Η ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ (ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, B-MOVIES, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ)

Παύλος Παυλίδης, B-movies,  Γιάννης Αγγελάκας – Η Νέα Βαρβαρότητα

Μουσική: Παύλος Παυλίδης & B-movies 

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
 
Οι B-movies είναι οι:
Αποστόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα, loops, vocals)
Δημήτρης Οικονόμου (τύμπανα)
Αλέκος Βουλγαράκης (ηλεκτρική κιθάρα)
Ηχοληψία: Παναγιώτης Ριζόπουλος
Mastering: Ανέστης Ψαραδάκος (Athens Mastering Studios)
Βίντεο: Ευτυχία Ιωσηφίδου (σκηνοθεσία/εικονοληψία/μοντάζ)
Πέτρος Ιωαννίδης (εικονοληψία)
Οργάνωση παραγωγής : Βασίλης Μπακατσής
 

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό

από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

Η νέα βαρβαρότητα φοράει μανικετόκουμπα

χρυσάφι αγορασμένο απ’ τη Λειψία

κουμπώνει το σακάκι της 

και μπρος στο καθρεφτάκι της 

προβάρει την καινούργια πανοπλία

Η νέα βαρβαρότητα από την αρχαιότητα

παλιά γαλέρα με καινούργιους σκλάβους

γυρίζει τη σελίδα αλλάζει πια ενότητα

χορεύει και κυκλοφορεί με μπράβους

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό  από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

Η νέα βαρβαρότητα ελέγχει την ποιότητα 

 μπορείς να κοιμηθείς ήσυχα τώρα 

και τρίβοντας τα χέρια της

γυαλίζει τα αστέρια της

κατέφθασαν οι μάγοι με τα δώρα

Η νέα βαρβαρότητα με αβάσταχτη ελαφρότητα

ακούμπησε στο έδαφος τα βάρη

και μέσα απ’ το αερόστατο με στόχο τους αιθέρες

γελάει και μας δείχνει το φεγγάρι

Η νέα βαρβαρότητα με πόση σοβαρότητα

σκλάβα μιας άρρωστης κυρίας

μοιράζει τα υπάρχοντα  του εκλιπόντος άρχοντα

δακρύζει σε γκαλά φιλανθρωπίας

 Η  νέα βαρβαρότητα μαγκιά και χυδαιότητα 

γελάει τρανταχτά μεσ’ στο πορνείο

έχει προτεραιότητα με χάρη και απλότητα

φοράει το καινούργιο προσωπείο

Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά

θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που μας στήσατε

θα διαλυθούν με τον καιρό από του χρόνου τη σκουριά

δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είμαστε οι άθλιοι που ζούμε στη σκιά

Πέθανε ο Μανώλης Γλέζος

πηγή-φωτό: CNN

Πέθανε σε ηλικία 98 ετών ο μεγάλος αγωνιστής της Αριστεράς, Μανώλης Γλέζος.

Ο Μανώλης Γλέζος νοσηλευόταν από τις 18 Μαρτίου σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και έπασχε από καρδιακή ανεπάρκεια.
Εμβληματική μορφή της Αριστεράς αλλά και της αντίστασης κατά των ναζί κατακτητών στη διάρκεια της κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος γεννήθηκε στην Απείρανθο, το ορεινό χωριό της Νάξου, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, το οποίο και «προίκισε» με μια μοναδική συλλογή πετρωμάτων από όλον τον κόσμο (ήταν απαράμιλλη η αγάπη του για τη γεωλογία). Ένιωθε, από την άλλη, μισός Ναξιώτης και μισός Παριανός, με ιδιαίτερη αγάπη για την Πάρο, αφού από εκεί καταγόταν η μητέρα του, Ανδρομάχη Ναυπλιώτου. Στην Πάρο, άλλωστε, συνήθιζε να περνά τα καλοκαίρια του τα τελευταία χρόνια. Ο πατέρας του, Νικόλαος Γλέζος ήταν δημόσιος υπάλληλος και δημοσιογράφος.
Τα παιδικά του χρόνια ο Μ. Γλέζος τα έζησε στο χωριό του, όπου τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 η οικογένειά του μεταναστεύει στην Αθήνα και το 1940 ο εκλιπών περνά στην ΑΣΟΕΕ. Ως μαθητής ακόμη πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντιφασιστικής ομάδας για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από τους Ιταλούς αλλά κατά της δικτατορίας του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής δίνει το «παρών» στην αντίσταση του λαού μας μέσα από τις τάξεις της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ Νέων και της ΕΠΟΝ, με αποτέλεσμα να υποστεί φυλακίσεις, βασανιστήρια και διώξεις.
Όμως, η πλέον τολμηρή ενέργεια ήταν εκείνη της νύχτας της 30ής προς την 31η Μαΐου 1941, όταν μαζί με τον Απόστολο Σάντα, σκαρφάλωσαν στα βράχια της Ακρόπολης, κατέβασαν από εκεί το μισητό σύμβολο του κατακτητή, τη σβάστικα, με μοναδικά τους «όπλα», ένα φαναράκι και ένα σουγιά. Και οι δύο έφηβοι έχουν περιγράψει σε κατοπινές συνεντεύξεις τους πώς ανέβηκαν, πού κρύφτηκαν αμέσως μετά (στις σπηλιές του Βράχου που είναι ταυτισμένος με το ιδανικό της Δημοκρατίας), πώς έκρυψαν στον κόρφο τους ένα κομμάτι από τη σημαία… Η θέα της σημαίας που λείπει από τον ιστό, προκαλεί την επομένη εκνευρισμό στον κατακτητή, δίνει κουράγιο στον κατακτημένο αλλά αδούλωτο λαό της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. Η ποινή, ερήμην σε θάνατο.
Ακολουθεί η Απελευθέρωση και η δραστηριοποίηση του Μανώλη Γλέζου, διαδοχικά μέσα από τις τάξεις του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, αλλά και η ενασχόλησή του με το δημοσιογραφικό επάγγελμα, σε διευθυντικές θέσεις πρώτα στο «Ριζοσπάστη» αμέσως μετά την απελευθέρωση, και μια δεκαετία αργότερα, στην «Αυγή». Συνολικά παραπέμφθηκε σε 28 δίκες για αδικήματα Τύπου, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του ’40 καταδικάσθηκε δις εις θάνατον, καταδίκες που δεν εκτελέστηκαν μετά από ελληνική και διεθνή καμπάνια. Το 1950 οι θανατικές ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 16 Ιουλίου 1954.
Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951, παρότι φυλακισμένος, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ. Ξεκινά απεργία πείνας, με αίτημα την αποφυλάκιση των δέκα εξόριστων εκλεγμένων βουλευτών της ΕΔΑ. Σταμάτησε την απεργία πείνας τη 12η ημέρα, με την απελευθέρωση κάποιων από αυτούς. Ακολουθεί η δίκη για «εσχάτη προδοσία» το 1958, ενώ στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961 εξελέγη και πάλι βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στη φυλακή.
Με την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, ο Μ. Γλέζος συλλαμβάνεται μαζί με άλλους πολιτικούς ηγέτες και ακολουθούν φυλακίσεις σε Γουδή, Πικέρμι, Γενική Ασφάλεια, Γυάρο, Παρθένι Λέρου, Ωρωπό, από όπου αποφυλακίζεται το 1971. Συνολικώς, 16 χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε εξορίες και φυλακές.
Μεταπολιτευτικά δραστηριοποιείται πολιτικά μέσα από τις τάξεις της ΕΔΑ και του ΠΑΣΟΚ -στα ψηφοδέλτια του οποίου εξελέγη, ως συνεργαζόμενος, βουλευτής και ευρωβουλευτής τη δεκαετία του ’80.

https://www.cnn.gr/news/politiki/story/213324/pethane-o-manolis-glezos

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Ω γλυκύ μου έαρ (σε καραντίνα): ένα συγκλονιστικό τραγούδι των Active Member

https://www.youtube.com/watch?v=EE21GW4Xugo
Από το νέο δίσκο των Active Member με τίτλο «Φρυκτωρία» (2020)//Παραγωγή, στίχοι, παρουσίαση, μίξη: B.D.Foxmoor
 

Βρείτε το δίσκο on-line στα: 

Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα
απ’ τον ιό του τρόμου και τον τρόμο του ιού.
Το «Μ» ξανάγινε στο φόβο μας λετρίνα
λόγω ελλείψεως μάσκας και γαντιού.
Ζούμε στα ερείπια όλοι μας ενός μεγαλείου,
γέννημα νεκρό της φαντασίας μας.
Οι στημένοι χρησμοί εκ του μαντείου
επαληθεύτηκαν δια της παρουσίας μας.
Κόσμος λερός και στα βάσανα λερός,
αιώνες τώρα χαζεύει το ανεμαλώνι του.
Ο τρόμος αντίκρυ μας καθρέφτης θαμπερός.
Τέρμα το κάθε τόπος και το ζακόνι του.
Έναν αιώνα πίσω στην «Πανευρώπη»,
στου Ρίτσαρντ Καλlέργη την αρχοντοπουτάνα
κανείς δεν αντιστάθηκε σ’ αυτό το αγριοτόπι,
γι’ αυτό και πένθιμα χτυπάει η καμπάνα.
Κλείστε τους νεκρούς σας ξανά σε κατακόμβες,
οι τραπεζίτες αγοράσανε τους ουρανούς.
Στη ζωή δεν υπάρχουνε πρόβες,
Τώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε,
δεν κάνει στάση Γολγοθά.
Πες ο παράξενος πως χάθηκε,
είναι απ’ τα κρούσματα εκείνα τα ορφανά.
Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα,
οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς
απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα.
Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.
Χτύπησε φέτος limit down το άγιο φως,
από του τάφου δεν ξεμυτάει την κρύπτη.
Κοίτα τι μας σκάρωσε ένας ιός
και μείναμε μαλάκες πριν μείνουμε σπίτι.
Είναι το timing, που λένε αυτοί,
σωστό και για τους άχρηστους, λύση η καραντίνα.
Στους σταυρούς φέτος δίπλα απ’ τον Χριστό
θα είναι οι νεκροί απ’ το Μιλάνο ως την Κίνα.
Κήρυξαν πανδημία, θα ανακηρύξουν και μεσσία
το πρώτο αρπακτικό που θα λανσάρει το εμβόλιο.
Όλα τ’ άλλα μέχρι τότε δεν έχουν σημασία,
για το γαμώτο, λοιπόν, κάνω ένα σχόλιο.
Σπουδαία τέχνη είν’ το ενδιάμεσο γέννησης και θανάτου
κι όσοι το βγάλουν με αξιοπρέπεια,
θα φύγουν με τη γλύκα αυτού του περιπάτου
και θα ‘ναι λύτρωση, όχι συνέπεια.
Όσο σε live streaming ο φόβος απλώνεται,
τόσο θα γεμίζουμε άθυμους δειλούς,
κι όσο η πρεμιέρα θα ματαιώνεται,
θα είσαι ελευθερος, άνθρωπε, να υπακούς.
Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα,
οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς
απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα.
Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.

Ο Λουκάς Βασιλικός στα Ιωάννινα την Τετάρτη 31/10/2018

Η Λέσχη Δημιουργικής Φωτογραφίας «Φωτόραση» και η Ομάδα Φωτογραφίας «Φωτογραφιστές» έχουν την τιμή να φιλοξενούν τον φωτογράφο Λουκά Βασιλικό στα Ιωάννινα την Τετάρτη 31/10/2018 και ώρα 19:00. Ο Λουκάς Βασιλικός θα παρουσιάσει μέρος της δουλειάς του και θα μοιραστεί μαζί μας τις φωτογραφικές του εμπειρίες.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο της «Φωτόρασης», στο ισόγειο του ΚE.ΠΑ.Β.Ι. , Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 11, απέναντι από το πωλητήριο.

Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Λουκά Βασιλικό θα βρείτε στα:
www.lukasvasilikos.com
https://www.facebook.com/lukasvasilikos/
www.instagram.com/lukasvasilikos/

 

[πηγή]

Το Uncanny Project του φωτογράφου Λουκά Βασιλικού στο περιοδικό Burn

φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (Uncanny Project)

Τμήμα του Uncanny Project του φωτογράφου Λουκά Βασιλικού δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Burn.

Δείτε εδώ τη σχετική δημοσίευση: 

http://www.burnmagazine.org/essays/2018/09/lukas-vasilikos-uncanny/

Έκθεση φωτογραφίας του Λουκά Βασιλικού με τίτλο «Uncanny» στο πλαίσιο του Poros Arts Festival 2016 (Πόρος, 8-24 Ιουλίου 2016)

Λ.-ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

 

πηγή: porosnews
 
To “Poros Arts Festival 2016” ξεκινάει τις πολιτιστικές του εκδηλώσεις στις 8 Ιουλίου 2016 (8μ.μ.), με τα εγκαίνια της Έκθεσης Φωτογραφίας του Λουκά Βασιλικού με τον τίτλο “Uncanny”, στο ισόγειο του Δημαρχείου Πόρου (Παλιό Ταχυδρομείο).

Μέλος του «Φωτογραφικού Κύκλου», της ομάδας «Depression Era» και της διεθνούς κολεκτίβας φωτογράφων δρόμου «Vivo», ο Λουκάς Βασιλικός είναι ένας από τους πλέον αξιόλογους Έλληνες φωτογράφους, με πολυσχιδές έργο και πρωτότυπη ματιά. Γεννήθηκε το 1975 στο Ηράκλειο Κρήτης. Το 1996 μετακόμισε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται μόνιμα. Το 2006 παρακολούθησε ένα φωτογραφικό σεμινάριο του Μάνου Λυκάκη και έτσι μπήκε στον κόσμο της φωτογραφίας. Από τότε άρχισε να ασχολείται καθημερινά με τη φωτογραφία δρόμου, που είναι και η μεγάλη του αγάπη. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, Κωνσταντινούπολη, Μαϊάμι και Πολωνία. Από το 2008 είναι μέλος του «Φωτογραφικού Κύκλου» του Πλάτωνα Ριβέλλη.

Η σειρά φωτογραφιών «Uncanny» που θα εκτεθεί στον Πόρο (σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Ανοίκειο») έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν στη Βαρσοβία υπό τη μορφή διαφανειών, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται σε έκθεση υπό τη μορφή εκτυπώσεων. Στον Πόρο, η έκθεση του Λουκά Βασιλικού θα περιλαμβάνει 30 φωτογραφίες από το πρότζεκτ «Uncanny», ενώ θα συμπληρώνεται από 8 πορτραίτα επιλογής του φωτογράφου.

Περισσότερα εδώ

Αριστείδης Μπαλτάς, Μια περίεργη συγκίνηση

Πηγή: Η ΑΥΓΗ, 16-11-2014

Πρόσφατα κάποιος φίλος με παρέπεμψε σε ένα βίντεο στην ισπανική γλώσσα με ελληνικούς υποτίτλους: Pedro Olalla: ¿Por qué Grecia? – YouTube. Θέμα του οι οφειλές των Ισπανών -αλλά και της Δύσης γενικότερα- στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Η ιδέα, η παραγωγή και η φωνή ανήκουν στον Πέντρο Ολάγια, διακεκριμένο φιλόλογο, με πολλά ενδιαφέροντα και ιδιαίτερες σχέσεις με τον τόπο μας.

Το βίντεο συγκινεί βαθιά. Αξίζει να καταλάβουμε γιατί.

Κατ’ αρχάς, αυτό αναγνωρίζει κατηγορηματικά μια οφειλή. Και η αναγνώριση συγκινεί πάντα. Άλλωστε, σημαντικοί στοχαστές έχουν αναγάγει το αίτημα για αναγνώριση σε κινητήρια δύναμη του ίδιου του ανθρώπινου βίου.

Αλλά γιατί να μας συγκινεί σήμερα η αναγνώριση οφειλής ειδικά στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό; Τι έχουν να κάνουν τα τωρινά μας βάσανα με εκείνον;

Η απάντηση δεν είναι απλή. Γιατί οι σχέσεις μας με την αρχαία Ελλάδα παραμένουν πολλαπλά αμφιλεγόμενες.

Γνωρίζουμε ότι το νεοελληνικό κράτος οφείλει εν πολλοίς τη γέννησή του στο αποτέλεσμα της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Όπου η παρέμβαση των «ξένων» δεν προσδιοριζόταν μόνο από τα τότε γεωπολιτικά δεδομένα. Αλλά και από το κίνημα του «φιλελληνισμού» που έβλεπε τον αγώνα εδώ ως αναβίωση των ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης. Και μάλιστα με φορείς εκείνους που ο τότε ρομαντισμός αντιμετώπιζε ως τους απευθείας κληρονόμους του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Της μήτρας του δυτικού πολιτισμού εν γένει.

Κάπως από εκεί, τόσο το χρέος προς τους «ξένους» όσο και ο «φιλελληνισμός» καθαυτός εισχώρησαν στον πυρήνα της ιδεολογίας που άρχισε να επικρατεί, δηλαδή στη συγκρότηση της ίδιας της «νεοελληνικής» ταυτότητας: ως «νεοέλληνες» είμαστε καταστατικά υπόχρεοι στους «ξένους» που όχι μόνο συνέβαλαν αποφασιστικά στην απελευθέρωσή μας αλλά και ανέδειξαν τη σχέση με τους «προγόνους». Είμαστε «Έλληνες με τρισχιλιετή ιστορία», αφού κάποιοι εξέχοντες «ξένοι» υπήρξαν ενεργά «φιλέλληνες». Με αποτέλεσμα ο «νέος ελληνισμός» να υπόκειται εκ γενετής στον «φιλελληνισμό», ο «νεοέλληνας» στον «φιλέλληνα». Ιδού η διαλεκτική υποτακτικού («δούλου») και αφέντη. Η διαλεκτική της αναγνώρισης αυτοπροσώπως. Η συγκίνησή μας ίσως μπορεί να εξηγηθεί σε αυτή τη βάση.

Αλλά δεν τελειώσαμε.

Κατά την ακμή του ναζισμού, οι άνθρωποι δεν διακρίνονταν σε «νεοέλληνες», «ξένους» και «φιλέλληνες». Αλλά σε συντρόφους (με τη λέξη μεταφρασμένη σε όλες τις γλώσσες) και αντιπάλους. Εκείνες τις σκληρότερες εποχές δεν κυριαρχούσε η διαλεκτική της αναγνώρισης. Αλλά η σύγκρουση μέχρι θανάτου μεταξύ εχθρών και φίλων. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν «φιλέλληνας», ενώ οι «ξένοι» που έσπευσαν στην Ισπανία για να συγκροτήσουν τις Διεθνείς Ταξιαρχίες δεν διαμόρφωσαν κίνημα «φιλοϊσπανισμού». Απλώς αποτέλεσαν μαχητική έκφραση δημοκρατικής αλληλεγγύης.

Οπότε η συγκίνησή μας απαιτεί και δεύτερο επίπεδο εξήγησης. Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι προσέλαβα το βίντεο του Ολάγια ως ειλικρινή απορία που απευθύνεται στους Έλληνες αριστερούς ευθέως και σχεδόν προσωπικά. «Ιδού συγκεκριμένα πώς εμείς οι σημερινοί Ισπανοί αντιμετωπίζουμε τη δική μας σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Εσείς οι Έλληνες αριστεροί πώς την αντιμετωπίζετε; Για ποιους λόγους την έχετε αφήσει στη διαχείριση υποτακτικώνεθνικοφρόνων; Και μάλιστα όταν οι καλλιτέχνες σας την παλεύουν διαρκώς;«

Η συγκίνησή μας εκβάλλει έτσι στη διατύπωση μιας ζωτικής απορίας. Που οφείλει να μας απασχολήσει σοβαρά.

http://www.avgi.gr/article/4834616/mia-periergi-sugkinisi

 

Αρέσει σε %d bloggers: