Κάλαντα Πρωτοχρονιάς(Κρήτη)- Carols for the New Year’s Day from Crete

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

http://boustasia.blogspot.com/2010/12/blog-post.html

uploader: George Hatzimichelakis

ΚΑΛΑΝΤΑ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ
Εργαστήρι Παραδοσιακής Μουσικής
ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
1994-1999

στην παραγωγή συμμετέχουν παίζοντας και τραγουδώντας:
Ζαχάρης Σπυριδάκης: κρητική λύρα

– Σύλβια Κουτρούλη: νάι

– Περικλής Παπαπετρόπουλος: σάζι, βιολί

– Χάρης Λαμπράκης: σουραύλι

– Γιάννης Αρβανίτης: ταμπούρ, σάζι

– Βασίλης Μπαραμπούτης: ταμπούρ, σάζι

– μπουλγαρί, κρητικό λαούτο: Κάρολος Κουκλάκης

– Κατερίνα Παπαδοπούλου: λάφτα

– Στέλιος Κατσιάνης: στεριανό λαούτο

– Κώστας Γράμπας: σάζι, γιαλί ταμπούρ

– Γιώργος Χατζημιχελάκης: ούτι

– Θεοδώρα Βάρσου: μικρά κρουστά

– Βαγγέλης Καρίπης: κρουστά

καλλιτεχνική διεύθυνση: Γιώργος Χατζημιχελάκης
επιμέλεια παραγωγής: Κώστας Γράμπας
ηχογράφηση: Βαγγέλης Κατσούλης
παραγωγή: Πρότυπο Μουσικό Κέντρο Πειραιά, 1994

Ανοίξετε τη μ-πόρτα σας
τα κάλαντα να πούμε
και βάλετε και μιά ρακή,
για να σας ευχηθούμε

Ταχιά ταχιά ‘ν’ αρχιμηνιά
Πρώτη γιορτή του χρόνου,
αρχή που βγήκεν ο Χριστός
στη γης να περιπατήσει.

Και εβγήκε και χαιρέτηξε
ούλους τσι ζευγολάτες.
Και ο πρώτος που χαιρέτηξε
ήταν Άγιος Βασίλης

Καλώς τα πας Βασίλειε,
καλόν ζευγάριν έχεις.
Καλό το λες αφέντη μου καλό
και ευλογημένο,

η χάρη σου το βλόησε
με το δεξιό τζη χέρι,
με το δεξιό με το ζερβό
με το μαλαματένιο.

Πές μου να ζήσεις Βασιλιό
πόσα μουζούρια σπέρνεις;
Σπέρνω σταράκι δώδεκα,
κριθάρι δέκα πέντε
ταγή και ρόβι δεκαοχτώ
κι από νωρίς στο στάβλο.

Φέρτε καρύδια, κάστανα,
πανέρια μοσχοκάρυα
και βάλτε και γλυκό κρασί
να πιουν τα παλικάρια

(…)

Τέσσερα πέντε γράμματα
που τάχει η περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας
να πούμε καλησπέρα.

Και εις έτη πολλά!

Advertisements

π. Ν. Λουδοβίκος: Υπαρξιακός αναπροσανατολισμός και διανεμητικός καπιταλισμός

Πηγή: Αντίφωνο

Ένα βιβλίο που θα σας καθηλώσει: Terry Eagleton, Λογική, Πίστη και Επανάσταση

Πηγή: Αναγνώσεις & Αριστερά και Πολιτική Θεολογία

Terry Eagleton, Λογική, πίστη και επανάσταση: Στοχασμοί γύρω από την περί Θεού διαμάχη, μετάφραση Πέτρος Γεωργίου,εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2011, ISBN 978-960-16-4209-3.

Ο Terry Eagleton δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι γνωστό ότι πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους διανοούμενους. Στο νέο του βιβλίο Λογική Πίστη και Επανάσταση ο Eagleton καθηλώνει τον αναγνώστη όχι μόνο με την αντικειμενικότητα και την ευρυμάθεια του, αλλά κυρίως διότι λέει αλήθειες. Αλήθειες που ενοχλούν εκατέρωθεν (ενθέους και αθέους), αλλά αλήθειες αμείλικτες. Απέναντι σε έναν άκρατο επιστημονικό θετικισμό με έντονο δογματισμό και επιδερμική απλοϊκότητα (τύπου Dawkins) ο Eagleton προτείνει μια ριζοσπαστική ανάγνωση του χριστιανισμού, καταδικάζοντας ταυτόχρονα τη θεσμική του έκφραση για προδοσία έναντι των ριζοσπαστικών του καταβολών. Στη διελκυστίνδα πίστης και επιστήμης παρεμβάλλεται η πολιτική:

Το διακύβευμα εν προκειμένω δεν είναι κάποιο συνετά αναμορφωτικό πρόγραμμα, τύπου έγχυσης καινούργιου κρασιού σε παλιά μπουκάλια, αλλά μια πρωτοποριακή αποκάλυψη του απολύτως νέου – ενός καθεστώτος τόσο επαναστατικού, που υπερβαίνει κάθε εικόνα και λόγο, μιας ηγεμονίας της δικαιοσύνης και της αδελφοσύνης που κατά τους περί τα Ευαγγέλια γράφοντες εντυπωσιάζει ακόμη και σήμερα μέσα σε αυτόν τον χρεοκοπημένο, depasse, ναυαγισμένο κόσμο. Καμία μέση οδός δεν επιτρέπεται εδώ: η επιλογή μεταξύ της δικαιοσύνης και των εξουσιών αυτού του κόσμου δεν μπορεί παρά να είναι ξεκάθαρη και απόλυτη, ζήτημα θεμελιακής σύγκρουσης και αντίθεσης. Εδώ το ζητούμενο είναι ένα κοφτερό σπαθί, όχι ειρήνη, συναίνεση και διαπραγμάτευση. Ο Ιησούς δεν φέρνει ούτε κατά διάνοια σε φιλελεύθερο, κάτι που αναμφίβολα του το κρατάει ο Ντίτσκινς*. Δεν θα γινόταν καλό μέλος επιτροπής. Ούτε θα τα πήγαινε καλά στη Γουόλ Στριτ, όπως δεν τα πήγε καλά με τα γραφεία συναλλάγματος στον ναό της Ιερουσαλήμ. (Eagleton,μν.εργ.,σελ. 45).

Η αναμέτρηση με τη σκέψη του Eagleton δεν θα είναι εύκολη για όσους εμμένουν στις “βεβαιότητες” τους (ένθεοι ή άθεοι, αδιάφορον). Παραθέτουμε ένα “νόστιμο” τμήμα από την κριτική του Eagleton στον Dawkins:

Επειδή η ύπαρξη του κόσμου δεν υπόκειται σε καμία αναγκαιότητα, δεν μπορούμε να συναγάγουμε τους νόμους που τον κυβερνούν από απριορικές αρχές, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε το πως λειτουργεί στην πραγματικότητα. Αυτό είναι έργο της επιστήμης. Υπάρχει λοιπόν μια περίεργη σχέση ανάμεσα στο δόγμα της δημιουργίας από το τίποτα και στον επαγγελματικό βίο του Ρίτσαρντ Ντόκινς. Χωρίς τον Θεό ο Ντόκινς θα ήταν άνεργος. Οπότε είναι άκρως αγενές εκ μέρους του το να αμφισβητεί την ύπαρξη του εργοδότη του.

(T. Eagleton, μν. έργον,σελ. 26-27).

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος που ο Eagleton ορίζει την πίστη:

Οι άνθρωποι καλούνται να μην κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αναγνωρίσουν, μέσα από την πράξη της αγαπητικής συγκατάνευσης που ονομάζεται πίστη, το γεγονός ότι ο Θεός είναι με το μέρος τους ό,τι κι αν γίνει. Ο Ιησούς δεν έχει στην πραγματικότητα παρά ελάχιστα πράγματα να πει γύρω από την αμαρτία, αντίθετα με πλήθος φιλοκατήγορων οπαδών του. Η αποστολή του είναι να αποδεχτεί την αδυναμία των ανθρώπων, όχι να τους την τρίψει στη μούρη. (μν. εργ., σελ. 41).

Η εν λόγω ριζοσπαστική “ανάγνωση” του Eagleton δεν σημαίνει ότι αποστασιοποιείται από τις θεμελιακές μαρξιστικές καταβολές του. Στον Πρόλογο του βιβλίου ασκεί σκληρή κριτική στη θρησκεία: “Η θρησκεία έχει επιφέρει ανείπωτη εξαθλίωση στα ανθρώπινα πράγματα. Ως επί το πλείστον έχει υπάρξει μια βρομερή ιστορία μισαλλοδοξίας, δεισιδαιμονίας, ευσεβών πόθων και καταπιεστικής ιδεολογίας” (μν.εργ.,σελ.11). Ωστόσο ασκεί δριμύτατη κριτική και σε όσους επικριτές της  “αγοράζουν την απόρριψη της θρησκείας σε τιμή ευκαιρίας” , ενώ οι ίδιοι “διακατέχονται από τόσο βαθιά άγνοια και προκατάληψη ώστε να συναγωνίζονται τη θρησκεία” (ό.π.).

Ας δούμε τι λέει ο Eagleton περί χριστιανικής αγάπης:

Κατά τη χριστιανική διδασκαλία η αγάπη και η συγχώρεση του Θεού είναι αδίστακτα ανελέητες δυνάμεις, που ξεσπούν βίαια επάνω στην προστατευτική, αυτοεκλογικευτική μικρή μας σφαίρα, διαλύοντας τις συναισθηματικές ψευδαισθήσεις μας και αναποδογυρίζοντας βάναυσα τον κόσμο μας (…)

(…)Αν δεν αγαπάς είσαι νεκρός κι αν αγαπάς θα σε σκοτώσουν. Ορίστε λοιπόν η επαγγελία των παραδείσιων απολαύσεων ή το όπιο των μαζών, η παρηγοριά σας του γλυκού βλέμματος και η ευλάβεια των χλωμών παρειών.(…)

(μν.έργ.,σελ. 43-44)

Είναι τόσο πλούσια η θεματική του βιβλίου που σε κάθε σελίδα του ο αναγνώστης θα βρει κάτι που θα τον ενθουσιάσει, θα τον προβληματίσει ή μπορεί και να τον εκνευρίσει. Έτσι είναι όμως τα μεγάλα έργα. Κλείνοντας τη μικρή αυτή παρουσίαση νομίζουμε ότι αξίζει ο αναγνώστης να δει πως ορίζει ο Eagleton την “οικτρή κατάσταση”(σελ. 46) αλλά και το “μαρτύριο”(σελ. 48).

Σημ.: Οι ανωτέρω επισημάνσεις αφορούν το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου (“Τα αποβράσματα της Γης”, σελ. 17-72). Μια αναλυτική διαπραγμάτευση θα απαιτούσε πάρα πολύ χώρο. Σε τελική ανάλυση, έργα τέτοιας αξίας απαιτούν όχι μόνο την προσοχή, αλλά και την άμεση μετοχή του αναγνώστη στο βαθυστόχαστο περιεχόμενο τους.

——————————

*[Πρόκειται για παιγνιώδη σύμπτυξη των επωνύμων  Ντόκινς-Χίτσενς από το συγγραφέα «χάριν ευκολίας»(μν. έργον, σελ. 19) ].

25-12-2011

Γ.Μ.Βαρδαβάς

Γ.Κοροπούλης: «Μεγάλην έχε την ψυχήν»(εκ της Αυγής)

Πηγή: Αυγή,24-25/12/2ο11, σελ. 13.

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

 

Μες στις σκληρότερες κοινοτοπίες, αυτές που κατήντησαν κατεξοχήν συνώνυμες της αδρανούς σκέψης και του πεποιημένου αισθήματος, ενδέχεται να πάγωσε κάτι που υπήρξε κάποτε και θα είχε νόημα να ήταν και σήμερα ζωντανό. Κάτι στρεβλώθηκε, αντιστράφηκε εντέλει κι απολιθώθηκε – παίρνοντας σχήμα γελοίο και απωθητικό: Δεν είναι, φερ’ ειπείν, ενοχλητικό, σύμβολο του εποχικού κιτς και της Ντίσνεϊλαντ των αγορών, να μιλάμε για το Πνεύμα των Χριστουγέννων; Κι ωστόσο, κι ωστόσο…

Με εντυπωσίαζε ανέκαθεν ένας συνδυασμός που εντοπίστηκε εγκαίρως κι από πολλούς, δεν μου φαίνεται όμως να ερμηνεύτηκε:

Απ’ τη μια, έχουμε την αργή ανάδυση των Χριστουγέννων – ως θεματικής πρώτα, ως θεσμισμένης εορτής έπειτα. Οι πρώτες-πρώτες αφηγήσεις ξεκινούν ως γνωστόν από τη βάπτιση του Ιησού, από τη στιγμή δηλαδή που αναδέχεται τον εφεξής δημόσιο ρόλο του, για να πορευτεί προς το Πάθος. Άλλωστε, ο Μυστικός Δείπνος, το Πάθος και η Ανάσταση είναι ο πυρήνας της νέας πίστης… Σχεδόν αμέσως όμως, ήδη στα εγκεκριμένα Συνοπτικά του Ματθαίου και του Λουκά, πολύ περισσότερο κι ώς τα όρια της καρικατούρας στα Απόκρυφα που κατά κύριο λόγο έπονται (με μεγάλη χρονική απόσταση μάλιστα κάποια απ’ αυτά), ο Αναστάς, σαν να ξεκίνησε ψυχανάλυση, αποκτά γενέθλια και παιδική ηλικία, στην οποία μετακυλίονται τα μοτίβα που χαρακτήριζαν τον ενήλικο. Ο μικρός Ιησούς γεννιέται σε σταύλο, τον παραστέκουν βοσκοί, τον ζεσταίνουν με τα χνώτα τους ζώα: δεν είναι παράξενο που μεγαλώνοντας θα νοιάζεται για τους φτωχούς και θ’ αποδιώχνει με σκληρά λόγια τους πλούσιους, θα συναναστρέφεται τελώνες και πόρνες, θα επισκέπτεται την πρωτεύουσα ξεκινώντας από το χωριό των απόβλητων, θα πετάει τους εμπόρους της θρησκείας έξω απ’ τον ναό. Αυτή η συγχορδία (της άκρας ταπείνωσης, της οργής για την κοινωνική αδικία…) έχει ξανακουστεί στον Ησαΐα και στον Δευτεροησαΐα, που για πολύ συγχέονταν άλλωστε. Μεταφερμένη στα παιδικά χρόνια γίνεται πεπρωμένο και συγχρόνως ακούγεται απλότερη, απαλότερα… Στη Γεθσημανή, ο Ιησούς θα ξαναγίνει για λίγο παιδάκι και θα φοβηθεί το σκοτάδι που έρχεται…

Δεν είναι παράλογο λοιπόν, μολονότι εξηγείται κι αλλιώς, που αυτά τα πανίσχυρα και μαζί τρυφερά μοτίβα (όπου εγκλωβίζεται ένα διάχυτο, ασαφές, αντιφατικό, ζωντανό εντούτοις κοινωνικό αίτημα) έμελλε συν τω χρόνω να ακούγονται ολοένα πιο καθαρά και να κυριαρχήσουν εντέλει κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα, τον αιώνα δηλαδή της μετάβασης, της αλλαγής «παραδείγματος», όταν η Ύστερη Αρχαιότητα δίνει την τελευταία υπέροχη αναλαμπή της κι εκπνέει, μες στη γενικευμένη απορρύθμιση κι εξαθλίωση… Στο πρώτο ήμισυ του 4ου αιώνα, στη Ρώμη, τα Χριστούγεννα διαχωρίζονται από τη Βάπτιση και γιορτάζονται αυτοτελώς αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερο βάρος: στο δεύτερο ήμισυ, γιορτάζονται πια και στην Ανατολή, βρίσκουν την παλιά θέση της γιορτής του Ήλιου στο Εορτολόγιο, δυο αιώνες αργότερα γίνονται αργία… Η συγχορδία συν τω χρόνω παγώνει – αλλά όπως στην αφήγηση του Μυγχάουζεν… Το ότι μπορεί να ξεπαγώσει ανά πάσα στιγμή αν η θέρμη των αισθημάτων κι η φλόγα της νόησης συναιρεθούν σε κοινωνική πρακτική το έχει αποδείξει, καταμεσίς στον ίδιο αυτόν κρισιμότατο 4ο μ.Χ. αιώνα, η μορφή και η δράση του Μεγάλου Βασιλείου…

Το Ίδρυμα που σχεδίασε και υλοποίησε ο Βασίλειος ήταν πρωτότυπο και υπήρξε έκτοτε πρότυπο, που απωθήθηκε, εννοείται, ταχύτατα: διέθετε νοσοκομείο, οργανωμένο συσσίτιο, στέγη – όλα για τους πάμπολλους, τότε, φτωχούς. Ένα οργανωμένο δίκτυο αλληλεγγύης λοιπόν, που είμαστε έτοιμοι να πούμε ότι τίποτα δεν θεραπεύει ριζικά, αλλά εμποδιζόμαστε μόλις κοιτάξουμε γύρω μας, αν δεν έχει παγώσει η καρδιά μας – κι εμποδιζόμαστε επίσης, μόλις διαβάσουμε τα κείμενα του Βασίλειου. Ο «Προς τους πλουτούντας» λόγος του, παρά τις αναγκαίες συμβάσεις, εναλλάσσει τον λίβελλο κατά της άνισης κατανομής του κοινωνικού πλούτου μ’ ένα απροσχημάτιστο κήρυγμα κοινοκτημοσύνης. «Δες τους τοίχους, υπό του χρόνου καταρρυέντας, δες τα λείψανά τους, σαν σκοπέλους, μέσα στην πόλη. Πόσοι φτωχοί υπήρχαν μες στην πόλη αυτή όταν χτίζονταν;»

Αυτά τα λόγια, όπου ίσως εμφωλεύει το αληθινό Πνεύμα των Χριστουγέννων, μας έκαναν, θυμάμαι, εντύπωση σαν να ήσαν πρωτάκουστα όταν τα μελωδούσε ο Μπρεχτ. Αλλά ίσως να φταίει η τρέλα μας εκείνη που μυκτηρίζει ο Μέγας Βασίλειος: η μανία, όταν είναι μετάλλευμα ακόμη ο χρυσός να τον γυρεύουμε βαθιά στη γη, κι όταν ανακαλυφθεί, να τον ξαναθάβουμε, μην μας τον πάρουν, βαθύτερα…

Χριστούγεννα 1914

πηγή: Αυγή,24-25/12/2011, σελ. 1-2.

ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ*

 

Πρόσφατα ξαναείδα το Καλά Χριστούγεννα (Joyeux Noël) του Christian Carion. Ένα αντιπολεμικό έργο, συγκινητικό, αλλά και λίγο μελό για τα γούστα μου -μια Amelie για τους πολιτικά ενταγμένους. Του λείπει η καυστική και αυστηρή ματιά του Στάνλεϊ Κιούμπρικ στο Paths of Glory (Σταυροί στο Μέτωπο) – από τα δύο-τρία καλύτερα αντιπολεμικά έργα όλων των εποχών. Ωστόσο, το Καλά Χριστούγεννα παρουσιάζει με επιτυχία τη βασική, και απίθανη, ιστορία μιας άτυπης εκεχειρίας μεταξύ στρατιωτών από τα αντίπαλα χαρακώματα κατά τη διάρκεια των πρώτων Χριστουγέννων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι στρατιώτες μοιράστηκαν φαγητά, εμπειρίες και κάλαντα, και σε μερικές περιπτώσεις έπαιξαν και ποδόσφαιρο. Δανείστηκαν εργαλεία ο ένας από τον άλλο για να επισκευάσουν τα χαρακώματά τους και είχαν την ευκαιρία να θάψουν τους νεκρούς.

Έχει ξεφυτρώσει, όπως ήταν αναμενόμενο, αρκετή μυθολογία γύρω από το επεισόδιο. Αλλά μερικά πράγματα μπορούμε να τα ισχυριστούμε με σχετική ασφάλεια. Το πρώτο είναι ότι η πρωτοβουλία ήρθε από τα κάτω, από απλούς φαντάρους δηλαδή. Το δεύτερο είναι ότι το φαινόμενο ήταν αρκετά γενικευμένο, με πολλές εστίες. Όταν κατάλαβαν τις διαστάσεις, οι αξιωματικοί αποφάσισαν είτε να κάνουν τα στραβά μάτια είτε να συμμετάσχουν. Επιπλέον, δεν τελείωσε απότομα. Σε πολλές περιπτώσεις, μας λέει ο Frank Richards (στο ιστορικό περιοδικό του BBC, το 2000), η εκεχειρία κράτησε μέχρι να αντικατασταθούν οι στρατιώτες για μερικές μέρες άδειας ή μέχρι να επαναληφθούν οι εχθροπραξίες με την προηγούμενη ένταση. Με λίγα λόγια, η εκεχειρία είχε τη δική της δυναμική: για να τελειώσει, χρειάστηκε αυταρχική παρέμβαση από τα πάνω.

Το επεισόδιο φέρνει πολλές σκέψεις για το πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς ο κόσμος στο παρελθόν, αλλά και στο μέλλον. Μόλις τέσσερις μήνες πριν, τον Αύγουστο του 1914, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είχαν ψηφίσει, στα αντίστοιχα κοινοβούλιά τους, τις στρατιωτικές δαπάνες για να ξεκινήσει μια αιματηρή σύγκρουση, που το μέγεθος της καταστροφής που θα επέφερε δεν ήταν ακόμη καθόλου σαφές εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα. Στο δίλημμα, αν είμαστε με την τάξη μας ή με το έθνος μας, η απόφαση ήταν συντριπτικά υπέρ της δεύτερης επιλογής. Μια ιστορική απόφαση που σημάδεψε όλη τη μετέπειτα ιστορία της αριστεράς. Και για τις ήττες της αριστεράς μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έπαιξε σημαντικότερο ρόλο και από την καθίδρυση του σταλινισμού και από το γεγονός ότι η αριστερά δεν μπόρεσε να σταματήσει την άνοδο του φασισμού. Και σήμερα τίθεται αυτό το δίλημμα. Θα μπορέσει η αριστερά να προτάξει τον διεθνισμό σε αυτή την κρίση, να αναζητήσει υπερεθνικές λύσεις για υπερεθνικά προβλήματα; Να βρει τι ενώνει, για παράδειγμα, τον κόσμο της εργασίας στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιταλία, αλλά και στη Γερμανία;

Το επεισόδιο, επίσης, μας θυμίζει ότι οι στιγμές εκεχειρίας δεν κρατάνε πολύ και οι δυνάμεις του αυταρχισμού γρήγορα αντιδρούν για να αποκατασταθεί η προηγούμενη τάξη πραγμάτων. Θα επιτρέψουμε στη δική μας εποχή να εξαντληθούν -είτε από κόπωση είτε από απογοήτευση για το κατά πόσο η πολιτική μπορεί, εντέλει, να αλλάξει τα πράγματα- όλα τα θαυμάσια πειράματα αντίστασης, αλληλεγγύης και εναλλακτικού παραδείγματος που λαμβάνονται, όπως και το 1914, από τα κάτω;

Μετά το 2008, οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν να επιδείξουν εντυπωσιακή ενότητα στα βασικά. Μπορεί να διαφωνούν για το μέγεθος της «αναγκαίας» λιτότητας ή για το κατάλληλο ρυθμιστικό πλαίσιο για τις τράπεζες. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε να αντιμετωπίσουν με σθένος τον κόσμο της εργασίας και να αντισταθούν σε κάθε σκέψη για αλλαγή της πολιτική ατζέντας. Μέχρι στιγμής οι από κάτω δεν έχουν καταφέρει παρόμοια συσπείρωση δυνάμεων. Το 2012 ίσως αποτελέσει την πιο σημαντική χρονιά. Ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα είναι περισσότερο ενωμένες για τη διαμόρφωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ατζέντας των επόμενων ετών; Από αυτό το ερώτημα πολλά θα κριθούν.

Και το κόστος της αποτυχίας θα είναι μεγάλο. Στο Σταυροί στο Μέτωπο, που επίσης βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, φιλόδοξος Γάλλος στρατηγός διατάζει μια αυτοκτονική επίθεση και, μετά από την παταγώδη αποτυχία, επιλέγει τρεις (τυχαίους) στρατιώτες να πληρώσουν το μάρμαρο για δήθεν δειλία. Και επειδή το έργο δεν είναι Hollywood, ο ευσυνείδητος συνταγματάρχης (Kirk Douglas), παρά τις γενναίες προσπάθειές του, δεν καταφέρνει να αποτρέψει την εκτέλεση των στρατιωτών. Με λίγα λόγια, η άρχουσα τάξη, και στις πιο αποτυχημένες επιλογές της, ξέρει ότι το κόστος μπορεί να το πληρώσουν αυτοί που είναι από τα κάτω. Εκτός και αν την εμποδίσουμε…

*Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η Γέννηση του Χριστού κεντημένη σε πύλη της Σιμωνόπετρας

ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

Η Γέννηση του Χριστού κεντημένη σε πύλη της Σιμωνόπετρας (Αγιορείτικες μνήμες)

Το Super Deal των Χριστουγέννων

Το Super Deal των Χριστουγέννων