Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος: Οικονομικά δεδομένα και στρατηγική της ΑΟΖ

[πηγή: lygeros.org]

Ακόμα και αν κάνουμε μία πολύ συντηρητική προσέγγιση, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες και αξιολογήσεις έγκυρων πετρελαϊκών οίκων, τα αναμενόμενα (με 50% πιθανότητα) αποθέματα Φυσικού Αερίου και Πετρελαίου του Αιγαίου Πελάγους ανέρχονται σε περίπου 1,5 Δις αντίστοιχα βαρέλια πετρελαίου, του Ιονίου Πελάγους σε περίπου 2 Δις αντίστοιχα βαρέλια, του Λιβυκού Πελάγους Νότια της Κρήτης σε περίπου 20 Δις αντίστοιχα βαρέλια και της Λεκάνης του Ηροδότου Νοτιο-Ανατολικά της Κρήτης σε περίπου 13 Δις αντίστοιχα βαρέλια. Με βάση τα παραπάνω δεδομένα αμέσως μετά την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ θα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει το συντομότερο σε ουσιαστικές συνομιλίες με τα γειτονικά Κράτη για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την δημιουργία κατάλληλου πολιτικού κλίματος. Περιοχές όπως το Αιγαίο πέλαγος (περιορισμένα αποθέματα) και η Λεκάνη του Ηροδότου (απαιτείται ιδιαίτερη προετοιμασία) δεν θα ήταν σκόπιμο να τύχουν προς το παρόν προτεραιότητας ερευνητικού πετρελαϊκού ενδιαφέροντος. Η οριοθέτηση όμως της ΑΟΖ με την Κύπρο που αναφέρεται στην λεκάνη του Ηροδότου πρέπει να προχωρήσει άμεσα λόγω της προταθείσας διαδρομής ηλεκτρικού καλωδίου EuroAsia Interconnector και του αγωγού φυσικού αερίου όπου εκεί παίζουν μαζί μας ένα πολύ σημαντικό ρόλο η Κύπρος και το Ισραήλ. Με δεδομένη την σημερινή οικονομική κρίση προτεραιότητά μας θα πρέπει να είναι η μαζική προσέλκυση επενδύσεων για τυχόν ανακάλυψη κοιτασμάτων Υδρογονανθράκων ιδιαίτερα Νότια της Κρήτης (80% πιθανότητα για παρουσία Φυσικού Αερίου) και στο Ιόνιο Πέλαγος (80% πιθανότητα για παρουσία πετρελαίου) όπου είναι σημαντικό να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά με την Ιταλία αφού υπάρχει πλαίσιο συνεκμετάλλευσης για τον στόχο κοιτάσματος «Πύρρος». Κύριος στόχος μας θα πρέπει να είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας το συντομότερο δυνατόν. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την προκήρυξη ταυτόχρονα σε διαγωνισμό μεγάλου αριθμού θαλασσίων οικοπέδων, ακριβώς όπως έκανε πρόσφατα η Κύπρος. Να υπενθυμίσουμε ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση προκήρυξε συνολικά όλα τα διαθέσιμα οικόπεδα της νότιας Κυπριακής ΑΟΖ (1+ 12 οικόπεδα). Εμφανίστηκαν 30 σημαντικές Εταιρείες Πετρελαίου με προσφορές για 9 από αυτά (τώρα έχουν τελειώσει οι αξιολογήσεις των εταιρειών από την Κύπρο και αναμένεται το Νοέμβριο η υπογραφή των σχετικών Συμβάσεων). Αν επιπλέον σκεφτούμε ότι η συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ έγινε το 2010 και η ανακάλυψη φυσικού αερίου το 2011, ακόμα και αν είμαστε συντηρητικοί, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η παραπάνω διαδικασία θα επιτρέψει εντός διετίας στην χώρα μας τον εντοπισμό πιθανών κοιτασμάτων, η αξία των οποίων θα μπορούσε να προεξοφληθεί αμέσως στην Διεθνή Αγορά του Πετρελαίου. Είναι δυνατόν μια ταυτόχρονη προκήρυξη παραχώρησης π.χ. ομάδας 20 υποθαλασσίων οικοπέδων να αποδώσει στατιστικά εντός πενταετίας ανακαλύψεις κατ’ ελάχιστον 3 κοιτασμάτων μεγέθους π.χ. Κυπριακής Αφροδίτης δηλαδή συνολικά περίπου 600 Δις m3 Φυσικού Αερίου και αναμενόμενης συνολικής σημερινής ακαθάριστης αξίας της τάξης των περίπου $90 Δις. Με βάση τις ισχύουσες Συμβάσεις παραχώρησης περί το 75% της παραπάνω αξίας αντιπροσωπεύει κατά κανόνα στην αγορά το καθαρό μερίδιο του Δημοσίου δηλαδή περίπου $68 Δις. Εάν δε στις 3 επόμενες πενταετίες επαναληφθούν από στατιστική άποψη τα παραπάνω αποτελέσματα τότε είναι δυνατόν το συνολικό όφελος του δημοσίου μέσα στην πρώτη 20ετία να μπορέσει να φθάσει στο επίπεδο των περίπου $270 Δις. Εάν δε εντός της παραπάνω 20ετίας αποδειχθεί τελικά ότι το 1/4 από τα ανακαλυφθέντα κοιτάσματα ήταν κοιτάσματα Πετρελαίου αντί Φυσικού Αερίου τότε το συνολικό όφελος του Ελληνικού Δημοσίου θα μπορούσε να φθάσει στο επίπεδο του περίπου $1,2 Τρις.

Νίκος Λυγερός: ΑΟΖ, Δεδομένα και Γεωτρήσεις

Πηγή: ιστοσελίδα Νίκου Λυγερού

Τα δεδομένα, όσον αφορά στις γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι τόσο χαρακτηριστικά για το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που αξίζει να αναδειχθεί. Αν κάνουμε μια συστηματική σύγκριση μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ, Λιβύης και Αιγύπτου τότε μπορούμε να κρίνουμε πιο ορθολογικά την αξία των κοιτασμάτων της περιοχής αλλά και την ιδιαιτερότητα της Κύπρου με το κοίτασμα Αφροδίτη που βρίσκεται στο οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ. Στην Αίγυπτο έχουν γίνει περίπου 1700 γεωτρήσεις εκ των οποίων μόνο οι 700 είναι ερευνητικές. Οι υπόλοιπες είναι του τύπου αξιολόγησης (Delineation) και παραγωγής (Productions Well). Στη Λιβύη έχουν γίνει περίπου 125 γεωτρήσεις εκ των οποίων σχεδόν 30 είναι αξιολόγησης και παραγωγής. Όσον αφορά στο Ισραήλ έχει 5 γεωτρήσεις και στην Κύπρο μία. Το μέγεθος είναι σημαντικό από μόνο του, αλλά και τα μεγέθη μεταξύ τους είναι πολύ ενδεικτικά. Επιπλέον, αν θυμηθούμε ότι μεταξύ όλων των γεωτρήσεων που έγιναν την τελευταία δεκαετία σε όλον τον κόσμο, δύο από τα κοιτάσματα του Ισραήλ και το μοναδικό της Κύπρου ανήκουν στην πρώτη πεντάδα. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η ποιότητα των κοιτασμάτων είναι από τις καλύτερες του κόσμου. Με άλλα λόγια, ενώ υπάρχουν έρευνες πιο νότια της Ανατολικής Μεσογείου με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, φαίνεται ήδη από τώρα με μόνο έξι συνολικές γεωτρήσεις ότι η Κύπρος και το Ισραήλ κάνουν τη διαφορά. Και αυτή η διαφορά κάνει τη διαφορά και εξηγεί την απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να κατασκευάσει στην Κύπρο ένα τερματικό σταθμό LNG, δηλαδή για υγροποίηση φυσικού αερίου, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια στρατηγική επένδυση της τάξης των δέκα δισεκατομμυρίων. Όταν έχουμε όλα αυτά τα δεδομένα που είναι γνωστά στους ειδικούς σαν τον Ηλία Κονοφάγο και τα συνδυάσουμε με τις γεωλογικές αναλογίες που έχει αναδείξει ο Αντώνης Φώσκολος, τότε κατανοούμε ότι οι λεκάνες της Λεβαντίνης και του Ηροδότου είναι πραγματικά τεράστιας αξίας. Κατά συνέπεια, ενισχύουμε με αυτές τις γνώσεις και τις παρατηρήσεις την αναγκαία θέσπιση της Ελληνικής ΑΟΖ. Διότι με την ΑΟΖ της Κύπρου και την ΑΟΖ του Ισραήλ αποτελεί ένα στρατηγικό απόθεμα που πρέπει να αξιοποιηθεί για να μετατρέψει και την Ελλάδα σε γεωπολιτικό σημαντικό παίκτη της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου προς όφελος της πατρίδας μας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού δίνει τη δυνατότητα να παράγουμε φυσικό αέριο για τα Βαλκάνια, για την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και για την Ασία. Αυτοί οι αντικειμενικοί λόγοι αποτελούν ισχυρά επιχειρήματα, όχι μόνο για την αξία της θέσπισης της Ελληνικής ΑΟΖ αλλά και της στρατηγικής της εμβέλειας.

Published in: on 14/06/2012 at 00:51  Σχολιάστε  
Tags: ,

Ν. Λυγερός, Διευκρινίσεις περί ΑΟΖ

Η ΑΟΖ αποτελεί ένα δείγμα υψηλής στρατηγικής για την Ελλάδα και όχι μια απλή κίνηση τακτικής σε οικονομικό επίπεδο. Η εμβέλεια της ΑΟΖ προέρχεται από τη στρατηγική, ενώ το βάρος της από την οικονομία. Κι αν είναι ισχυρό χαρτί για την πατρίδα, είναι ακριβώς επειδή υπάρχει αυτός ο συνδυασμός. Απλώς πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και με τις έννοιες που καθορίζουν την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Υπάρχει μια σειρά στη διαδικασία της ΑΟΖ, η οποία δεν είναι μόνο ορθολογική, αλλά και αποτελεσματική. Πρώτα γίνεται η θέσπισή της, η οποία γίνεται πάντα μονομερώς. Ύστερα σε διμερείς σχέσεις γίνεται η οριοθέτηση της επαφής των δύο ΑΟΖ. Στη συνέχεια γίνεται η οικοπεδοποίηση και μετά η αδειοδότηση, όπου θα είναι υποψήφιες οι ξένες, ή μη, εταιρείες. Αυτός ο τρόπος είναι ο πιο ανθεκτικός για την υψηλή στρατηγική της ΑΟΖ. Όλα τα άλλα που ακούμε προέρχονται από μη ειδικούς που δεν έχουν διαβάσει ούτε το Δίκαιο της Θάλασσας, ούτε τα κείμενα του Θ. Καρυώτη, ούτε το έργο του Σ. Κασσίνη. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να «κολλήσουμε» πάνω στην Τουρκία, η οποία θα είναι ούτως ή άλλως ο έκτος παίκτης στις διαπραγματεύσεις μας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Πρέπει να ενεργοποιήσουμε την Ιταλία, με την οποία έχουμε υπογράψει από το 1977 συμφωνία περί υφαλοκρηπίδας και να πατήσουμε την ΑΟΖ μας ακριβώς πάνω στα ίδια σημεία. Μετά έχουμε την Αλβανία, η οποία είναι θετική, όπως ξέρουμε. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και με την Κύπρο. Με τη Λιβύη πρέπει να προσέξουμε την υπόθεση της Γαύδου. Κι όσον αφορά στην Αίγυπτο, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι υπέγραψε συμφωνία για την ΑΟΖ με την Κύπρο, ακόμα και αν θεωρείται παραδοσιακά ως σύμμαχος της Τουρκίας. Αυτά τα στρατηγικά βήματα για τον καθορισμό της ΑΟΖ τα έχουμε ήδη αναλύσει εδώ και καιρό. Απλώς τα διευκρινίζουμε επειδή βλέπουμε ότι υπάρχει ανάγκη. Επιπλέον, αυτός ο στρατηγικός συνδυασμός είναι απόλυτα συμβατός με τις μελέτες του Α. Φώσκολου και του Η. Κονοφάγου. Κατά συνέπεια, έχουμε ένα ολόκληρο σχέδιο δράσης, το οποίο είναι εθνικό και ορθολογικό, ενταγμένο στο πεδίο της θεωρίας παιγνίων μη μηδενικού αθροίσματος με ένα τοποστρατηγικό υπόβαθρο. Αυτό έχουν αντιληφθεί και οι πολιτικοί μας πλέον. Γι’ αυτό το λόγο, η επόμενη κυβέρνηση θα είναι αυτή της ΑΟΖ και βέβαια το 2012 θα είναι το έτος θέσπισης της ΑΟΖ.
Published in: on 14/06/2012 at 00:43  Σχολιάστε  
Tags: ,

Ν.Λυγερός,Στρατηγικά βήματα προς την καθιέρωση της ελληνικής Α.Ο.Ζ.

Η εμμονή μας να λύσουμε όλα τα προβλήματά μας με την Τουρκία, για να καθορίσουμε εκ των υστέρων τα όρια της ελληνικής Α.Ο.Ζ. δεν είναι μόνο μη αποτελεσματική, αλλά κι επικίνδυνη σε βάθος χρόνου. Το Casus belli, τα 12 ναυτικά μίλια και το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας δεν είναι παρά μόνο λεπτομέρειες σε σχέση με το γενικό πλαίσιο της Α.Ο.Ζ. Η στρατηγική μας αποκτά ένα απλοϊκό χαρακτήρα, όπως το απέδειξαν οι συμφωνίες της Κύπρου με την Αίγυπτο και το Λίβανο. Το θέμα μας δεν είναι να επικεντρωθούμε πάνω στην Τουρκία κι ειδικά με ένα αποκλειστικό τρόπο. Αλλιώς οι καθυστερήσεις κι οι πλάγιες επιθέσεις στο χώρο των διαπραγματεύσεων δεν δίνουν μόνο ιδέες στους άλλους παίκτες της θεωρίας παιγνίων, αλλά δημιουργούν και δεδικασμένα τουλάχιστον στο de facto επίπεδο. Έχουμε το παράδειγμα της Γαύδου με τη Λιβύη. Στην πραγματικότητα, ο καθορισμός της ελληνικής Α.Ο.Ζ. δεν έχει λόγο ν’ αρχίσει με την Τουρκία. Θεωρούμε ότι το πρώτο βήμα πρέπει να γίνει με την Ιταλία, η οποία είναι η μόνη χώρα που συνορεύει μαζί μας κι ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως προβλήματα με την Τουρκία, με την οποία έχουμε ήδη υπογράψει μια σύμβαση όσον αφορά στο F.I.R. Το επόμενο βήμα θα πρέπει να γίνει με την Αλβανία κι αυτό με ένα δίκαιο τρόπο. Το τρίτο βήμα αφορά την Λιβύη και την επίλυση του προβλήματος της Γαύδου. Το τέταρτο βήμα πρέπει να γίνει με την Κύπρο, έτσι ώστε να ενισχυθεί το όλο πλαίσιο του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Και μόνο το πέμπτο βήμα θα αγγίξει την Τουρκία. Έτσι αυτή η τελική διαπραγμάτευση, που θα γίνεται βέβαια σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, δεν θα είναι σε πρωτογενές επίπεδο, αφού θα έχουν προηγηθεί όλες οι άλλες συμφωνίες κι σε ευρωπαϊκό πεδίο και σε ευρωμεσογειακό πεδίο. Το θέμα της Α.Ο.Ζ. δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα, αλλά ένας ολόκληρος προβληματισμός που πρέπει να έχει απαραίτητα η πατρίδα μας, αν θέλει να ενσωματώσει τα νέα δεδομένα που καθορίζουν το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει νόημα να περιμένουμε τη συγκρότηση μιας επιτροπής με ειδικές αρμοδιότητες όσον αφορά στην Α.Ο.Ζ. Στην πραγματικότητα, η Α.Ο.Ζ. πρέπει να συμπεριληφθεί ως ένας παράγοντας στη νοητική μας στρατηγική. Δεν είναι ούτε μία εξαίρεση, ούτε μία ειδική περίπτωση. Ανήκει στα δεδομένα της γεωστρατηγικής μας μέσω της τοποστρατηγικής. Κατά συνέπεια, είναι δική μας ευθύνη να περάσουμε το μήνυμα σε όλο το πολιτικό-διπλωματικό-στρατιωτικό επίπεδο, αν θέλουμε πραγματικά να έχουμε απόδοση σε εθνικά θέματα. Εκτός αν λέμε ότι ασχολούμαστε με τα τελευταία, δίχως να πιστεύουμε στο βάθος ότι μπορούμε να τα λύσουμε. Ο προβληματισμός της Α.Ο.Ζ. ξεκαθαρίζει πολλά προβλήματα που παρουσιάζονται πρακτικά μόνο σε μεγάλες αποστάσεις. Η εικόνα που έχουμε του Αιγαίου με τα 6 ναυτικά μίλια, δεν έχει καμιά σχέση με την επόμενη πραγματικότητα. Ας εμπλουτίσουμε τα δεδομένα μας κι ας αναδείξουμε τα νοητικά σχήματα που θα μπορέσουν ν’ αντέξουν τις αλλαγές δίχως να υποστούν εκφυλισμούς.


πηγή: Opus of N.Lygeros

Published in: on 05/02/2011 at 14:09  Σχολιάστε  
Tags: ,
Αρέσει σε %d bloggers: