Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεος: «Το τρίτη δόση, η πέμπτη δόση, μου θυμίζουν δόσεις ναρκωτικών»

Ναυπάκτου: «Το τρίτη δόση, η πέμπτη δόση, μου θυμίζουν δόσεις ναρκωτικών»

Published in: on 29/10/2011 at 21:34  Σχολιάστε  

Παράδεισος. Σκέψεις και προσευχή στον Χριστό ενός άθεου Έλληνα, στο δρόμο για την Δαμασκό.

πηγή:Ου παντός πλείν ες Πόντον

Αν είναι δυνατόν, άς βασανίζομαι αιώνια με κατάθλιψη πόνο και δύσπνοια, προκειμένου να μην τα ζήσει άλλο όν πάνω σ’ αυτήν την γή.

Αν είναι δυνατόν , ας σταυρώνομαι καθημερινά για να μην πονέσει παιδί με λευχαιμία.

Αν είναι δυνατόν, ας πατάω κάτω κάθε μέρα τον εγωισμό μου, τις ανάγκες μου και τις επιθυμίες μου.

Ο Παράδεισος δεν είναι η βλακώδης αποχαυνωτική ευδαιμονία αιώνιας πνευματικής ηδονοθηρίας .

Ο Παράδεισος είναι το επ’ αόριστον και εις τους αιώνας άθλημα της ελευθερίας από την ανάγκη-συμφέρον και της θυσίας για τον άλλον, για το κοινόν.

Είναι ο αιώνιος πόνος, κατάθλιψη, δύσπνοια της διαρκούς αυθυπέρβασης, του διαρκούς σταυρώματος για τους άλλους.

Δεν ξέρω Χριστέ μου αν έχεις εσύ κάποια δύναμη για να μου την δώσεις. Δεν με ενδιαφέρει. Δεν σε θέλω περιφερόμενο μάγο. Δεν λατρεύω την δύναμη και την παντοδυναμία. Μού φτάνει το λαμπρό σου παράδειγμα της αυτοθυσίας για τους άλλους.

Αυτό θέλω να με φωτίζει καθημερινά.

Θέλω να αντλώ την δύναμη να σηκώνω καθημερινά το φορτίο όχι απλά του δικού μου πόνου, αλλά του εγωισμού και του πόνου των άλλων.

Φώτισέ με αν μπορείς να αντέξω την Ελευθερία μου. Κι αν δεν μπορείς, δεν πειράζει. Εγώ σ’ αγαπώ, γιατί θυσιάστηκες για μένα.

Ο Εγωιστής Γιώργος Πολυχρονίδης.

Δούλος κανενός.

Ελεύθερος ‘Ελληνας

Published in: on 21/10/2011 at 23:35  Σχολιάστε  

Πλημμυρισμένη από κόσμο ΟΛΗ η πλατεία Συντάγματος και οι: Σταδίου, Πατησίων Πανεπιστημίου, Φιλελλήνων

Χιλιάδες λαού -«βούλιαξε» το Σύνταγμα!(NewsIt)

Published in: on 19/10/2011 at 14:34  Σχολιάστε  

Μια πικρή (κυνική σχεδόν) διαπίστωση του John Gray για τη μεσαία τάξη

undefined

John Gray, Αχυρένια σκυλιά: Σκέψεις για τους ανθρώπους και άλλα ζώα, μετάφραση Γιώργος Λαμπράκος, εκδόσεις Οκτώ, Αθήνα 2008, ISBN: 978-960-89426-4-6.

Η μεσαία τάξη συνιστά μια πολυτέλεια την οποία ο καπιταλισμός δεν είναι πια σε θέση να πληρώνει.

John Gray, Αχυρένια σκυλιά, εκδ. Οκτώ, σελ.194.

πηγή

Published in: on 17/10/2011 at 14:30  Σχολιάστε  

Ορθόδοξη Ιεραποστολή:Εγκαίνια του Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Καμπόντζι του Μαλάουϊ από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας

Ορθόδοξη Ιεραποστολή:Εγκαίνια του Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Καμπόντζι του Μαλάουϊ από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας

Published in: on 17/10/2011 at 14:25  Σχολιάστε  

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Γιατί ο κόσμος δεν πιστεύει;

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Γιατί ο κόσμος δεν πιστεύει;

Published in: on 17/10/2011 at 14:24  Σχολιάστε  

Προσκυνητής: Ομιλία του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου στην εορτή της Οσίας Παρασκευής στο Ιάσιο της Ρουμανίας

Προσκυνητής: Ομιλία του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου στην εορτή της Οσίας Παρασκευής στο Ιάσιο της Ρουμανίας

Published in: on 17/10/2011 at 14:23  Σχολιάστε  

Νικόλας Σεβαστάκης, Οι Περιττοί και οι Άξιοι

                                           Πηγή: Αυγή, 9-10-2011 & Ενθέματα
Αν ζούσε σήμερα ο Τουργκένιεφ, αυτός ο «δυτικός» Ρώσος και φίλος του Φλωμπέρ, δεν θα χρειαζόταν να γράψει το περίφημο Ημερολόγιο ενός περιττού ανθρώπου. Πώς να γράψεις για τον περιττό άνθρωπο σε μια στιγμή όπου όλο και περισσότερο άνθρωποι φαίνεται να περισσεύουν; Πώς να μιλήσεις για τους περιττούς όταν αυτοί, ως λογιών ανεπιθύμητοι πλεονάζοντες, τείνουν να θεωρηθούν νεκροθάφτες της σωτηρίας των εθνικών οικονομιών και αποδιοπομπαίοι τράγοι στην πορεία «εξυγίανσης» των λιπόθυμων συστημάτων;
Η ελλειμματική ζωή οφείλεται, λοιπόν, στους πλεονάζοντες. Όπως η καταβύθιση του κόσμου της εργασίας χρεώνεται στους απαράσκευους και στους ανεπρόκοπους. Κοντολογίς, ο μηδενισμός οφείλεται στα μηδενικά και η ακρίβεια στους «τσαμπατζήδες»: αυτή η βαθιά πρωτόγονη «σκέψη» επιστρέφει από τους καιρούς του Χέρμπερτ Σπένσερ και τα εγχειρίδια των βικτωριανών αστών για τις επικίνδυνες τάξεις, αυτή η σκέψη-κάτεργο φαίνεται να εμπνέει για τα καλά τους συστημικούς λόγους του έτους 2011.
Πέρα όμως από τη γλαφυρή φιλολογία για τις θετικές πλευρές της κρίσης, αυτό που διαφαίνεται είναι πλέον μια ακραία πολιτισμική οπισθοχώρηση. Τα υποκείμενα πολίτες μετατρέπονται σε μονάδες μετακινούμενων φόβων και πληθυσμούς εφέδρων. Οι πραγματικά πλούσιοι έχουν κάνει απόσχιση από κάθε συμβόλαιο και η μεσαία τάξη, αυτό το αρχαίο φιλελεύθερο όνειρο, δεν μπορεί πια να στηρίξει τους μύθους που έπλασαν για αυτήν οι μεταπολεμικές κοινωνιολογίες της αφθονίας.
Η ωμότητα επιστρέφει. Χωρίς φυσικά να έχει φύγει πραγματικά ποτέ. Επιστρέφει ως κυνικός ωφελιμισμός και κοινωνικός δαρβινισμός. Το σέρβις των κουρασμένων μηχανών προϋποθέτει τη βίαιη ή κλιμακωτή έξωση όλων όσων δεν ανταποκρίνονται στις πολλαπλές δοκιμασίες αντοχής και στα αλλεπάλληλα τεστ αξιοπιστίας.
Τι μπορεί να αντιτάξει κανείς σε αυτή την κουλτούρα της κοινωνίας-επιχείρησης που δεν διαφέρει από την ηθική των μπράβων; Η ηθική αντίρρηση με σημείο αναφοράς την αξία της αλληλεγγύης μοιάζει με ιδεαλιστικό ευχολόγιο, με ανεδαφικό ανθρωπισμό που στρέφεται εναντίον των «νόμων της πραγματικότητας», των νόμων οι οποίοι διαχωρίζουν αυτούς που θα σωθούν από όσους θα μείνουν πίσω ή απλά θα σβήσουν από την κίνηση της Ιστορίας.
Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτού του τύπου τα προβλήματα είναι ψιλά γράμματα σε σχέση με την ανάγκη του πολιτικού σχεδίου. Δεν συμφωνώ καθόλου. Γιατί δίχως έναν διαφορετικό ορίζοντα πολιτισμού και το πιο ευφυές και ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να κάμψει τα τρομοκρατικά αυτονόητα του σύγχρονου κοινωνικού δαρβινισμού. Αλλά αυτό ακριβώς νομίζω ότι είναι το ζητούμενο: να ομολογήσουμε ανοιχτά ότι μια πολιτική του πολιτισμού –για να δανειστώ την παλαιότερη έκφραση του Εντγκάρ Mορέν– δεν μπορεί παρά να είναι η άρνηση όλων των κοινωνικών και πολιτισμικών ρατσισμών. Και για να είμαστε σαφείς: η διαπόμπευση των μη παραγωγικών και η εν γένει «οικονομική αξιολόγηση» των ατομικών συμπεριφορών και των ανθρώπινων ποιοτήτων είναι το απεχθές πρόσωπο του σύγχρονου αντιανθρωπισμού, το νέο πρόσωπο του ρατσισμού.
Βρισκόμαστε ωστόσο πολύ μακριά από αυτή την τολμηρή παραδοχή και τις πολιτικές της συνεπαγωγές. Για αυτό το λόγο και η κριτική στα οικονομικά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας φαντάζει λειψή και συχνά εύκολη στις αποφάνσεις της αφού μπορεί να την ασκεί και ένας Γιώργος Αυτιάς ή οι επιτελείς του Σαμαρά.  Είναι ο μισός δρόμος αν δεν συνοδεύεται από ορισμένες, πολύ πιο ενοχλητικές για το κοινό αίσθημα και για μας τους ίδιους, αλήθειες. Αν, για παράδειγμα, δεν θέτει στο στόχαστρο  τον ίδιον τον «ορθολογικό» μύθο της αξιοκρατίας και το τοτέμ του ανταγωνισμού, αν δεν αμφισβητεί τη ρητορική των ικανών και των αρίστων.
Ο αντιδημοκράτης Νίτσε στον καιρό του το είχε καταλάβει: ο σοσιαλισμός, έλεγε, είναι μια «αντι-φύση», συνιστά, με έναν τρόπο, τη συνηγορία των «αποτυχημένων». Το έλεγε για να κατακεραυνώσει τον αντίπαλο σήμερα όμως μπορούμε να δώσουμε ένα άλλο νόημα σε αυτή τη σκανδαλώδη συκοφαντία. Να πάρουμε πάνω μας τη ρετσινιά εξηγώντας σε όλους τους τόνους ότι η ισότητα και η ελευθερία προέχουν έναντι όλων των «ικανοτήτων» και των «προσόντων». Η αξιοπρέπεια των ανθρώπινων προσώπων είναι το ηθικοπολιτικό θεμέλιο μιας διαφορετικής ορθολογικότητας, ενός εγκάρδιου κοινωνικού Λόγου που καμιά σχέση δεν έχει φυσικά με την περιβόητη κοινή λογική των επιφυλλιδογράφων μας…
*Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
Published in: on 13/10/2011 at 15:34  Σχολιάστε  

O Slavoj Žižek στο «Occupy Wall Street»(links)

Η ομιλία του Ζίζεκ στα Αγγλικά:

Slavoj Žižek at Occupy Wall Street: “We are not dreamers, we are the awakening from a dream which is turning into a nightmare”

Η ομιλία του Ζίζεκ στα ελληνικά:

ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ: Slavoj Žižek στο «Occupy Wall Street»

 

Βίντεο της ομιλίας (αγγλικά):

Η ΛΕΣΧΗ:Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ στη Wall Street

Published in: on 10/10/2011 at 20:27  Σχολιάστε  

Νίκος Μπογιόπουλος στην ΕΤ3(8-10-2011)-Μια παρουσία με παρρησία!

Published in: on 09/10/2011 at 01:32  2 Σχόλια  

Νικόλας Σεβαστάκης,Ολοκληρωτισμός στην εκδοχή Έλληνα bobo

Πηγή: Red NoteBook,29-9-2011
Στη Γαλλία εδώ και χρόνια ο χαρακτηρισμός bobo απευθύνεται σε εκείνα τα τμήματα της μορφωμένης και εύπορης μεσαίας τάξης που υιοθέτησαν επιλεκτικά προωθημένους πολιτιστικούς κώδικες ενώ συγχρόνως συμφιλιώθηκαν οριστικά με τη μοναδική πραγματικότητα του καπιταλισμού – ή, όπως θα άρεσε στους ίδιους να λένε, με την κοινωνία των ελεύθερων αγορών.

Πολιτικά, οι μποέμ μπουρζουά έκλιναν κυρίως προς το σύγχρονο κέντρο, προς την περίμετρο του σοσιαλφιλελευθερισμού, της σοφτ οικολογίας ή του συμπονετικού επεμβατισμού των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Γενεαλογικά, συνδέονται με την παλαιότερη κριτική στον ολοκληρωτισμό και στη συνέχεια με ορισμένες συμβολικές υποθέσεις, όπως η Βοσνία την εποχή των γιουγκοσλαβικών πολέμων ή το Θιβέτ. Μετά όμως τη χρυσή εποχή του ΄90, και κυρίως από το 2008 και το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, αυτός ο χώρος αισθάνεται αποπροσανατολισμένος. Από εκεί που είχε πιστέψει ότι πλησιάζουμε στην εποχή του Υδροχόου, στην μεταπολιτική και συναινετική εποχή των χλιαρών αποχρώσεων και των ρυθμισμένων διαφορών, βρέθηκε σε καιρούς αυξημένης αγριότητας, σε μια περίοδο όπου επιστρέφουν τα «αρχαϊκά» υλικά προβλήματα και οι μεγάλες οξύνσεις και αντιθέσεις. Ζήτω, φυσικά, το ελεύθερο Θιβέτ, αλλά οι σύγχρονες πραγματικότητες προστάζουν στροφή προς τις …Κίνες αυτού του κόσμου! Όπου Κίνα σημαίνει οικονομικός δυναμισμός, τιθάσευση του εργατικού κόστους, πολιτική «αρμονία», πειθαρχημένο κοινωνικό εργοστάσιο.

Παράλληλα, λοιπόν, με την ανακάλυψη του καπιταλιστικού ρεαλισμού, ο κλονισμένος κόσμος των bobo άρχισε να επιδίδεται σε ασκήσεις αυτοκριτικής για τα προηγούμενα κύματα των ενθουσιασμών του: ασφαλώς το παρακάναμε με τον ηδονιστικό καταναλωτισμό, με τις επιπολαιότητες της άμεσης απόλαυσης και τη λατρεία των νεανικών στιλ, με τις ελευθεριακές μας αυταπάτες. Τώρα ας σοβαρευτούμε. Ας ανακαλύψουμε τις αξίες της προσπάθειας, της εργασίας, της λιτότητας. Ας δούμε, εν τέλει, τα καλά στοιχεία της κρίσης που δίνει την ευκαιρία για επαναξιολόγηση του do it yourself, της απλότητας και της μαγειρικής στο σπίτι.

Βεβαίως αυτός ο πρώτος πληθυντικός δημιουργεί κάποιο πρόβλημα: διότι περιλαμβάνει τόσο αυτούς που στην προηγούμενη περίοδο είχαν απλώς κάτι περισσότερο για να καταναλώσουν όσο και αυτούς που έφτιαχναν λίστες για το τι οφείλουμε να έχουμε καταναλώσει ή να έχουμε πράξει ως τα τριάντα ή τα σαράντα. Όποιος μάλιστα δεν είχε καμιά διάθεση ή δεν είχε τα χρήματα για να κάνει αυτά τα «δέκα» ή «είκοσι» απαραίτητα πράγματα, καταδικάζονταν στο πυρ το εξώτερον ως μιζεραμπιλιστής ή αναχρονιστικός.

Τον τελευταίο καιρό αναδύεται, λοιπόν, το είδος των bobos της κρίσης: ηθικολόγοι, όψιμοι υπερασπιστές των οικογενειακών αξιών και ηχηρά μετανοημένοι για τις «ανοησίες» της κουλτούρας του ΄68. Και αυτό συμβαίνει σε πολλές χώρες της Δύσης και όχι μόνο εις Παρισίους.

Αλλά στην Ελλάδα η κατάσταση των τελευταίων δυο ετών και η εμπειρία των Μνημονίων και της πολιτικής τους, δημιουργεί έναν ιδιαίτερο πολιτιστικό τύπο: τον ολοκληρωτικό bobo ή αλλιώς τον φανατικό και αυταρχικό «ορθολογικό μετριοπαθή». Αυτός ο πολιτιστικός τύπος αφομοιώνει με απίστευτη ταχύτητα αρχετυπικά στοιχεία της δεξιάς παράδοσης, ενώ συνεχίζει να καταναλώνει κάποιες από τις φιλελεύθερες ή αριστερές ευαισθησίες λ.χ. την αντιπάθεια για το εκκλησιαστικό ιερατείο ή το φλερτ με το ανώδυνο cultural chic. Το νέο πεδίο στο οποίο όμως συναντά κανείς τη βασική στράτευση αυτών των ανθρώπων είναι η βούληση για αποκατάσταση της ιεραρχικής τάξης, η αναζήτηση «των ικανότερων και των αρίστων» και ιδίως μια αλλεργία για τις υπερβολικές και επιβλαβείς πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες.

Η γλώσσα αυτού του αναγεννημένου δεξιού είναι γλώσσα επιρρεπής στα πειθαρχικά μέτρα και υπερευαίσθητη απέναντι σε κάθε γεύση «ανομίας»: είτε από το διπλανό τραπέζι (ω, οι αγενείς που καταστρέφουν τον κόσμο) είτε από το δρόμο, τα πανεπιστήμια, τις πλατείες. Παντού βλέπει αγένεια, αχαριστία, ανομία, ανωριμότητα. Και παντού υποπτεύεται ότι οι πολλοί παίζουν θέατρο ή τον κοροϊδεύουν με τις υποκριτικές οιμωγές τους: βεβαίως υπάρχει φτώχεια, ανεργία, κρίση, αλλά δεν είναι αυτό το κυρίως ζήτημα. Όπως λέει και ο Στέλιος Ράμφος, το βασικό πρόβλημα είναι ότι επενδύουμε με αρνητικά αισθήματα το παρόν και δεν αυτομεταμορφωνόμαστε, δεν μεταβάλλουμε νοοτροπία. Η κρίση θεωρείται έτσι περισσότερο η ανορθολογική κραυγή ενός παιδιάστικου συναισθηματισμού παρά ένα κοινωνικό ή ένα ταξικό γεγονός.

Ηθική, ψυχολογία, αστυνομία: ιδού οι τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στήνουν τη δημόσια περιγραφή τους οι τελευταίοι σύμμαχοι του τραγικού διδύμου Παπανδρέου- Bενιζέλου.

Όταν και εάν πέσει τούτη η κυβέρνηση και αρχίσουν οι δυσκολίες του τοκετού της περιπόθητης εθνικής συνεννόησης, οι ίδιοι άνθρωποι έχουν και μια οδό διαφυγής: να καταγγείλουν τη στασιαστική κοινωνία και να ακολουθήσουν τη μνημονιακή εμιγκράτσια που προσπάθησε, αλλά τελικά έχασε από την «παράνοια» όλων των υπολοίπων. Ίσως μάλιστα ονειρεύονται κρυφά αυτό τον έσχατο μαρτυρικό ρόλο: το ρόλο του εσωτερικού εξόριστου σε μια χώρα που ποτέ δεν τους κατάλαβε πραγματικά.

Προς το παρόν, πάντως, φαίνεται να δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για την εγκαθίδρυση του πασοκικού ψυχοβγαλτικού αναμορφωτηρίου, αποκαλύπτοντας καθημερινά νέα δείγματα «πειθαρχικού» πάθους…

Published in: on 08/10/2011 at 18:16  Σχολιάστε  

marmarygi:Η παιδική λογοτεχνία στη Γαλλία έως το τέλος του 19ου αιώνα: Παράλληλοι δρόμοι- Συγκλίνουσα ιδεολογία

marmarygi:Η παιδική λογοτεχνία στη Γαλλία έως το τέλος του 19ου αιώνα: Παράλληλοι δρόμοι- Συγκλίνουσα ιδεολογία

Published in: on 06/10/2011 at 14:29  Σχολιάστε  

Σημειωματάριο: Δυο χρόνια Κυβέρνησης ΓΑΠ: Τα γενέθλια της σωτηρίας

Κλικ εδώ:

Σημειωματάριο: Δυο χρόνια Κυβέρνησης ΓΑΠ: Τα γενέθλια της σωτηρίας

Published in: on 04/10/2011 at 16:24  Σχολιάστε  

 Χρ. Γιανναράς: «Η πολιτική γονιμότητα της οργής»(23-9-2011)

Χρ. Γιανναράς «Η πολιτική γονιμότητα της οργής» from Αντίφωνο (antifono.gr) on Vimeo.

Για το βιβλίο του «Η πολιτική γονιμότητα της οργής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS, ο  Χρήστος Γιανναράς  είχε ανοιχτή συζήτηση με τους αναγνώστες του, την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011 στον IANO.

πηγή: Αντίφωνο

Published in: on 01/10/2011 at 23:14  Σχολιάστε  

Κώστας Χατζηαντωνίου, Εκδοχές νοήματος μιας «άλλης» νεωτερικότητας

Ζούμε εδώ και αρκετό καιρό την εποχή της ύστερης νεωτερικότητας, την εποχή του «καθαρού» ατομικισμού. Η εξατομίκευση, η μεγάλη κατάκτηση του ανθρώπου των νέων χρόνων, από απελευθέρωση του υποκειμένου, κατέληξε σε υποδούλωσή του στον ίδιο του τον εαυτό και τελικά στην αποξένωση από κάθε νόημα κοινού βίου, από κάθε συλλογική αναφορά. Η πιο λυτρωτική ιδέα του διαφωτισμού, η ατομική αυτονομία, αφού αποθεώθηκε ως καταναλωτική μανία επί ανθρώπων και αγαθών (πραγματικών ή εικονικών), φθάνει τώρα σε αδιέξοδο (μαζί με το σύστημα που την εξέθρεψε) μέσα σε μια γενικευμένη κρίση. Που τελικά, ίσως δεν είναι κρίση αλλά η αναπόφευκτη λογική ολοκλήρωση ενός αλλοτριωτικού κοινωνικού συστήματος.
Η αδυναμία εξεύρεσης εναλλακτικής λύσης φαίνεται να αποτελεί τούτη τη στιγμή το τελευταίο οχυρό αυτού του συστήματος. Διότι οι άνθρωποι μπορεί να αναζητούν ξανά στις ιδεολογίες ή στη φαντασία τη λύτρωση, τα πραγματικά προβλήματα όμως δεν λύνονται με την απόσυρση σε μια φαντασιακή ενδοχώρα ή με τη νεκρανάσταση ιδεοληψιών που φέρουν τεράστια ευθύνη για τη σημερινή μας κατάπτωση.
Καθώς ο σκοταδισμός επανεμφανίζεται για να πάρει τη ρεβάνς, είναι απαραίτητο να δούμε ότι υπεύθυνη γι’ αυτή την κατάπτωση δεν είναι γενικά η λογική της νεωτερικότητας αλλά μια ορισμένη εκδοχή της, όπως ορίστηκε από τον ορθολογιστικό διαφωτισμό, τον οποίο άκριτα και εσφαλμένα πολλοί (φανατικοί οπαδοί ή ημιμαθείς αντίπαλοι) ταυτίζουν με τη νεωτερικότητα.
Ήδη από τη δεκαετία του 1960 συνειδητοποιήθηκε στη Δύση ότι η υποδούλωση στα κελεύσματα του καταναλωτικού ολοκληρωτισμού, συνιστούσε σοβαρότατη απειλή για την ανθρώπινη ελευθερία. Η συνειδητοποίηση αυτή δεν ανέκοψε παρά ταύτα την καταναλωτική υστερία αλλά, αντίθετα, πρωταγωνιστές της έγιναν στη συνέχεια οι «επαναστάτες» εκείνης της γοητευτικής αλλά και εξίσου υποκριτικής δεκαετίας. Δεν είναι δα καμιά πρωτότυπη σκέψη ότι ο άνθρωπος του οποίου η συμπεριφορά υπαγορεύεται και κατευθύνεται έξωθεν, είναι ανυπεράσπιστος και καταλήγει να μην έχει καν αξιοπρέπεια αφού μεταβάλλεται η ίδια του η φύση και δεν στοχάζεται παρά μόνο με συνθήματα και διαφημιστικά τρυκ. Ο άνθρωπος αυτός, μοιραία, είναι αδύνατο να καταλάβει πού οδηγεί ο μαρασμός της δημόσιας σφαίρας που σήμερα συντελείται στο όνομα του «εκσυγχρονισμού». Διότι αν η καταναλωτική υστερία αναγκάζει ελεύθερους ανθρώπους να φέρονται σαν δούλοι και η φτώχεια στο ίδιο φαινόμενο οδηγεί: «δουλικά πράγματα τους ελευθέρους η πενία βιάζεται ποιείν», έγραφε ο Δημοσθένης. Ας μη γελιόμαστε όμως. Κοινή είναι η ηθική αντίληψη της στέρησης και της υπερβολής. Μια ηθική αντίληψη δούλων.
Δεν θα ήταν βέβαια λύση μια φυσιοκρατική δραπέτευση, η επιστροφή μας και η ενσωμάτωσή μας στη φύση ή σε μια φαντασιακή κοινότητα. Τίποτε δεν παρηγορεί τον άνθρωπο που «γνωρίζει» εκτός και αν παραδοθεί στην ανατολίτικη εκμηδένιση του Εγώ. Το ναυαγισμένο στον κόσμο της εξωτερικότητας Εγώ αν κάπου πρέπει να επιστρέψει, είναι ο κόσμος του πραγματικού Άλλου, ο κόσμος που γίνεται όμορφος όταν οι άνθρωποι συνδέονται με σχέσεις κοινού νοήματος. Τις σχέσεις που το Εγώ της νεωτερικότητας στερήθηκε γιατί δεν μπόρεσε να τιθασεύσει τις δυνάμεις που απελευθέρωσε, βιώνοντας μιαν εκρίζωση και εκτινασσόμενο προς την κατάκτηση του μέλλοντος, είτε χάριν μιας νέας και υπό διαμόρφωση εστίας (με πρότυπο τον Ροβινσώνα), είτε εξαιτίας μιας οριστικής ανεστιότητας (πρότυπο εδώ ο Οδυσσέας του Τζόϋς). Εκτίναξη που δεν απέτρεψε ωστόσο τη βύθισή του στο μαζικό ήθος που είναι η βάση της σύγχρονης μετριοκρατίας. Τις συνέπειες τις ζούμε ήδη.
Κι όμως. Θα έπρεπε να χρωστούμε χάριτες στην κρίση του καιρού μας που είναι μια λαμπρή αφορμή για να αναστοχαστούμε χωρίς προκαταλήψεις για τα θεμέλια της σύγχρονης ζωής. Να ξαναπιάσουμε το νήμα μιας συζήτησης που θα αποσαφηνίσει τι κρατάμε και τι αφήνουμε από την παράδοση αλλά και από τη νεωτερικότητα. Να δούμε π.χ. ότι η συναισθηματική αποσύνδεση και η εκριζωτική εξατομίκευση είναι μια ψευδής εξατομίκευση. Το ναρκισσιστικό άτομο που θέλει να ζει σε ένα άχρονο και άτοπο παρόν, χωρίς κανένα αίσθημα ανήκειν και χωρίς καμιά αίσθηση διαδοχής γενεών, δεν είναι ελεύθερο μα ένα αλλοτριωμένο άτομο. Είναι απλώς αριθμητικό στοιχείο μιας μαζικής κοινωνίας. Να δούμε ακόμη ότι νεωτερικότητα χωρίς πίστη στην ατομική γέννησή μας δεν μπορεί να υπάρξει. Και τι σημαίνει ατομική γέννηση; Σημαίνει κατάφαση στον ιδρυτικό χωρισμό μας από το Όλον αφού μόνο αυτός ο χωρισμός από το Όλον εν- τοπίζει το Ον και του δίνει υπόσταση και ελευθερία. Και γι’  αυτόν τον χωρισμό απαιτείται Χρόνος και Τόπος.
Δεν λαμβάνει εν κενώ υπόσταση η ατομικότητα. Η εξατομίκευση ενός πραγματικού κι όχι φαντασιακού Εγώ, προϋποθέτει Χρόνο και Τόπο, δηλαδή γενέθλια Πατρίδα. Ατομικότητα μη εν- τοπισμένη δεν υπάρχει. Χωρίς αναφορικότητα και έκσταση προς τον Άλλο, το Εγώ σπαράσσεται και κατασπαράσσει. Η εσωτερίκευση του μηδενός διαλύει τελικά όχι μόνο κάθε συλλογική προσπάθεια αλλά κι αυτή την ατομικότητα αφού της στερεί τον σκοπό. Και σκοπός της ατομικότητας είναι η ολοκλήρωσή της, όχι χάριν εαυτής αλλά χάριν ενός κοινού νοήματος υπάρξεως. Η απο- εδαφοποίηση του Εγώ στερεί το υπαρκτικό γεγονός από τη μόνη φυσική πραγματικότητα, αυτήν που καθορίζεται αμετάκλητα από τους νεκρούς μας. Το «καθαρό είναι» (το χωρίς ειδικά χαρακτηριστικά) είναι ένα ψευδές είναι, για να μην πούμε ένα «καθαρό μη είναι». Μόνο η αναφορικότητα εν- τοπίζει την ατομική ύπαρξη, αυτή συνιστά τον τρόπο της αλήθειας της. Υπάρχουμε αυθεντικά μόνο σε αναφορά με κάτι άλλο.
Αυτός ο προ- γνωστικός χώρος ύπαρξης και πρωτογενούς ενότητας είναι για κάθε άνθρωπο ο χώρος της Πατρίδας. Η παραθεώρηση της εθνικής ετερότητας δεν είναι παρά μια απόκρυψη από το πραγματικό, μια μεταφυσική και ιδεοκρατική εκλογή, ένας απολυτοποιημένος ναρκισσισμός. Η απώλεια της χρονικής όσο και της τοπικής αναφοράς του ατόμου, η απο- εδαφοποίησή του, είναι εν τέλει απώλεια της ίδιας της υπόστασης και της ουσίας του Εγώ, άρνηση του πυρήνα της νεωτερικότητας. Διότι η εθνική συνείδηση είναι η πιο γνήσια εξατομίκευση. Αυτή που υπερβαίνει αρχέγονους βιολογικούς καταναγκασμούς φυλετικού τύπου και την εξωτερικότητα των κοινοτικών εθίμων, για να ανοίξει το «εγώ» προς την πλήρη αυτοσυνειδησία. Η βιωματική εθνική εμπειρία πέρα από ρατσιστικές παθογένειες και διαστρεβλώσεις, είναι επίτευγμα γνήσιας εξατομίκευσης. Οι απόψεις (ατομιστικές ή κολεκτιβιστικές) που αδυνατούν να συλλάβουν την άρρηκτη ενότητα Εγώ και Εμείς, θεωρώντας ως «υπαρκτικώς χαμένα» τα πρόσωπα μέσα στην ολότητα (που οι μεν προσδιορίζουν ως «εξωτερικότητα» και οι δε ως «φαντασιακό σχήμα»), είναι τέκνα υπερβάλλοντος ρασιοναλισμού που αδυνατεί να συνθέσει το ατομικό και το συλλογικό παρά μόνο ως μια επιβολή του ενός επί του άλλου. Αυτή η αδυναμία που ειδικά στον τόπο μας δοξάζεται άλλοτε ως αντιδυτική ρητορεία και ορθόδοξος ναρκισσισμός κι άλλοτε ως δυτικόπληκτη μίμηση ή αριστερός λαϊκισμός, αγνοεί μιαν απλή αλλά πολυσήμαντη αλήθεια: πως στην τέλεια σύνθεση ελληνικής αρχιτεκτονικής, τα μέλη παραμένουν πάντα αυτόνομα.
Η γνώση μπορεί να βεβαιωθεί μόνο για τα αισθητά, για τα επιμέρους υπάρχειν. Τα εκτός του αισθητού κόσμου, μόνο με τα επιμέρους μπορούμε να τα πλησιάσουμε. Η αντίληψη ότι οι ιδέες αντιπροσωπεύουν το Είναι, την αληθινή ύπαρξη, σε αντίθεση υποτίθεται με την αβεβαιότητα των φαινομένων και των συμβεβηκότων, θα οδηγεί πάντα στον ολοκληρωτισμό. Η επίκληση μιας ιδέας, ακόμη και της πιο ευγενούς, όταν υποβαθμίζει χάριν ενός φανταστικού ανθρώπου ή μιας ιδανικής μελλοντικής κοινωνίας, το επιμέρους (που είναι το μόνο πραγματικό), συνθλίβει αναπόφευκτα τον πραγματικό, συγκεκριμένο άνθρωπο. Η Ιστορία είναι αρκούντως διαφωτιστική επ’ αυτού, αφού στο όνομα κάποιας «δόξας» (που διόλου τυχαία στη γλώσσα μας είχε την έννοια της λανθασμένης, υποκειμενικής αντίληψης), ζωές καταστράφηκαν, πατρίδες ερημώσανε, ψυχές ρημάξανε. Ας μη θεωρούμε λοιπόν τον κόσμο του γίγνεσθαι, ως ένα δήθεν κατώτερο κόσμο, όπου τα αισθητά πράγματα μπορούν να θυσιάζονται χάριν μιας υψηλής νοητής πραγματικότητας, χάριν ενός κόσμου του Είναι, όπου η ατομική ύπαρξη θα μπορεί να δολοφονείται με την επίκληση κάποιας «κοινής ουσίας», όπως συνέβη τον 20ο αιώνα, ειδικά από τις δύο ανθρωποβόρες ιδεολογίες του Φυλετικού και του Ταξικού Ολοκληρωτισμού.
Δεν σημαίνουν βέβαια αυτά πως οι καθολικές έννοιες είναι επινοήματα. Η ελληνική εμπειρία θα μπορούσε να είναι πολύτιμη για την ψηλάφηση μιας νεωτερικότητας με νόημα. Αν ως Έλληνες έχουμε ακόμη κάποια σημασία για την οικουμένη, είναι γιατί αναπνέουμε πάντα με την ίδια γλώσσα στην οποία διατυπώθηκε ένα πνεύμα που ονομάστηκε ελληνικό. Ένα πνεύμα που σήμαινε κάποτε τη χαρά της ζωής και της δημιουργίας. Αυτό πρέπει να ξαναβρούμε, αν θέλουμε να έχουμε σήμερα έναν εθνικό σκοπό, πέρα από κούφιες ρητορείες μιας πατριδοκαπηλίας που διαιωνίζει την ασχήμια που μας περιβάλλει. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ελληνικό πνεύμα σημαίνει πριν απ’ όλα αίσθημα του ωραίου, αίσθημα που αντιμετωπίζει τον κόσμο με ηρεμία και μεγαλοπρέπεια αλλά εντός του παραμένει τεταμένο και καινοτόμο, με ισχυρά πάθη και ασυμβίβαστα ιδανικά, ολύμπιο στην αποφασιστικότητά του αλλά με θυελλώδη δημιουργικά ένστικτα να το διαβρέχουν. Το πνεύμα αυτό, όποτε ενεργεί με όραμα προς το μέλλον οδηγεί σε επιτεύγματα. Όποτε αρέσκεται απλώς να «αντιστέκεται», παράγει σχιζοφρένεια και μας βυθίζει πιο βαθιά στο τέλμα που επιπλέουμε αιώνες τώρα. Και κάτι άλλο. Είναι ντροπή για την όποια προσφορά του πνεύματος αυτού στον κόσμο, εμείς να ζητούμε ανταπόδοση, είτε ευγνωμοσύνη την ονομάζουμε είτε προς ελεημοσύνη την προβάλλουμε. Καθήκοντα κι όχι δικαιώματα θα έπρεπε να μας γεννά αν μας είχε απομείνει κάτι από την περηφάνια εκείνων των ανθρώπων που ένιωσαν πρώτοι πόσο ωραίος μα και πόσο τραγικός είναι ο κόσμος.
Η αγωνία μιας βούλησης ραγισμένης, όπως είναι σήμερα η ελληνική βούληση εξαιτίας όσων κυβέρνησαν τις τελευταίες δεκαετίες, δεν προοιωνίζεται μόνο την παρακμή ή την καταστροφή. Μπορεί να προοιωνίζεται και την αληθινή ύπαρξη. Σε αυτή την αληθινή ύπαρξη, στην ανακάλυψη εκ νέου της πιο φωτεινής πλευράς μας, ας προσανατολιστούν όσες ψυχές πονούν με ανιδιοτέλεια αυτόν τον ιστορικό Τόπο.

πηγή: Αντίφωνο, πρώτη δημοσίευση Νέα Ευθύνη, τχ.4, Μαρτίου-Απριλίου

Published in: on 01/10/2011 at 23:02  Σχολιάστε  

Ο Ν. Νησιώτης για τον Hegel

(…)Είναι τόσον μεγαλειώδης η προσπάθεια του Hegel να αξιολογήση εμμέσως τον άνθρωπον εν τω ύψει της πνευματικής αυτού ελευθερίας και εν τη ταπεινότητι αυτού απέναντι του συνόλου, του κράτους, της ιστορίας, ήτοι της υποχρεώσεως ελευθέρας δημιουργικής δράσεως αυτού εν τη ιστορία αφενός, αλλά και της υποταγής αυτού κατά της διάρκειας της ελευθέρας ταύτης δράσεως απέναντι του κοινωνικού συνόλου ως Εκκλησίας, ως κράτους, ως αφ’εαυτής δια της ενεργείας του Απολύτου Πράγματος ιεραρχηθείσης πραγματικότητος αφετέρου, ώστε άπαντες οι διάσημοι μαθηταί του εστάθησαν ανίκανοι να συγκρατήσουν την απαράμιλλον λογικήν σύνθεσιν του(…).

Νίκος Νησιώτης, Υπαρξισμός και χριστιανική πίστις, Αθήναι 1956, σελ.34.

Published in: on 01/10/2011 at 22:33  Σχολιάστε  

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, » Έλληνας και Γερμανός»- δυο διαφορετικοί ανθρωπολογικοί τύποι (κείμενο επίκαιρο και συστηματικό)

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, Πέρα από το άτομο: Το αίνιμα της ελληνικής ταυτότητας-Γενική Εισαγωγή, εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2003, ISBN: 960-527-275-Χ.
 «Έλληνας και Γερμανός»
[Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, Πέρα από το άτομο,  σελ. 152-154].
[σελ. 152] Οι Έλληνες γνώρισαν τους Γερμανούς κατά τη ναζιστική κατοχή και στη συνέχεια κατά τη μαζική μετανάστευση τους στη Δυτική Γερμανία. Καταγράφουν τις διαφορές τους με τον «Γερμανό» σε μια σειρά στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία ο δεύτερος είναι ψυχρός, οργανωμένος και πειθαρχημένος, ενώ οι Έλληνες θερμοί, χαοτικοί και απειθάρχητοι. Μια επεξεργασία των στερεοτύπων αυτών δίνει περίπου τον παρακάτω πίνακα.
1) Η προσωπικότητα του Έλληνα θεμελιώνεται στην ελευθερία ή στην παραφθορά της, την ασυδοσία, ενώ του Γερμανού στην πειθαρχία. Ο Έλληνας δεν μπαίνει σε καλούπια. Δεν αντέχει για πολύ τις ρυθμισμένες καταστάσεις. Ψάχνει για καινούργιες ευκαιρίες. Ο Γερμανός θεμελιώνει την προσωπικότητα του εσωτερικά στην ηθική πειθαρχία και εξωτερικά στην πειθαρχία του στο Νόμο, με σκοπό την επίτευξη των εξωτερικών στόχων.
2) Ο Έλληνας δεν έχει ισχυρή παράδοση. Κρατά τις αποστάσεις του από την παράδοση. Έρχεται εύκολα σε ρήξη μαζί της ανακύψουν προσωπικοί λόγοι. Σαν τον Αχιλλέα αποσύρεται από τον κοινό αγώνα αν νομίσει ότι τον αδίκησαν στη μοιρασιά. Και προσεύχεται για την ήττα των συμπατριωτών του, ώστε να αναγνωρίσουν την αξία του. Αντιθέτως ο Γερμανός είναι φειδωλός στις αποφάσεις του και συμμορφώνεται επιμελώς με την παραδεδομένη τάξη. Αποφεύγει την εξέγερση και όταν την κάνει αντικαθιστά το παλιό λεπτομερές κανονιστικό σύστημα με ένα καινούργιο, εξ ίσου λεπτομερές. Και με τα ίδια πειθαρχικά χαρακτηριστικά.
3) Ο Έλληνας έχει υπερτροφικό ατομικό Εγώ. Το Εγώ του δεν διαστέλλεται από την επιθυμία και το συναίσθημα. Είναι η ανώτατη αξία του.  Αντιθέτως ο Γερμανός οικοδομεί το Εγώ του στην εσωτερική αυτοκαταπίεση-δαμασμό της επιθυμίας για να αποκτήσει την ικανότητα επίτευξης εξωτερικών στόχων. Ιδεώδες του: το παντοδύναμο και ηρωικό Εγώ. Η επιθυμία δεν είναι το κέντρο της ύπαρξης με το οποίο πρέπει να συνδιαλλαγεί, για να πετύχει τον εξωτερικό σκοπό. Απορρίπτει τις ταλαντεύσεις και τους δισταγμούς που [σελ. 153] φέρνει η ανάμιξη της επιθυμίας και του συναισθήματος με τις σκοποθεσίες του βίου. Είναι επίβουλες και αναξιόπιστες δυνάμεις, που πρέπει να γίνουν υπηρέτριες του Εγώ ή του μεγάλου εξωτερικού Εγώ-Φύρερ.
4) Το ελληνικό συλλογικό υπολαμβάνεται ως προέκταση του Εγώ. Την εξουσία και το κράτος ο Έλληνας τα βλέπει σαν προέκταση του εαυτού του. Ελάχιστοι Έλληνες αρχηγοί απέβλεψαν στο εθνικό καλό. Οι λίγοι που υπηρέτησαν το εθνικό καλό χλευάστηκαν, διώχθηκαν, δολοφονήθηκαν. Οι Αλκιβιάδηδες αγαπήθηκαν. Συνάντησαν την ανοχή. Πάντοτε ο Έλληνας έχει νόμους, θεσμούς, παράδοση, κανόνες συλλογικούς, αλλά όταν δεν τον συμφέρουν τους καταπίνει και εκτιμά τους καταπατητές τους. Το συλλογικό συμφέρον παραγνωρίζεται, πάρεκτος μεγάλου και άμεσου εθνικού κινδύνου και όταν το ατομικό συμφέρον συμβαίνει να ταυτίζεται με το συλλογικό. Αντιθέτως, το γερμανικό άτομο είναι πριν απ’όλα μέλος του συλλογικού. Θέτει σε προτεραιότητα το συλλογικό συμφέρον. Αυτοκατανοείται ως υπήκοος του κράτους. Ενώ τα ελληνικά κράτη είναι συνασπισμοί ιδιωτικών συμφερόντων ιδιοποιούμενων το κράτος, το γερμανικό κράτος είναι συνασπισμός συλλογικών συμφερόντων και στην ιδανική του μορφή η «ενσάρκωση της Λογικής».
5) Στην ατομική  τους δραστηριότητα οι Έλληνες είναι επιτυχημένοι. Καλλιτέχνες, επιστήμονες, επιχειρηματίες. Ο Γερμανός είναι αξιόπιστος στο έργο του, αλλά άκαμπτος και μη δημιουργικός στις σχέσεις του.
6) Ο Έλληνας χρησιμοποιεί την ελευθερία του για την ατομική του ευδαιμονία. Η ηρωική συμπεριφορά ξεχάστηκε. Οι θεοί του ευδαιμονούσαν. Δεν εργάζονταν για τον κόσμο. Κι ο θεός των φιλοσόφων επίσης. Αρίστιππος, Επίκουρος, Ιερά ησυχία. Ο Γερμανός αντίθετα θεοποιεί την εργασία. Ο Έλληνας δεν βρίσκει τη Χαρά, βρίσκει όμως τις χαρές και τις εκτιμά. Κυνηγώντας την ευδαιμονία πάντα στρογγυλεύει τις γωνίες. Ισορροπεί και στη δυστυχία. Επιπόλαια και μαγικά βρίσκεται στον αφρό. Ο Γερμανός, αντίθετα, βασίζεται σε μια σκέψη αμείλικτα αφαιρετική ακόμα κι αυτού που δεν πρέπει να αφαιρεθεί (συναίσθημα κλπ). Αγαπά τα θεωρητικά νεφελώματα [σελ.154] και τα βάζει καπέλο στη ζωή. Έχει γνήσιο σθένος. Ζεί τα λάθη του ως το τέλος. Έχει την ικανότητα της αυτοδυσαρέσκειας και αναζήτησης νέων λύσεων. Την ικανότητα μαθητείας και προόδου.
7) Ο Έλληνας είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του. Είναι το άλας της γής. Με πλήρη απροθυμία μαθητείας. Το αυτοϊσορροπούμενο σύστημα του υπηρετεί τη μετριότητα του. Ο Γερμανός απορεί πως εμείς γεννήσαμε τις προϋποθέσεις του δικού του πολιτισμού. Ζηλεύει ο Έλληνας τον Γερμανό για την αποτελεσματικότητα του, αλλά πιστεύει πως αυτός έχει νόημα ζωής. Ο Γερμανός ζηλεύει τον Έλληνα για τις χαρές που αυτός δεν έχει.
Τα προβλήματα των δυο τύπων προκύπτουν από τη θεμελίωση της προσωπικότητας σε μια βάση εκ φύσεως τρεπτή:
Ελευθερία=> ελευθεριότητα =>ασυδοσία. 
Πειθαρχία=>εξαναγκασμός=>τυραννία=>ανάλγητη σκληρότητα. 
Ο πολιτισμός τους εκτίθεται έτσι στον κίνδυνο της αποσύνθεσης και της κατάρρευσης, όταν το θεμέλιο αλλοιωθεί. Την ελευθερία την υποκλέπτουν σκοτεινά ένστικτα που σκλαβώνουν το Άτομο (ελληνική περίπτωση). Ο πειθαρχημένος νομίζει ότι αυτός είναι το μέτρο, το απόλυτο (γερμανική περίπτωση).
Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, Πέρα από το άτομο, εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2003,  σελ. 152-154.
Published in: on 01/10/2011 at 22:27  Σχολιάστε  
Αρέσει σε %d bloggers: