Ρώτησα το Χαρδαλιά που να κάνω Πασχαλιά

https://www.youtube.com/watch?v=Qyz4OAXQ044

 

Η ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ (ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, B-MOVIES, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ)

Παύλος Παυλίδης, B-movies,  Γιάννης Αγγελάκας – Η Νέα Βαρβαρότητα

Μουσική: Παύλος Παυλίδης & B-movies 

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
 
Οι B-movies είναι οι:
Αποστόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα, loops, vocals)
Δημήτρης Οικονόμου (τύμπανα)
Αλέκος Βουλγαράκης (ηλεκτρική κιθάρα)
Ηχοληψία: Παναγιώτης Ριζόπουλος
Mastering: Ανέστης Ψαραδάκος (Athens Mastering Studios)
Βίντεο: Ευτυχία Ιωσηφίδου (σκηνοθεσία/εικονοληψία/μοντάζ)
Πέτρος Ιωαννίδης (εικονοληψία)
Οργάνωση παραγωγής : Βασίλης Μπακατσής
 

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό

από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

Η νέα βαρβαρότητα φοράει μανικετόκουμπα

χρυσάφι αγορασμένο απ’ τη Λειψία

κουμπώνει το σακάκι της 

και μπρος στο καθρεφτάκι της 

προβάρει την καινούργια πανοπλία

Η νέα βαρβαρότητα από την αρχαιότητα

παλιά γαλέρα με καινούργιους σκλάβους

γυρίζει τη σελίδα αλλάζει πια ενότητα

χορεύει και κυκλοφορεί με μπράβους

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό  από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

Η νέα βαρβαρότητα ελέγχει την ποιότητα 

 μπορείς να κοιμηθείς ήσυχα τώρα 

και τρίβοντας τα χέρια της

γυαλίζει τα αστέρια της

κατέφθασαν οι μάγοι με τα δώρα

Η νέα βαρβαρότητα με αβάσταχτη ελαφρότητα

ακούμπησε στο έδαφος τα βάρη

και μέσα απ’ το αερόστατο με στόχο τους αιθέρες

γελάει και μας δείχνει το φεγγάρι

Η νέα βαρβαρότητα με πόση σοβαρότητα

σκλάβα μιας άρρωστης κυρίας

μοιράζει τα υπάρχοντα  του εκλιπόντος άρχοντα

δακρύζει σε γκαλά φιλανθρωπίας

 Η  νέα βαρβαρότητα μαγκιά και χυδαιότητα 

γελάει τρανταχτά μεσ’ στο πορνείο

έχει προτεραιότητα με χάρη και απλότητα

φοράει το καινούργιο προσωπείο

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε οι άθλιοι που ζούμε στη σκιά

Ω γλυκύ μου έαρ (σε καραντίνα): ένα συγκλονιστικό τραγούδι των Active Member

https://www.youtube.com/watch?v=EE21GW4Xugo
Από το νέο δίσκο των Active Member με τίτλο «Φρυκτωρία» (2020)//Παραγωγή, στίχοι, παρουσίαση, μίξη: B.D.Foxmoor
 

Βρείτε το δίσκο on-line στα: 

Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα
απ’ τον ιό του τρόμου και τον τρόμο του ιού.
Το «Μ» ξανάγινε στο φόβο μας λετρίνα
λόγω ελλείψεως μάσκας και γαντιού.
Ζούμε στα ερείπια όλοι μας ενός μεγαλείου,
γέννημα νεκρό της φαντασίας μας.
Οι στημένοι χρησμοί εκ του μαντείου
επαληθεύτηκαν δια της παρουσίας μας.
Κόσμος λερός και στα βάσανα λερός,
αιώνες τώρα χαζεύει το ανεμαλώνι του.
Ο τρόμος αντίκρυ μας καθρέφτης θαμπερός.
Τέρμα το κάθε τόπος και το ζακόνι του.
Έναν αιώνα πίσω στην «Πανευρώπη»,
στου Ρίτσαρντ Καλlέργη την αρχοντοπουτάνα
κανείς δεν αντιστάθηκε σ’ αυτό το αγριοτόπι,
γι’ αυτό και πένθιμα χτυπάει η καμπάνα.
Κλείστε τους νεκρούς σας ξανά σε κατακόμβες,
οι τραπεζίτες αγοράσανε τους ουρανούς.
Στη ζωή δεν υπάρχουνε πρόβες,
Τώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε,
δεν κάνει στάση Γολγοθά.
Πες ο παράξενος πως χάθηκε,
είναι απ’ τα κρούσματα εκείνα τα ορφανά.
Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα,
οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς
απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα.
Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.
Χτύπησε φέτος limit down το άγιο φως,
από του τάφου δεν ξεμυτάει την κρύπτη.
Κοίτα τι μας σκάρωσε ένας ιός
και μείναμε μαλάκες πριν μείνουμε σπίτι.
Είναι το timing, που λένε αυτοί,
σωστό και για τους άχρηστους, λύση η καραντίνα.
Στους σταυρούς φέτος δίπλα απ’ τον Χριστό
θα είναι οι νεκροί απ’ το Μιλάνο ως την Κίνα.
Κήρυξαν πανδημία, θα ανακηρύξουν και μεσσία
το πρώτο αρπακτικό που θα λανσάρει το εμβόλιο.
Όλα τ’ άλλα μέχρι τότε δεν έχουν σημασία,
για το γαμώτο, λοιπόν, κάνω ένα σχόλιο.
Σπουδαία τέχνη είν’ το ενδιάμεσο γέννησης και θανάτου
κι όσοι το βγάλουν με αξιοπρέπεια,
θα φύγουν με τη γλύκα αυτού του περιπάτου
και θα ‘ναι λύτρωση, όχι συνέπεια.
Όσο σε live streaming ο φόβος απλώνεται,
τόσο θα γεμίζουμε άθυμους δειλούς,
κι όσο η πρεμιέρα θα ματαιώνεται,
θα είσαι ελευθερος, άνθρωπε, να υπακούς.
Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα,
οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς
απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα.
Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.

«…έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας…μας κυνηγούν…έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά…»: Το ταξίδι της φάλαινας-ένα προφητικό τραγούδι των Στέρεο Νόβα


Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
απ’ το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
μα είναι ζωή αυτή;
όταν μια οικογένεια ζει μ’ ένα μισθό εκατό χιλιάδες
οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
και κανείς δε διακινδυνεύει
η αγάπη μάς διαφεύγει
κι αντί γι’ αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν’ αποφύγουμε τις σχέσεις
κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει
ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
με κάνουν ν’ απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ’ την τηλεόραση
κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι’ αυτή τη δικαίωση
το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
πιο γυμνασμένους
να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ’ έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ’ αλλάξει
όταν τ’ αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ’ το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ…

[πηγή στίχων]

Αρέσει σε %d bloggers: