνει, τα κόμματα εξουσίας να απελευθερώσουν το κράτος, κόμματα και κράτος να απελευθερώσουν την κοινωνία, έτσι ώστε κόμματα και κράτος να υπάρχουν για την κοινωνία κι όχι η κοινωνία για τα κόμματα και το κράτος.

Αυτό εύκολα λέγεται, αλλά πολύ δύσκολα γίνεται, με δεδομένες τις δομικές συμφύσεις σ’ αυτή την ανίερη σχέση. Πρέπει όμως να γίνει. Αλλά πώς; Σίγουρα όχι με ημίμετρα, όχι με αναπαλαιωτικές λογικές, πολύ περισσότερο όχι μέσα από… ένα χαοτικό γκρέμισμα. Αν οι κοινωνικές μηχανές επισκευάζονται και ανασκευάζονται εν κινήσει, όταν δεν γίνονται επαναστάσεις βέβαια, θα πρέπει να «πιαστούμε», δεν γίνεται αλλιώς, από ό,τι υγιές υπάρχει στο άθλιο και ένοχο πολιτικό μας σύστημα και να δρομολογήσουμε αμετάθετα τη ριζική αλλαγή στη λογική λειτουργίας του, με κρίσιμες δομικές και θεσμικές δικλείδες, που θα εγγυηθούν και στεργιώσουν αυτή την τομή.

Η συνειδητοποίηση όμως αυτού του πολιτικού «διά ταύτα» πάει μαζί με τη συνειδητοποίηση ενός πολιτιστικού «διά ταύτα», προφανώς πέραν και του νοσηρού «ευρωπαϊσμού» και του παρομοίως ή και περισσότερο νοσηρού «αντιευρωπαϊσμού». Κοντά στα 200 χρόνια από την εθνική μας ανεξαρτησία ίσως ήρθε η ώρα της πολιτιστικής μας ενηλικίωσης πρώτα, που θα εκφραστεί σε ένα οιονεί πολιτιστικό μας σύνταγμα, για να ακολουθήσει και η πολιτική μας ενηλικίωση, που θα εκφραστεί μέσα από ένα νέο πολιτικό μας σύνταγμα, για να αρχίσει η συνολική μας ανασύνταξη.

Ποια πνευματική όμως ηγεσία θα χαράξει τις πολιτιστικές μας συντεταγμένες και ποια συνακολούθως τις πολιτικές; Προφανώς όχι η «οργανική διανόηση» της Μεταπολίτευσης, όχι οι σάπιοι του πολιτικού μας συστήματος, όχι ο παράξενος κυβερνητικός θίασος του Γιωργάκη, με τους«Δρουτσο-Γερουλάνους» του… επιπέδου εκδρομικής λυκειακής ομάδας. ΟΧΙ…ΟΧΙ… πολλά γνωστά ΟΧΙ. Δίπλα όμως στα πολλά «ΟΧΙ» υπάρχουν τα πολλά «ΝΑΙ», που θα μας ενώσουν και συνεγείρουν σε ένα νέο μας ξεκίνημα.

Είμαστε καταδικασμένοι, νιώθοντας ντροπή που καταντήσαμε υπό τροϊκανή αρμοστεία (αλήθεια, πως βρέθηκε ελληνικό χέρι να υπογράψει την κατάπτυστη «Σύμβαση Παραχώρησης»;) να μπουμε σε τροχιά «εθνεγερτικής» ανάταξης της συνολικής μας ζωής, να κρατηθούμε απ’ την ψυχή μας και να προχωρήσουμε με «αρετή και τόλμη», με «λογισμό και μ’όνειρο», όπως ορίζουν οι μεγάλοι νομοθέτες της πνευματικής μας ζωής.

– Αλίμονό μας αν δεν το κάνουμε, αν δεν βρούμε τον τρόπο να το κάνουμε!

 

Published in: on 19/08/2011 at 11:07  Σχολιάστε  

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Τι μουσική έπαιζε το ραδιόφωνο τη χρονιά που γεννήθηκες;

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Τι μουσική έπαιζε το ραδιόφωνο τη χρονιά που γεννήθηκες;

Published in: on 16/08/2011 at 14:10  Σχολιάστε  

Χριστιανική Πίστη και Ταξική Κοινωνία

Χριστιανική Πίστη και Ταξική Κοινωνία

Published in: on 15/08/2011 at 00:42  Σχολιάστε  

Μωϋσέως αγιορείτου,Η Αθωνίτισσα Παναγία (video 4E)


Πηγή: Ιερά Μονή Προφήτου Ηλία Θήρας

Published in: on 12/08/2011 at 13:33  Σχολιάστε  

London Calling

Ένας νεκρός στις ταραχές του Λονδίνου(enet.gr)

Published in: on 09/08/2011 at 19:26  Σχολιάστε  

NO PASARAN

Published in: on 04/08/2011 at 09:49  Σχολιάστε  

Παναγία η Οδηγήτρια του Μπαλαμάντ

Προέλευση εικόνας:

http://www.balamandmonastery.org.lb/icons/iconAltheotokos1T.gif

Published in: on 01/08/2011 at 21:20  Σχολιάστε  

Παναγία της Χαματούρα

 Προέλευση εικόνας:
http://www.hamatoura.com/Gallery/Photos.php?value=Icons&x=11
Published in: on 01/08/2011 at 21:15  Σχολιάστε  

ΜΕΓΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

ΜΕΓΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Published in: on 01/08/2011 at 21:12  Σχολιάστε  

ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Published in: on 01/08/2011 at 21:11  Σχολιάστε  
Αρέσει σε %d bloggers: