Ένα συγκλονιστικό σχόλιο του Νοσφεράτου: Ηταν η αγάπη του Χριστου μήπως …μεσαία ;

Σε μια – μάλλον θυελλώδη – συζήτηση που έγινε στο Μανιτάρι του Βουνού με αφορμή την κατεδάφιση του οικισμού των Αφγανών στην Πάτρα http://manitaritoubounou.wordpress.com/2009/07/12/fasismos-aytopyrpolisi-afganoi-patra/#comment-5632  έκανα (μεταξύ άλλων) το παρακάτω σχόλιο :
Κατ’ αρχήν να σας εξηγήσω …Είμαι άπιστος …
Όμως αν ήταν να διαλέξω…
εκείνη η θρησκεία που μου φαίνεται

πιο πολύ γεμάτη έλεος ,
πιο πολύ γεμάτη πάθος ,
σχεδόν ερωτική με την βαθύτερη έννοια της λέξης …

Δεν είναι ούτε ο Βουδισμός με την νιρβάνα του ,
ούτε ο το Ισλάμ ,
ούτε οι γελοίες ποικιλώνυμες ομάδες του Νew age
ούτε φυσικά οι εντελώς γελοίοι νέο -ειδωλολάτρες

αλλά ο Χριστιανισμός …

Ο αυθεντικός Χριστιανισμός .

Του Χριστού και του Παύλου. Ο χριστιανισμός της αγάπης.

Γιατί η αγάπη στον χριστιανισμό δεν είναι η αφηρημένη αγάπη προς όλα τα πλάσματα μέχρι και τα έντομα που επαγγέλλεται π.χ ο Βουδισμός και που καταλήγει να’ ναι αγάπη μηδενική και απάθεια


Ούτε αγάπη μόνο για την δική σου κοινότητα πιστών και οι άπιστοι να χαθούνε ή να προσηλυτιστούνε  όπως -από όσο νομίζω – λέει το Ισλάμ

Στον Χριστιανισμό η αγάπη είναι για τον Πλησίον

Και Πλησίον δεν είναι

ΔΕΝ είναι ο όμοιος σου …

Αλλά ο ΑΛΛΟΣ .

ο διαφορετικός , ο ταπεινωμένος .

Ο εξαθλιωμένος . ο Λεπρός .
Ο δυστυχής . Η πόρνη . Ο τελώνης . η Σαμαρείτισσα.
ο Άσωτος υιός που κυλιόταν μες τους χοίρους και τα κόπρανα .

Αυτή η είναι αγάπη του Χριστού. Αγάπη για τον πλησίον μου Άλλο…

Και ρωτώ σας Χριστιανοί:

Ήταν ο Ιησούς του …μεσαίου χώρου;
Αγαπούσε μόνο τους οικείους του;

Αυτούς που του μοιάζανε ;
Δεν αγαπούσε τους Λεπρούς
Δεν πόνεσε για τις πόρνες που αμάρτησαν

και δεν έκανε αυτούς που πήγαν να λιθοβολήσουν

να ΝΤΡΑΠΟΥΝΕ ;

δεν αγαπούσε τους Ξένους ;

Δεν μιλούσε μήπως με Σαμαρείτισσες;

περιφρονούσε; Τον τελώνη τον περιφρόνησε;

Ήταν του Μεσαίου χώρου , ο Ιησούς ;

Να κλείνει τη μύτη του να προσπερνά βιαστικά τους αρρώστους (μπας και του μυρίσει ..).

Ήταν μήπως Ξενόφοβος ;

Πείτε μου βρε χριστιανοί να σας χαρώ ……

Ήταν του μεσαίου χώρου;

Αυτός που ταπεινώθηκε για τους πιο ταπεινούς της γης, αυτός που πόνεσε για τους πιο πονεμένους, αυτός που σταυρώθηκε για τον Πλησίον
Ήταν άραγε ..μεσαίος;
Ήταν
η Αγάπη του Ιησού μήπως Μεσαία ;
Ή μήπως ήταν αγάπη ακραία , ατελείωτη αγάπη, αγάπη για το πλησίον , θυσία ;
Advertisements

Χουάν Αρίας – Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω

πηγή: Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ

Δεν θα πιστέψω ποτέ στο Θεό
που καταδικάζει την ύλη…
Σ’ ένα Θεό μαζοχιστή.
Σ’ ένα Θεό που απαγορεύει τις ανθρώπινες χαρές…
Στο Θεό που ευλογεί τους νέους Κάϊν της γης ή εμπνέει φόβο.
Στο Θεό καλοκάγαθο «παππού» που ανέχεται τα πάντα.
Στο Θεό που «ξεχωρίζει»μια Εκκλησία,ένα Έθνος,ένα πολιτισμό,μια φυλή,αποκλείοντας όλα τα άλλα…
Στο Θεό -Κριτή που δικάζει με το νόμο στο χέρι…
Στο Θεό που εξαντλούν οι φιλοσοφικές θεωρίες…
Στο Θεό που καταλαβαίνουν μονάχα οι ώριμοι,
οι σοφοί και συστηματικοί.
Στο Θεό που τιμούν όσοι τρέχουν στις εκκλησίες,ενώ εξακολουθούν
να κλέβουν με τέχνη και να συκοφαντούν.
Στον απρόσωπο Θεό των γραφείων των θεολόγων
και των νομομαθών.
Στο Θεό που αρέσκεται στη «φιλανθρωπία»
όσων δεν τηρούν την δικαιοσύνη…
Στο Θεό που καταδικάζει τη σεξουαλικότητα.
Στο Θεό -εκδικητή…
Στο Θεό – όπιο της παρούσας ζωής
και ελπίδα μόνο μιας μεταθανάτιας ύπαρξης.
Στο Θεό του οποίου οι μαθητές αδιαφορούν για τον κόσμο
και την ιστορία.
Στο Θεό που νομίζουν ότι αγαπούν
όσοι δεν αγαπούν κανένα…
Στο Θεό όσων προσεύχονται
για να εργάζονται άλλοι…
Στο Θεό που δεν είναι αγάπη
ούτε μεταδίδει αγάπη…
Δεν πιστεύω στο Θεό στον οποίο
δεν μπορώ να ελπίζω
τη στιγμή που χάνονται όλες οι άλλες ελπίδες μου.
Ναι! Ο Θεός μου είναι ένας Θεός αλλιώτικος!

(Χουάν Αρίας, Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω, εκδ. Πορεία Πνευματική)

ἀρχιτεκτονική τῆς σκόρπιας ζωῆς: Τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ θανάτου

ἀρχιτεκτονική τῆς σκόρπιας ζωῆς: Τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ θανάτου

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Στο γραμματοκιβώτιο μας έφτασε η παρακάτω έκκληση:

 

Αγαπητοί φίλοι,
όπως αναφέρεται παρακάτω από το 
EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ  ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:
   
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Παρακαλώ  ζητήσετε  από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο
και να υπογράψουν το Αίτημα μας που ζητά 
από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, 
πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες,
πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών,
των εγκλημάτων και των λεηλασιών, που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών…
Please Sign the Petition for WW-II German Reparations to Greece
 and Pass it to others to sign! Everybody is eligible to Sign; Relatives, Friends, Need not be Greek to Sign! etc
Please go to
to read the full 
petition 
and the supporting material. 

We will greatly appreciate your signature on this petition requesting the German 
government to honor its long-overdue obligations to Greece by repaying the 
forcibly obtained occupation loan, and by paying War reparations proportional to 
the material damages, atrocities and plundering committed by the German war 
machine during World War II.
EΘΝΙΚΟ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ 
ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
———————————————————————–
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και  το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών  επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη  χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική,δυστυχώς,στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα,οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών,τουλάχιστον,να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο,για τα θύματα του Ναζισμού,αλλά,επι τέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφαστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης,στις σημερινές συνθήκες,έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.
Για το Εθνικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος  
Μανώλης Γλέζος

 

 

Υ.Γ. Είναι λογικό ο καθένας να σκεφτεί «Ναι, κι αν υπογράψω, τι έγινε; Θα μας πληρώσουν οι Γερμανοί;» Δυστυχώς ίσως να μη μπορεί ν’ αλλάξει πια κάτι, αλλά έχουμε την ηθική υποχρέωση να το κάνουμε! Είμαστε υποχρεωμένοι να το ζητήσουμε.
Δεν μπορούμε ούτε να πατήσουμε δύο κλικ σαν ελάχιστο φόρο τιμής προς τις χιλιάδες των νεκρών Ελλήνων;

ΚΑΝΑΛΙ: Αριστομένης Ι. Συγγελάκης, Γράμματα από την Χάγη

Αξίζει την προσοχή σας η παρακάτω ανάρτηση από το ΚΑΝΑΛΙ:

ΚΑΝΑΛΙ: Αριστομένης Ι. Συγγελάκης-Γράμματα από την Χάγη

Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Αποσπάσματα :

1

(…)Ωστόσο δεν είναι όλοι οι Γερμανοί ίδιοι. Εδώ στη Χάγη συναντήσαμε την «Ομάδα Δίστομο» από το Αμβούργο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δραστήρια ομάδα γερμανών αντιφασιστών, με επικεφαλής τον εξαίρετο δικηγόρο Martin Klingner, που αγωνίζονται επί 10 και πλέον χρόνια για τη δικαίωση των θυμάτων των Ολοκαυτωμάτων της Βέρμαχτ και των SS στην Ελλάδα. Με συνθήματα «δικαιοσύνη και αποζημίωση», «άμεση αποζημίωση όλων των θυμάτων του εθνικοσοσιαλισμού» και «όχι κρατική ασυλία για τα εγκλήματα των Ναζί. Έξω (η γερμανική κυβέρνηση) από τη Χάγη!» οργανώνουν αυτές τις μέρες στη Χάγη εκδηλώσεις συμπαράστασης στα θύματα του Διστόμου και των άλλων Ολοκαυτωμάτων. Είναι τόσο προσηλωμένοι στον ανιδιοτελή αυτό αγώνα, που συχνά, κάνοντας την αυτοκριτική μου, σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα είχαν πάει τα πράγματα αν εμείς οι Έλληνες, απόγονοι των θυμάτων και άμεσα ενδιαφερόμενοι για τη δικαίωση της θυσίας, αγωνιζόμασταν όσο οι συναγωνιστές μας από τη Γερμανία. Αγαπούν την πατρίδα τους και μάχονται συνειδητά και με αυταπάρνηση υπέρ της καταβολής των αποζημιώσεων στους Έλληνες, διότι είναι πεπεισμένοι ότι δεν μπορεί να φύγει η σκιά του ναζισμού από τη χώρα τους αν δεν υπάρξει έμπρακτη μεταμέλεια του γερμανικού κράτους για τα εγκλήματα του Ράιχ.  Οι γερμανοί αντιφασίστες, όπως και τότε, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και τώρα, σώζουν την τιμή της Γερμανίας.(…)

***

2

Νέοι άνθρωποι άκουγαν με ευλάβεια ό,τι είχαμε να τους πούμε. Ρωτούσαν για την ουσία της υπόθεσης και εξέφραζαν την υποστήριξή τους στον αγώνα μας. Συγκινήθηκαν από την αναφορά μας στο Ολοκαύτωμα της Βιάννου και το καθολικό πένθος, που σκόρπισε η Βέρμαχτ. Τους αφηγήθηκα, ότι ο πατέρας μου, όπως και τα άλλα ορφανά, είχαν τόσο πολύ ταυτίσει τις γυναίκες με τα μαύρα ρούχα, ώστε όταν κάποτε βρέθηκε στο Ηράκλειο και είδε γυναίκες να φορούν ρούχα άλλου χρώματος αναρωτήθηκε γιατί συμβαίνει αυτό. Σκεφτείτε το Γολγοθά όσων επέζησαν από τον χιτλερικό όλεθρο. Τι τράβηξαν οι χήρες και τα ορφανά. Όχι άδικα, η μοίρα της βιαννίτισσας, της ανωγειανής, της σφακιανής, της κρητικιάς, της ελληνίδας, της ηρωίδας γυναίκας, μάνας, χήρας, που αγωνίζεται να κλείσει τις πληγές και να μεγαλώσει τα παιδιά της με αξιοπρέπεια, είναι ταυτισμένη με τη μοίρα της χώρας μας. Μια μοίρα με βάσανα, πόνο και σκληρούς αγώνες.(…)


***

3

(…)Η στάση της Γερμανίας στη Χάγη είναι εξόχως αποκαλυπτική της γνωστής  παρελκυστικής της τακτικής, προκειμένου να αποφύγει να αναμετρηθεί με τις βαριές της ευθύνες. Σηματοδοτεί παράλληλα μια προϊούσα ηθική έκπτωση της   επιχειρηματολογίας του γερμανικού κράτους, ακριβώς κατά την περίοδο που αυξάνεται η ισχύς του. Υπενθυμίζουμε συνοπτικά (και με τον κίνδυνο να γίνουμε υπερβολικά αφαιρετικοί) ότι αρχικά (δηλαδή κατά τη διάρκεια της Κατοχής) η Γερμανία υποστήριζε ότι τα Ολοκαυτώματα ήταν «αναπόφευκτα γεγονότα στο πλαίσιο των πολεμικών επιχειρήσεων», με προφανή σκοπό να απαλλαγεί των ευθυνών της για τα εγκλήματα πολέμου. Από το 1946 έως το 1990, η Γερμανία προσποιούνταν την ανήξερη (ότι τάχα έχει καταβάλλει αποζημιώσεις στα θύματά της, τις οποίες βεβαίως ουδέποτε κατέβαλε) ή την αναρμόδια, καθώς είχαμε δύο χωριστά γερμανικά κράτη. Από το 1990 και μετά, που η επανένωση της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε, το γερμανικό κράτος κατέφυγε στην επίκληση της απόλυτης εφαρμογής, χωρίς εξαιρέσεις, της εθιμικής αρχής της ετεροδικίας, που παρέχει ασυλία στα κράτη να εγκληματούν.

Η βάρβαρη αυτή στάση αποδεικνύει ότι το γερμανικό κράτος δεν έχει έμπρακτα μετανοιώσει για τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ, αφού κάνει τα πάντα για να μην υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Εξήντα επτά χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου και της Κατοχής, που βύθισε στο πένθος, ρήμαξε και υπονόμευσε το μέλλον της χώρας μας, εξακολουθούμε να υφιστάμεθα την προσβλητική συμπεριφορά των θυτών και των κυβερνητών τους.  Έως εδώ!

Πηγή:

http://kanali.wordpress.com/2011/09/17/s-gravenhage-itge/

ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: -Σφαγή της Σμύρνης: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: -Σφαγή της Σμύρνης: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

«Κακώς σε γνώρισα ρε μπαγάσα»: + Γιώργου Μακρή επιμνημόσυνα ΙΙΙ

Πηγή: Το Μανιτάρι του Βουνού

Παρά τις τρομερές εξελίξεις που βιώνουμε στην επιταχυνόμενη διαδικασία πτώχευσης του λαού και της χώρας, τις προετοιμασίες και στις υπόλοιπες εοκικές περιφερειακές χώρες, αλλά και τη δημιουργία πολεμικών (;) αξόνων με επίκεντρο την Ανατολική Μεσόγειο, επιμένω με επιμνημόσυνες δεήσεις για το αγαπημένο μου φίλο και αδελφό + Γιώργο Μακρή.

undefined

Στη ζωή το υποδειγματικό, προσωπικό – συλλογικό, ήθος είναι πάνω απ’ όλα.

 

Η συνέχεια εδώ.