ΕΡΤ αλήστου μνήμης

Όταν, επί Σαμαρά, ολόκληρος σχεδόν ο κλάδος των εκπαιδευτικών έδειξε έμπρακτα την αλληλεγγύη του στην ΕΡΤ σίγουρα δεν περίμενε ότι η ΕΡΤ θα καθίστατο φερέφωνο της εκάστοτε εξουσίας, αναξιόπιστη και αναίσχυντη! Θυμίζει η ΕΡΤ την αλήστου μνήμης μονότροπη, προπαγανδιστική και πασοκική κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του ’80! Κρίμα!

Περί Χαμ και Ιάφεθ (χιουμοριστικό σχόλιο στην επικαιρότητα)

Τι λέγει η Παλαιά Διαθήκη για τον Χαμ: 

Γενέσεως 9,18-29

18 ῏Ησαν δὲ οἱ υἱοὶ Νῶε, οἱ ἐξελθόντες ἐκ τῆς κιβωτοῦ, Σήμ, Χάμ, ᾿Ιάφεθ· Χάμ δὲ ἦν πατὴρ Χαναάν. 19 τρεῖς οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Νῶε· ἀπὸ τούτων διεσπάρησαν ἐπί πᾶσαν τὴν γῆν.

20 Καὶ ἤρξατο Νῶε ἄνθρωπος γεωργὸς γῆς καὶ ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα. 21 καὶ ἔπιεν ἐκ τοῦ οἴνου καὶ ἐμεθύσθη καὶ ἐγυμνώθη ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. 22 καὶ εἶδε Χὰμ ὁ πατὴρ Χαναὰν τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ ἐξελθὼν ἀνήγγειλε τοῖς δυσὶν ἀδελφοῖς αὐτοῦ ἔξω. 23 καὶ λαβόντες Σὴμ καὶ ᾿Ιάφεθ τὸ ἱμάτιον ἐπέθεντο ἐπὶ τὰ δύο νῶτα αὐτῶν καὶ ἐπορεύθησαν ὀπισθοφανῶς καὶ συνεκάλυψαν τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ὀπισθοφανῶς, καὶ τὴν γύμνωσιν τοῦ πατρὸς αὐτῶν οὐκ εἶδον. 24 ἐξένηψε δὲ Νῶε ἀπὸ τοῦ οἴνου καὶ ἔγνω ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ νεώτερος, 25 καὶ εἶπεν· ἐπικατάρατος Χαναάν· παῖς οἰκέτης ἔσται τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ. 26 καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ  Σήμ, καὶ ἔσται Χαναὰν παῖς οἰκέτης αὐτοῦ. 27 πλατύναι ὁ Θεὸς τῷ ᾿Ιάφεθ, καὶ κατοικησάτω ἐν τοῖς οἴκοις τοῦ Σὴμ καὶ γενηθήτω Χαναὰν παῖς αὐτοῦ.

28 ῎Εζησε δὲ Νῶε μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἔτη τριακόσια πεντήκοντα. 29 καὶ ἐγένοντο πᾶσαι αἱ ἡμέραι Νῶε ἐννακόσια πεντήκοντα ἔτη, καὶ ἀπέθανεν.

Η ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ (ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, B-MOVIES, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ)

Παύλος Παυλίδης, B-movies,  Γιάννης Αγγελάκας – Η Νέα Βαρβαρότητα

Μουσική: Παύλος Παυλίδης & B-movies 

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
 
Οι B-movies είναι οι:
Αποστόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα, loops, vocals)
Δημήτρης Οικονόμου (τύμπανα)
Αλέκος Βουλγαράκης (ηλεκτρική κιθάρα)
Ηχοληψία: Παναγιώτης Ριζόπουλος
Mastering: Ανέστης Ψαραδάκος (Athens Mastering Studios)
Βίντεο: Ευτυχία Ιωσηφίδου (σκηνοθεσία/εικονοληψία/μοντάζ)
Πέτρος Ιωαννίδης (εικονοληψία)
Οργάνωση παραγωγής : Βασίλης Μπακατσής
 

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό

από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

Η νέα βαρβαρότητα φοράει μανικετόκουμπα

χρυσάφι αγορασμένο απ’ τη Λειψία

κουμπώνει το σακάκι της 

και μπρος στο καθρεφτάκι της 

προβάρει την καινούργια πανοπλία

Η νέα βαρβαρότητα από την αρχαιότητα

παλιά γαλέρα με καινούργιους σκλάβους

γυρίζει τη σελίδα αλλάζει πια ενότητα

χορεύει και κυκλοφορεί με μπράβους

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό  από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

Η νέα βαρβαρότητα ελέγχει την ποιότητα 

 μπορείς να κοιμηθείς ήσυχα τώρα 

και τρίβοντας τα χέρια της

γυαλίζει τα αστέρια της

κατέφθασαν οι μάγοι με τα δώρα

Η νέα βαρβαρότητα με αβάσταχτη ελαφρότητα

ακούμπησε στο έδαφος τα βάρη

και μέσα απ’ το αερόστατο με στόχο τους αιθέρες

γελάει και μας δείχνει το φεγγάρι

Η νέα βαρβαρότητα με πόση σοβαρότητα

σκλάβα μιας άρρωστης κυρίας

μοιράζει τα υπάρχοντα  του εκλιπόντος άρχοντα

δακρύζει σε γκαλά φιλανθρωπίας

 Η  νέα βαρβαρότητα μαγκιά και χυδαιότητα 

γελάει τρανταχτά μεσ’ στο πορνείο

έχει προτεραιότητα με χάρη και απλότητα

φοράει το καινούργιο προσωπείο

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε οι άθλιοι που ζούμε στη σκιά

Giorgio Agamben, Μολυσματική νόσος

πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ
Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

Μολυσματική νόσος

Ο μιαρός! ούστ! ούστ! Διώξτε μακριά τον μιαρό! 

Alessandro Manzoni, Οι αρραβωνιασμένοι

Μια από τις πιο απάνθρωπες συνέπειες του πανικού που επιδιώκεται με κάθε τρόπο να εξαπλωθεί στην Ιταλία με την ευκαιρία της επονομαζόμενης επιδημίας του κορωνοϊού είναι απτή στην ίδια ιδέα της μόλυνσης, βάσει της οποίας διαμορφώθηκαν τα έκτακτα μέτρα που υιοθέτησε η κυβέρνηση. Η ιδέα αυτή, η οποία ήταν ξένη προς την ιατρική του Ιπποκράτη, είχε τον πρώτο ανύποπτο πρόδρομό της κατά τη διάρκεια των λοιμών που κατέστρεψαν ορισμένες ιταλικές πόλεις μεταξύ του 1500 και του 1600. Αυτή είναι η μορφή του μιαρού, του πανουκλιασμένου, που αποθανατίζεται από τον Manzoni τόσο στο μυθιστόρημά του, όσο και στο δοκίμιο για την Ιστορία της μιαρής στήλης. Μια μιλανέζικη “κραυγή” για την πανούκλα του 1576, τους περιγράφει κατ’ αυτόν τον τρόπο, καλώντας τους πολίτες να τους καταγγείλουν:

«Έχοντας ενημερωθεί από τον κυβερνήτη ότι μερικοί άνθρωποι με λιγοστό ζήλο φιλανθρωπίας προκειμένου να τρομοκρατήσουν και να τρομάξουν τους ανθρώπους και τους κατοίκους αυτής της πόλης του Μιλάνου και να τους παρακινήσουν σε κάποια αναταραχή, αλείφουν με ουσίες που λέγεται ότι είναι λοιμώδεις και μολυσματικές, τις πόρτες και τις κλειδαριές των σπιτιών και τις γωνιές των συνοικιών αυτής της πόλης και άλλες περιοχές, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να συμβαίνουν πολλά ανάρμοστα και να παρατηρείται όχι μικρή αλλοίωση στις σχέσεις των ανθρώπων, περισσότερο μάλιστα σε όσους πείθονται εύκολα να πιστεύουν τέτοια πράγματα, κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως τάξης, κατάστασης, βαθμού, ας εννοήσει για λογαριασμό του ότι αν μέσα σε σαράντα ημέρες θα είναι εφικτό να εντοπίσει το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που έχουν ευνοήσει, βοηθήσει ή πληροφορηθεί για αυτήν την υβριστική πράξη, θα του δοθούν πεντακόσια σκούντα … ».

Δοθέντων των αναντίρρητων διαφοροποιήσεων, οι πρόσφατες αποφάσεις (οι οποίες ελήφθησαν από την κυβέρνηση με διατάγματα που θα θέλαμε να ελπίζουμε –  ματαίως ωστόσο- ότι δεν θα επιβεβαιωθούν από το κοινοβούλιο με νόμο εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας) μετατρέπουν πραγματικά το κάθε άτομο σε δυνητικό μολυσματικό φορέα, ακριβώς όπως εκείνες οι αποφάσεις που αφορούν στην τρομοκρατία, υπολαμβάνουν κάθε πολίτη ως εν δυνάμει τρομοκράτη.  Η αναλογία είναι τόσο ξεκάθαρη, ώστε ο δυνητικός μολυσματικός φορέας που δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις τιμωρείται με φυλακή. Ιδιαίτερα αποτρόπαιη είναι η μορφή του υγιούς ή πρώιμου φορέα, ο οποίος μολύνει μια πληθώρα ατόμων χωρίς να είναι κανένας σε θέση να αμυνθεί εναντίον του, όπως κάποιος θα μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του από έναν πραγματικό μολυσματικό φορέα.

Ακόμη πιο λυπηρός από τους περιορισμούς των ελευθεριών, που συνεπάγονται οι πρόσφατες αποφάσεις, είναι, κατά τη γνώμη μου, ο εκφυλισμός των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που δύνανται αυτές να προκαλέσουν. Ο άλλος άνθρωπος, όποιος κι αν είναι, ακόμα και ένας αγαπημένος, δεν πρέπει να πλησιαστεί ή να αγγιχθεί και μάλιστα προκρίνεται να τεθεί, ανάμεσα σε εμάς και σε εκείνον, μια απόσταση, που σύμφωνα με ορισμένους είναι ένα μέτρο, αλλά σύμφωνα με τις τελευταίες υποδείξεις των λεγόμενων εμπειρογνωμόνων θα πρέπει να είναι 4,5 μέτρα (ενδιαφέροντα τα πενήντα εκατοστά!). Η έννοια του πλησίον έχει καταργηθεί. Είναι δυνατόν, δεδομένης της ηθικής ασυνέπειας των κυβερνώντων, αυτές οι αποφάσεις να απευθύνονται σε εκείνους που τις εκλαμβάνουν και τις εφαρμόζουν με τον ίδιο φόβο που είναι θεμιτό να προκαλέσουν, αλλά είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς ότι η κατάσταση που δημιουργούν είναι ακριβώς εκείνη που όποιος μας κυβερνά προσπάθησε -όχι λίγες φορές- να πραγματοποιήσει: τα πανεπιστήμια και τα σχολεία να κλείνουν και τα μαθήματα να γίνονται μόνο διαδικτυακά, να πάψουμε, μια και καλή, να συναντιώμαστε και να μιλάμε για πολιτικά ή πολιτιστικά θέματα, να ανταλλάσσουμε μόνο ψηφιακά μηνύματα και, οπουδήποτε είναι εφικτό, τα μηχανήματα να αντικαθιστούν κάθε επαφή – αποτρέποντας οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια – μεταξύ των ανθρώπων.

11 Μαρτίου 2020

Giorgio Agamben

https://www.quodlibet.it/giorgio-agamben-contagio

***

Διασαφηνίσεις

Ένας Ιταλός δημοσιογράφος καταπιάστηκε, σύμφωνα με την καλή συνήθεια του επαγγέλματός του, να παραμορφώσει και να παραποιήσει τις σκέψεις μου για τη σύγχυση, ηθικής τάξεως, στην οποία η επιδημία ρίχνει τη χώρα, όπου δεν έχουμε πλέον σεβασμό ούτε για τους νεκρούς. Όπως ακριβώς δεν κρίνει απαραίτητο να αναφέρει το όνομά του, δεν μπαίνει ομοίως στον κόπο να διορθώσει τα αυτονόητα και δεδομένα που διατυπώνει με έκδηλες χειριστικές προθέσεις. Όποιος θέλει  μπορεί να διαβάσει το κείμενο του άρθρου μου με τίτλο “Μολυσματική νόσος” στον ιστότοπο του εκδοτικού οίκου Quodlibet. Δημοσιεύω εδώ ορισμένες άλλες σκέψεις, οι οποίες, παρά τη σαφήνεια τους, πιθανότατα θα παραποιηθούν και αυτές.

Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος, αλλά φανερώνει πολλά πράγματα που προσποιούμαστε ότι δεν βλέπαμε. Το πρώτο πράγμα που αποκαλύπτει το κύμα πανικού που παραλύει τη χώρα είναι ότι η κοινωνία μας δεν πιστεύει πλέον σε τίποτα εκτός από τη γυμνή ζωή. Είναι σαφές ότι οι Ιταλοί είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν σχεδόν τα πάντα, τις συνήθεις συνθήκες διαβίωσης, τις κοινωνικές σχέσεις, την εργασία, ακόμα και τις φιλίες, τα συναισθήματα και τις θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, μπροστά στον κίνδυνο να αρρωστήσουν. Η γυμνή ζωή -και ο φόβος της απώλειάς της- δεν είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους, αλλά τους τυφλώνει και τους χωρίζει. Τα άλλα ανθρώπινα όντα, όπως στον λοιμό που περιγράφεται από τον Manzoni, θεωρούνται τώρα μόνον ως πιθανοί μολυσματικοί φορείς (“πανουκλιασμένοι”), οι οποίοι πρέπει να αποφεύγονται πάση θυσία και οι οποίοι πρέπει να διατηρούνται σε απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου. Οι νεκροί – οι νεκροί μας – δεν έχουν δικαίωμα σε κηδεία και δεν μας είναι σαφές τι συμβαίνει στα πτώματα των αγαπημένων μας. Η έννοια του πλησίον ακυρώνεται και είναι περίεργο ότι οι εκκλησίες σωπαίνουν γι’ αυτό. Τι γίνονται οι ανθρώπινες σχέσεις σε μια χώρα που συνηθίζει να ζει με αυτόν τον τρόπο χωρίς να γνωρίζει κανείς για πόσο καιρό; Και τι είναι μια κοινωνία που δεν έχει άλλη αξία από την επιβίωση;

Το άλλο πράγμα, όχι λιγότερο ανησυχητικό από το πρώτο, που η επιδημία καθιστά ολοφάνερο είναι ότι η έκτακτη κατάσταση, στην οποία οι κυβερνήσεις μάς έχουν συνηθίσει εδώ και καιρό, έχει γίνει πραγματικά η φυσιολογική κατάσταση. Υπήρξαν πιο σοβαρές επιδημίες στο παρελθόν, αλλά κανείς δεν είχε σκεφτεί ποτέ να δηλώσει γι’ αυτό μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως η σημερινή, η οποία μας εμποδίζει ακόμη και τη μετακίνηση. Οι άνθρωποι έχουν τόσο εθιστεί να ζουν σε συνθήκες πολυετούς κρίσης και πολυετούς έκτακτης ανάγκης που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι η ζωή τους έχει μειωθεί σε καθαρά βιολογική κατάσταση και έχει χάσει κάθε διάσταση όχι μόνο κοινωνική και πολιτική, αλλά και ανθρώπινη και συναισθηματική. Μια κοινωνία που ζει διηνεκώς σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί να είναι μια ελεύθερη κοινωνία. Στην πραγματικότητα ζούμε σε μια κοινωνία που έχει θυσιάσει την ελευθερία στους λεγόμενους «λόγους ασφαλείας» και, ως εκ τούτου, καταδικάστηκε να ζήσει σε μια μόνιμη κατάσταση φόβου και ανασφάλειας.

Δεν μας εκπλήσσει που αναφορικά με τον ιό μιλάμε για πόλεμο. Τα μέτρα έκτακτης ανάγκης μας υποχρεώνουν να ζούμε σε συνθήκες απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αλλά ένας πόλεμος με έναν αόρατο εχθρό, που μπορεί να κρύβεται σε οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο, είναι ο πιο παράλογος των πολέμων. Είναι, μάλιστα, ένας εμφύλιος πόλεμος. Ο εχθρός δεν είναι έξω, είναι μέσα μας.

Εκείνο που προκαλεί ανησυχία δεν είναι τόσο ή όχι μόνο το παρόν, αλλά το μετά. Ακριβώς όπως οι πόλεμοι έχουν αφήσει μια σειρά δυσοίωνων και επιτευγμάτων ως κληρονομιά στην ειρήνη, από αγκαθωτά σύρματα έως πυρηνικούς σταθμούς, είναι πολύ πιθανό ότι θα καταβληθούν προσπάθειες να συνεχιστούν, ακόμη και μετά την έκτακτη ανάγκη για την υγεία, τα πειράματα που οι κυβερνήσεις δεν είχαν πραγματοποιήσει πρωτύτερα, ώστε τα πανεπιστήμια και τα σχολεία να κλείνουν και τα μαθήματα να γίνονται μόνο διαδικτυακά ή, μια και καλή πλέον, να πάψουμε να συναντιώμαστε και να μιλάμε για πολιτικά ή πολιτιστικά θέματα και να ανταλλάσσουμε μόνο ψηφιακά μηνύματα και, οπουδήποτε είναι εφικτό, τα μηχανήματα να αντικαθιστούν κάθε επαφή – αποτρέποντας οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια – μεταξύ των ανθρώπων.

17 Μαρτίου 2020

Giorgio Agamben

https://www.quodlibet.it/giorgio-agamben-chiarimenti

https://antifono.gr/agamben2

STATE OF EXCEPTION 2020

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΝΑΩΝ ΛΟΓΩ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ (18/3/2020)

Φανάρι, 18 Μαρτίου 2020


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἀνακοινωθέν 

 

Καθώς συνεχίζεται σέ παγκόσμια κλίμακα, καί δή καί ἐπιτείνεται, ἡ κρίσις τοῦ κορωνοϊοῦ, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο παρακολουθεῖ τήν κατάστασι μέ ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τῶν πιστῶν του καί ἔναντι ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀνθρώπων καί, σέ συνέχεια τοῦ Ἀνακοινωθέντος τῆς 11ης Μαρτίου ἐ. ἔ., κατόπιν συσκέψεως τῶν Ἱεραρχῶν του στήν Πόλη, ἀνακοινώνει τά ἑξῆς:

1) Ἐπαναλαμβάνει μέ ἔμφασι τήν ἔκκλησί του πρός ὅλους νά περιορίσουν στό ἐλάχιστο τίς ἐξόδους καί τίς μετακινήσεις τους καί νά μένουν στά σπίτια τους, γιά τή δική τους προφύλαξι καί γιά τήν προστασία τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. 

2) Ἐξαίρει τό πνεῦμα αὐτοθυσίας μέ τό ὁποῖο ἐργάζονται οἱ ὑπεύθυνοι στόν τομέα τῆς ὑγείας καί τούς ἐκφράζει τήν εὐγνωμοσύνη του, τόσο γιά τίς ὑπεράνθρωπες καί ἐξαντλητικές προσπάθειές τους νά βοηθήσουν τούς πάσχοντας συνανθρώπους, ὅσο καί γιά τόν κίνδυνο τόν ὁποῖο ἐν γνώσει τους διατρέχουν, συγχρωτιζόμενοι μέ τούς προσβληθέντες ἀπό τόν ἰό covid 19.

3) Ὑπογραμμίζει τήν ἀνάγκη νά ὑπακούουν ὅλοι στίς ἀποφάσεις καί ἐντολές τῶν ἁρμοδίων ὑγειονομικῶν ἀρχῶν γιά τό κοινό καλό.

4) Σέ συνέχεια τῶν σχετικῶν ἀποφάσεων πού ἤδη πῆραν μερικές ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, σήμερα γενικεύεται γιά ὅλες τίς ἐπαρχίες του ἡ ἐκκλησιαστική ἀπόφασις καί ἐντολή νά ἀνασταλοῦν ὅλες οἱ θρησκευτικές ἱερουργίες, ἐκδηλώσεις καί τελετές, μέχρι τέλους Μαρτίου, ἐκτός ἀπό τήν προσωπική προσευχή τῶν Χριστιανῶν στούς ναούς πού θά παραμείνουν ἀνοικτοί ὅπως μέχρι τώρα. Ἡ ἀπαγόρευσις αὐτή θά ἀναθεωρηθῇ ἀργότερα, σύμφωνα μέ τήν ἐξέλιξι τῆς πανδημίας πού προκάλεσε ὁ ἰός. 

5) Στά ἁπανταχοῦ Πατριαρχικά καί Σταυροπηγιακά Μοναστήρια θά τελοῦνται κανονικά οἱ ἱερές ἀκολουθίες ἀπό τίς Ἀδελφότητές τους, δέν θά γίνωνται ὅμως δεκτοί προσκυνηταί ἐκ τοῦ κόσμου.

6) Μέσα σ᾿ αὐτά τά πλαίσια, ἀναστέλλεται μέχρι νεωτέρας ἀποφάσεως καί ἡ λειτουργία τῶν Πατριαρχικῶν Γραφείων στό Φανάρι, ὅπου ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καί οἱ κληρικοί τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς θά τελοῦν τίς νενομισμένες ἱερές ἀκολουθίες καί θά προσεύχωνται, γιά ὅλο τόν κόσμο καί γιά τήν ταχεῖα παρέλευσι τῆς δοκιμασίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου 

https://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=3039&tla=gr

fanarion.blogspot.com/2020/03/blog-post_22.html

Η ταινία KANANGA (2018) του Π. Τριποδάκη ελεύθερη στο YouTube (link)

 

Η ταινία KANANGA (2018) του Π. Τριποδάκη ελεύθερη στο YouTube!
Για να την παρακολουθήσετε κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.youtube.com/watch?v=MWB7vAxmAQ8
***
Αγγλικά: https://www.youtube.com/watch?v=kUyQ5q0muTQ
Ρώσικα: https://www.youtube.com/watch?v=-LYbk676zZ4
Δείτε και:

«Follow me home»: Ομαδική έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα από 23/11/2018 έως 1/12/2018

Στον Πολυχώρο Τrii Art Hub παρουσιάζεται η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Follow me Home», με έργα φωτογράφων που συμμετείχαν στο καλλιτεχνικό σεμινάριο του Λουκά Βασιλικού του έτους 2017.

«Follow me home»:  Ομαδική έκθεση φωτογραφίας

Τόπος διεξαγωγής: Trii Art Hub, Δράκου 9, Κουκάκι

Εγκαίνια: Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018 στις 19:00

Συμμετοχή: 12 φωτογράφοι

Επιμέλεια: Λουκάς Βασιλικός

Διάρκεια έως Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 17:00 – 22:00

Είσοδος ελεύθερη – Στάση Μετρό: Συγγρού-Φιξ

Συμμετέχοντες φωτογράφοι: Στάθης Δουβλέκας – Αθανασία Κύρκου – Νίκος Κονιδάρης – Πάνος Λαμπράκης – Ιωάννης Μαρκάκης – Νίκος Νικόπουλος – Πέννυ Ορφανού – Χριστίνα Παπαδοπούλου – Αλέξανδρος Πατέστος – Αντωνία Πολύζου – Μαρία Τσολάκου – Γιώτα Τσώκου.

Λίγα λόγια από τον επιμελητή της έκθεσης, Λουκά Βασιλικό: «Follow me home» Αν η τέχνη είναι το οικείο περιβάλλον κάθε καλλιτέχνη, τότε η χαρά που η τέχνη γεννά είναι το μονοπάτι προς αυτή. Από το 2006 που άρχισα να ασχολούμαι με τη φωτογραφία, αφετηρία ήταν η χαρά που προσφέρει η τέχνη. Τα τελευταία 5 χρόνια που εισηγούμαι το καλλιτεχνικό σεμινάριο, έχω την τύχη μέσα από τον κάθε συμμετέχοντα, να βιώνω κάθε φορά εκ νέου τη χαρά αυτή. Αυτή ακριβώς η χαρά ήταν η ιδέα πίσω από αυτή την ομαδική προσπάθεια. Το σεμινάριο έχει σαν σκοπό τη διεύρυνση των καλλιτεχνικών ορίων του κάθε συμμετέχοντα μέσω της ανάπτυξης ατομικών πρότζεκτ που προσεγγίζουν το ζήτημα της καταγραφής της πραγματικότητας, έτσι ώστε ο καθένας ξεχωριστά να εμβαθύνει την καλλιτεχνική του ματιά. Τα πρότζεκτ που δούλεψαν οι συγκεκριμένοι φωτογράφοι κινούνται θεματολογικά γύρω από το οικείο αλλά και τις προσωπικές αναζητήσεις τους, σε μια προσπάθεια να γεφυρωθεί η απόσταση ανάμεσα στο ορατό και το μη ορατό. Μέσα από αυτή τη παρατήρηση ο καθένας θέτει τα δικά του ερωτήματα στο θεατή, αλλά ταυτόχρονα επιχειρεί να μεταφέρει ένα μήνυμα: ότι, κάθε εικόνα, όσο επίπεδη και αν φαινομενικά φαντάζει, αποτελεί ένα πειστήριο πως, ό,τι δεν βλέπει κανείς υπάρχει.

 

Ο Λουκάς Βασιλικός στα Ιωάννινα την Τετάρτη 31/10/2018

Η Λέσχη Δημιουργικής Φωτογραφίας «Φωτόραση» και η Ομάδα Φωτογραφίας «Φωτογραφιστές» έχουν την τιμή να φιλοξενούν τον φωτογράφο Λουκά Βασιλικό στα Ιωάννινα την Τετάρτη 31/10/2018 και ώρα 19:00. Ο Λουκάς Βασιλικός θα παρουσιάσει μέρος της δουλειάς του και θα μοιραστεί μαζί μας τις φωτογραφικές του εμπειρίες.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο της «Φωτόρασης», στο ισόγειο του ΚE.ΠΑ.Β.Ι. , Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 11, απέναντι από το πωλητήριο.

Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Λουκά Βασιλικό θα βρείτε στα:
www.lukasvasilikos.com
https://www.facebook.com/lukasvasilikos/
www.instagram.com/lukasvasilikos/

 

[πηγή]

Το Uncanny Project του φωτογράφου Λουκά Βασιλικού στο περιοδικό Burn

φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (Uncanny Project)

Τμήμα του Uncanny Project του φωτογράφου Λουκά Βασιλικού δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Burn.

Δείτε εδώ τη σχετική δημοσίευση: 

http://www.burnmagazine.org/essays/2018/09/lukas-vasilikos-uncanny/

Έκθεση φωτογραφίας του Λουκά Βασιλικού με τίτλο «Uncanny» στο πλαίσιο του Poros Arts Festival 2016 (Πόρος, 8-24 Ιουλίου 2016)

Λ.-ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

 

πηγή: porosnews
 
To “Poros Arts Festival 2016” ξεκινάει τις πολιτιστικές του εκδηλώσεις στις 8 Ιουλίου 2016 (8μ.μ.), με τα εγκαίνια της Έκθεσης Φωτογραφίας του Λουκά Βασιλικού με τον τίτλο “Uncanny”, στο ισόγειο του Δημαρχείου Πόρου (Παλιό Ταχυδρομείο).

Μέλος του «Φωτογραφικού Κύκλου», της ομάδας «Depression Era» και της διεθνούς κολεκτίβας φωτογράφων δρόμου «Vivo», ο Λουκάς Βασιλικός είναι ένας από τους πλέον αξιόλογους Έλληνες φωτογράφους, με πολυσχιδές έργο και πρωτότυπη ματιά. Γεννήθηκε το 1975 στο Ηράκλειο Κρήτης. Το 1996 μετακόμισε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται μόνιμα. Το 2006 παρακολούθησε ένα φωτογραφικό σεμινάριο του Μάνου Λυκάκη και έτσι μπήκε στον κόσμο της φωτογραφίας. Από τότε άρχισε να ασχολείται καθημερινά με τη φωτογραφία δρόμου, που είναι και η μεγάλη του αγάπη. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, Κωνσταντινούπολη, Μαϊάμι και Πολωνία. Από το 2008 είναι μέλος του «Φωτογραφικού Κύκλου» του Πλάτωνα Ριβέλλη.

Η σειρά φωτογραφιών «Uncanny» που θα εκτεθεί στον Πόρο (σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Ανοίκειο») έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν στη Βαρσοβία υπό τη μορφή διαφανειών, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται σε έκθεση υπό τη μορφή εκτυπώσεων. Στον Πόρο, η έκθεση του Λουκά Βασιλικού θα περιλαμβάνει 30 φωτογραφίες από το πρότζεκτ «Uncanny», ενώ θα συμπληρώνεται από 8 πορτραίτα επιλογής του φωτογράφου.

Περισσότερα εδώ

Αριστείδης Μπαλτάς, Μια περίεργη συγκίνηση

Πηγή: Η ΑΥΓΗ, 16-11-2014

Πρόσφατα κάποιος φίλος με παρέπεμψε σε ένα βίντεο στην ισπανική γλώσσα με ελληνικούς υποτίτλους: Pedro Olalla: ¿Por qué Grecia? – YouTube. Θέμα του οι οφειλές των Ισπανών -αλλά και της Δύσης γενικότερα- στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Η ιδέα, η παραγωγή και η φωνή ανήκουν στον Πέντρο Ολάγια, διακεκριμένο φιλόλογο, με πολλά ενδιαφέροντα και ιδιαίτερες σχέσεις με τον τόπο μας.

Το βίντεο συγκινεί βαθιά. Αξίζει να καταλάβουμε γιατί.

Κατ’ αρχάς, αυτό αναγνωρίζει κατηγορηματικά μια οφειλή. Και η αναγνώριση συγκινεί πάντα. Άλλωστε, σημαντικοί στοχαστές έχουν αναγάγει το αίτημα για αναγνώριση σε κινητήρια δύναμη του ίδιου του ανθρώπινου βίου.

Αλλά γιατί να μας συγκινεί σήμερα η αναγνώριση οφειλής ειδικά στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό; Τι έχουν να κάνουν τα τωρινά μας βάσανα με εκείνον;

Η απάντηση δεν είναι απλή. Γιατί οι σχέσεις μας με την αρχαία Ελλάδα παραμένουν πολλαπλά αμφιλεγόμενες.

Γνωρίζουμε ότι το νεοελληνικό κράτος οφείλει εν πολλοίς τη γέννησή του στο αποτέλεσμα της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Όπου η παρέμβαση των «ξένων» δεν προσδιοριζόταν μόνο από τα τότε γεωπολιτικά δεδομένα. Αλλά και από το κίνημα του «φιλελληνισμού» που έβλεπε τον αγώνα εδώ ως αναβίωση των ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης. Και μάλιστα με φορείς εκείνους που ο τότε ρομαντισμός αντιμετώπιζε ως τους απευθείας κληρονόμους του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Της μήτρας του δυτικού πολιτισμού εν γένει.

Κάπως από εκεί, τόσο το χρέος προς τους «ξένους» όσο και ο «φιλελληνισμός» καθαυτός εισχώρησαν στον πυρήνα της ιδεολογίας που άρχισε να επικρατεί, δηλαδή στη συγκρότηση της ίδιας της «νεοελληνικής» ταυτότητας: ως «νεοέλληνες» είμαστε καταστατικά υπόχρεοι στους «ξένους» που όχι μόνο συνέβαλαν αποφασιστικά στην απελευθέρωσή μας αλλά και ανέδειξαν τη σχέση με τους «προγόνους». Είμαστε «Έλληνες με τρισχιλιετή ιστορία», αφού κάποιοι εξέχοντες «ξένοι» υπήρξαν ενεργά «φιλέλληνες». Με αποτέλεσμα ο «νέος ελληνισμός» να υπόκειται εκ γενετής στον «φιλελληνισμό», ο «νεοέλληνας» στον «φιλέλληνα». Ιδού η διαλεκτική υποτακτικού («δούλου») και αφέντη. Η διαλεκτική της αναγνώρισης αυτοπροσώπως. Η συγκίνησή μας ίσως μπορεί να εξηγηθεί σε αυτή τη βάση.

Αλλά δεν τελειώσαμε.

Κατά την ακμή του ναζισμού, οι άνθρωποι δεν διακρίνονταν σε «νεοέλληνες», «ξένους» και «φιλέλληνες». Αλλά σε συντρόφους (με τη λέξη μεταφρασμένη σε όλες τις γλώσσες) και αντιπάλους. Εκείνες τις σκληρότερες εποχές δεν κυριαρχούσε η διαλεκτική της αναγνώρισης. Αλλά η σύγκρουση μέχρι θανάτου μεταξύ εχθρών και φίλων. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν «φιλέλληνας», ενώ οι «ξένοι» που έσπευσαν στην Ισπανία για να συγκροτήσουν τις Διεθνείς Ταξιαρχίες δεν διαμόρφωσαν κίνημα «φιλοϊσπανισμού». Απλώς αποτέλεσαν μαχητική έκφραση δημοκρατικής αλληλεγγύης.

Οπότε η συγκίνησή μας απαιτεί και δεύτερο επίπεδο εξήγησης. Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι προσέλαβα το βίντεο του Ολάγια ως ειλικρινή απορία που απευθύνεται στους Έλληνες αριστερούς ευθέως και σχεδόν προσωπικά. «Ιδού συγκεκριμένα πώς εμείς οι σημερινοί Ισπανοί αντιμετωπίζουμε τη δική μας σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Εσείς οι Έλληνες αριστεροί πώς την αντιμετωπίζετε; Για ποιους λόγους την έχετε αφήσει στη διαχείριση υποτακτικώνεθνικοφρόνων; Και μάλιστα όταν οι καλλιτέχνες σας την παλεύουν διαρκώς;«

Η συγκίνησή μας εκβάλλει έτσι στη διατύπωση μιας ζωτικής απορίας. Που οφείλει να μας απασχολήσει σοβαρά.

http://www.avgi.gr/article/4834616/mia-periergi-sugkinisi

 

Αρέσει σε %d bloggers: